സി പി ഐ (എം എൽ) സ്ഥാപിതമായി
50 വർഷം പിന്നിടുന്നു  

 ഫാസിസത്തെ  പരാജയപ്പെടുത്തുക, ജനാധിപത്യത്തിന്നായുള്ള യുദ്ധത്തിൽ വിജയം കൈവരിക്കുക ! 

ഏപ്രിൽ 22, 2019 കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്  പാർട്ടി ഓഫ് ഇന്ത്യാ (മാർക്സിസ്ററ് - ലെനിനിസ്റ്റ് ) സ്ഥാപിതമായി 50 വർഷങ്ങൾ തികയുന്ന ദിവസം ആണ്. ഈ ദിവസം നമ്മൾ ആചരിക്കുന്ന വേളയിൽ രാജ്യം വിധിനിർണ്ണായകമായ ഒരു പൊതുതെരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ മധ്യത്തിലാണ്. ഇന്ത്യ പാർലമെന്ററി ജനാധിപത്യസമ്പ്രദായത്തിന്റെ  അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള  ഒരു റിപ്പബ്ലിക്ക് ആയതിനു ശേഷം ഈ രാജ്യത്ത് നടക്കുന്ന 17 -) മത് പൊതുതെരഞ്ഞെടുപ്പ്  പല കാരണങ്ങളാലും സവിശേഷ ചരിത്രപ്രാധാന്യമുള്ള ഒന്നാണ്. ഇന്ത്യൻ ഫാസിസിസത്തിന്റെ മോദി മാതൃക ഭരണത്തുടർച്ചയ്ക്കുവേണ്ടിയും അധികാരത്തിലുള്ള അതിന്റെ പിടി ഒന്നുകൂടി  മുറുക്കാൻ വേണ്ടിയും ശ്രമിക്കുന്നതിനിടയിൽ ആണ് ഈ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് നടക്കുന്നത് എന്നതിനാൽ , നമ്മുടെ ഭരഘടനാ റിപ്പബ്ലിക്കിന്റെയും പാർലമെന്ററി ജനാധിപത്യ വ്യവസ്ഥയുടെയും  ചട്ടക്കൂട് അതി ഗുരുതരമായ വെല്ലുവിളികളെയാണ് ഇന്ന് അഭിമുഖീകരിക്കുന്നത്.  2019 അവസാനത്തെ പൊതുതെരഞ്ഞെടുപ്പാക്കാമെന്നും 2024 ൽ വേറൊരു തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ടതില്ലെന്നും ഉത്തർ പ്രദേശിൽ നിന്നുള്ള ഒരു ബി ജെ പി പാർലമെന്റംഗം പരസ്യമായി പ്രസ്താവിച്ചത് നമുക്ക് ഓർമ്മയുണ്ട്; ഒരു പക്ഷെ അത് അങ്ങിനെത്തന്നെയാവാം എന്നതുകൊണ്ട് 2019 പൊതുതെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ജനങ്ങളുടെ മുന്നിൽ വരുന്ന ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതും വളരെ അടിയന്തരവും ആയ ഒരു ലക്‌ഷ്യം മോദി സർക്കാരിനെ വോട്ടുചെയ്ത് പുറത്താക്കുക എന്നതാണ്.  രാജ്യം അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന ഫാസിസ്റ്റു ഭീഷണിയെ തടയുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള കാൽവെപ്പിൽ ഒന്നാമത്തേതും അതുതന്നെയാണ്. മൂന്നു പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് മുൻപുമുതൽ വർഗീയ ഫാസിസ്റ്റു ശക്തികൾ ഉയർത്തിയ കഠിനമായ വെല്ലിവിളിക്കുമുന്നിൽ  പതറാതെ  ചെറുത്തുനിന്ന  സി പി ഐ (എം എൽ ) ന്   ഫാസിസ്റ്റു വാഴ്ചയ്ക്ക് അവസാനമുണ്ടാക്കുന്ന  വിധത്തിൽ ഇപ്പോഴത്തെ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പോരാട്ടത്തിലും സക്രിയമായ  പങ്കാളിത്തം വഹിക്കാനുണ്ട് .

കഴിഞ്ഞ അമ്പതു വർഷത്തെ പോരാട്ടങ്ങൾ വിപ്ലവത്തോടുള്ള സി പി എ (എം എൽ ) ന്റെ പ്രതിബദ്ധതയ്ക്ക് കരുത്തു പകർന്നു. പാർട്ടിയുടേയും അതിനു കീഴിൽ അണിനിരന്ന വർഗ്ഗ ബഹുജന സംഘടനകളുടെയും  ജനകീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെയും മുൻകൈയിൽ നടന്ന സമരങ്ങളുടെ വിശാലമായ ഭൂമിക , സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും ജനാധിപത്യത്തിനും വേണ്ടി എല്ലാം ത്യജിച്ച അസംഖ്യം രക്തസാക്ഷികൾ സ്വപ്നം കണ്ട ജനങ്ങളുടേതായ ഒരു ഇന്ത്യയെ സംബന്ധിച്ച വീക്ഷണം വളർത്തിക്കൊണ്ടുവരാൻ പര്യാപ്തമായി.    

നക്സൽ ബാരിയിലെ ചരിത്ര പ്രധാനമായ കർഷക ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പിന്റെ സമരജ്വാലകളിൽ നിന്നും പിറവികൊണ്ട സിപി ഐ (എം എൽ ) അതിന്റെ ആദ്യ നാളുകളിൽത്തന്നെ ഗ്രാമീണ ഇന്ത്യയുടെ വിസ്തൃതമായ പ്രദേശങ്ങളിൽ മഹത്തായ വിപ്ലവമുന്നേറ്റങ്ങളുടെ ശക്തമായ അലകൾ സൃഷ്ടിച്ചു. ഭരണകൂടത്തിൽനിന്നും തുടർന്നുണ്ടായ  നിഷ്ഠുരമായ സൈനിക അടിച്ചമർത്തലിനെ അതിജീവിച്ചുകൊണ്ട്  സിപി ഐ (എം എൽ ) എല്ലാവിധ സാമൂഹ്യ മർദ്ദനത്തിന്റെ എല്ലാത്തരം വിലങ്ങുകളിൽ നിന്നും മോചനം നേടാനുള്ള ജനങ്ങളുടെ അഭിലാഷങ്ങൾക്കൊപ്പം നിന്ന് പോരാട്ടങ്ങൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകി . ഇന്ത്യൻ ഗ്രാമങ്ങളിലെ ദരിദ്ര ജനതയും വിപ്ലവകാരികളായ യുവജനങ്ങളും തൊഴിലാളികളും അഭൂതപൂർവ്വമായ വീര്യത്തോടെ അതിൽ അണിനിരന്നു. പാർട്ടി സ്ഥാപിക്കുന്നതിൽ മുഖ്യ പങ്കു വഹിച്ചവരായ രണ്ടു ജനറൽ സെക്രെട്ടറിമാരെയും  ഡസൻ കണക്കിന് കേന്ദ്ര നേതാക്കളെയും ആയിരക്കണക്കിന് പ്രവർത്തകരെയും ഭരണകൂട അടിച്ചമർത്തലിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടതിനു ശേഷം ചാരത്തിൽനിന്ന് എന്നപോലെ ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ സി പി ഐ ( എം എൽ ) ന്റേതിന് സമാനമായ ഒരു ചരിത്രം സാർവ്വദേശീയ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിലോ ,കൊളോണിയൽ വിരുദ്ധവും സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധവും ആയ പോരാട്ടങ്ങൾ നടത്തിയ ഇതര പാർട്ടികളുടെ ചരിത്രത്തിലോ വളരെ അപൂർവ്വമായേ കാണാൻ കഴിയുകയുള്ളൂ.

കഴിഞ്ഞ കാലങ്ങളിലെ ഏറ്റവും കഠിനമായ വെല്ലുവിളികൾക്കു മുന്നിൽ പതറാതെ നിൽക്കാനും  ,  ഇന്നത്തെ സന്ദിഗ്ദ്ധ പരിതസ്ഥിതിയിൽ ഫാസിസ്റ്റ് ആക്രമണങ്ങളെ ചെറുത്തുകൊണ്ട് പിടിച്ചുനിൽക്കുന്നതിനും സി പി ഐ (എം എൽ ) നെ  പ്രാപ്തമാക്കിയത്   കഴിഞ്ഞ അര നൂറ്റാണ്ടുകാലത്തെ വിപ്ലവയാത്രയിൽ പാർട്ടി സ്വാംശീകരിച്ച വിലപ്പെട്ട പാഠങ്ങൾ ആയിരുന്നു.

   . സോഷ്യലിസത്തിലേക്കുള്ള സഫലമായ യാത്രയ്ക്കു മുന്നോടിയായി ഇന്ത്യയിൽ ജനാധിപത്യവിപ്ലവം പൂർത്തീകരിക്കേണ്ടതുണ്ട് എന്ന് നമ്മൾ പറയുമ്പോൾ  മാർക്സിസ്റ്റ് സിദ്ധാന്തത്തിൽ നിന്ന് പഠിച്ച കേവലമായ ഒരു തത്വത്തെയോ ,  ലോക രാജ്യങ്ങളുടെ ചരിത്രം പഠിച്ചതിനെയോ മാത്രം ആസ്പദമാക്കിയുള്ളതല്ല അത്.  ജനാധിപത്യത്തെ ഒരു സാധാരണ അവസ്ഥയായി മുഖവിലക്കെടുക്കാൻ പറ്റുന്ന ആർഭാടം നമുക്ക്  ഒരിക്കലും അനുവദിക്കപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. . ഇന്ത്യൻ  ഭരണഘടനയും തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ജനാധിപത്യവും ഇന്ന് രാജ്യവ്യാപകമായി അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന അളവിൽ ഫാസിസിസ്റ്റ് ആക്രമണങ്ങൾ അനുഭവപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത  കാലത്തും നമ്മെസ്സംബന്ധിച്ചേടത്തോളം ഓരോ ചുവടുവെപ്പിലും ജനാധിപത്യത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള കടുത്ത പോരാട്ടങ്ങൾ  അനിവാര്യമായിരുന്നു.  ദളിതരും മർദ്ദിത സാമൂഹ്യവിഭാഗങ്ങളിൽപ്പെട്ടവരുമായ  നമ്മുടെ സഖാക്കൾക്ക് രാജ്യത്തിൻറെ പല ഭാഗങ്ങളിലും സാധാരണ ജനാധിപത്യാവകാശങ്ങൾക്കു വേണ്ടി പ്രബല സാമൂഹ്യ ശക്തികളുമായും ഭരണകൂടവുമായും കടുത്ത പോരാട്ടങ്ങൾ നടത്തേണ്ടിവന്നിട്ടുണ്ട്. വോട്ടു ചെയ്യാനുള്ള അവകാശം പോലും ഫലത്തിൽ അവർ നേടിയത് ഇത്തരം പോരാട്ടങ്ങളിലൂടെയായിരുന്നു. കെട്ടിച്ചമയ്ക്കപ്പെട്ട പോലീസ് കേസുകൾക്കും , നീതിരഹിതമായ കോടതിവിധികൾക്കും ,നിയമബാഹ്യമായ ഭരണകൂട  കൊലപാതകങ്ങൾക്കും , ഭരണവർഗ്ഗ പാർട്ടികളുടെ തണലിൽ വളർന്ന ഫ്യൂഡൽ - ക്രിമിനൽ സംഘങ്ങൾ നടത്തിയ  കൂട്ടക്കൊലകൾക്കും  നമ്മുടെ സഖാക്കൾ ഇരകളായിട്ടുണ്ട്. അതിനാൽ, ഫാസിസ്റ്റ് ബി ജെ പി അധികാരത്തിൽ വരുന്നതിനു മുൻപും നമ്മുടെ പ്രസ്ഥാനത്തിന് ജനാധിപത്യ ത്തിനുവേണ്ടി തീവ്രമായ സമരങ്ങൾ നടത്തേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്.  അതുകൊണ്ടുതന്നെ , ഭരണഘടന വാഗ്ദാനം ചെയ്ത ഒരു സമ്മാനം എന്നതിലുപരിയായി  ജനങ്ങളുടെ സംഘടിതമായ ഇച്ഛാശക്തിയിലൂടെയും നിരന്തരമായ പോരാട്ടങ്ങളിലൂടേയും സമൂഹത്തിൽ ആഴത്തിൽ വേരോടേ ണ്ടതും സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതും ആണ് ജനാധിപത്യാവകാശങ്ങൾ എന്നാണ് നമ്മുടെ ദൈനംദിന അനുഭവങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുന്നത്  .അതിനാൽ  ജനാധിപത്യത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടം സി പി ഐ (എം എൽ )നെ സംബന്ധിച്ചേടത്തോളം അതിന്റെ ജീവരക്തം തന്നെയാണ്. ഫാസിസത്തിനെതിരായി  ഇന്ന് നാം നടത്തിവരുന്ന നിർണ്ണായകമായ പോരാട്ടത്തെ മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്ന ചാലകശക്തിയും ജനാധിപത്യാവകാശങ്ങൾക്കുവേണ്ടിയുള്ള  പോരാട്ടമാണ്.

ഇന്ത്യൻ സമൂഹത്തിലെ ഏറ്റവും മർദ്ദിതരും ഒതുക്കപ്പെട്ടവരുമായ ജനങ്ങൾക്കിടയിലാണ് തുടക്കത്തിൽത്തന്നെ നമ്മുടെ പ്രസ്ഥാനം വേരൂന്നിയത് .  ഇന്ത്യയിലെ ജനാധിപത്യവിപ്ലവത്തിന്റെ അച്ചുതണ്ട് ദരിദ്രരും ഭൂരഹിതരുമായ കർഷകർ മുഖ്യ ശക്തിയായ കാർഷിക വിപ്ലവം ആണ് എന്ന വ്യക്തമായ കാഴ്ചപ്പാടോടെയാണ് പാർട്ടി രൂപം കൊണ്ടത്. സാമൂഹ്യ മർദ്ദനങ്ങളിൽനിന്നു സ്വാതന്ത്ര്യം പ്രാപിക്കാൻ തീവ്രമായി ആഗ്രഹിച്ച ദലിത് -ആദിവാസി ജനവിഭാഗങ്ങളുമായി സ്വാഭാവികമായി നിലനിന്ന ആത്മബന്ധത്തിൽനിന്നാണ്  ഓരോ പ്രതികൂലതയോടും എതിർത്ത് നിൽക്കാനുള്ള കരുത്തു് പാർട്ടിക്ക് ലഭിച്ചത് . ജാതി, വർഗ്ഗം ലിംഗം, എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള സാമൂഹ്യ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെ യും അവതമ്മിലുള്ള പരസ്പര പ്രതിപ്രവർത്തനങ്ങളെയും കൂടുതൽ സൂക്ഷ്മമായി മനസ്സിലാക്കാനുള്ള എല്ലാ ശ്രമങ്ങളെയും അർത്ഥവത്തായി  ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വർഗ്ഗ സമരത്തിന്റെ ഒരു കാഴ്ചപ്പാട് വികസിപ്പിക്കാൻ പാർട്ടിക്ക് കഴിഞ്ഞു. അങ്ങിനൊരു  കാഴ്ചപ്പാടിന്  യന്ത്രികമോ , വിഭാഗീയമോ ആയിരിക്കാൻ ഒരിക്കലും സാധിക്കില്ല ; നേരെ മറിച്ച് , സമഗ്രമായ സാമൂഹ്യ പരിവർത്തനത്തിനും മനുഷ്യ വിമോചനത്തിനും ഉള്ള അഭിലാഷങ്ങൾക്ക്  എല്ലായ്‌പ്പോഴും അനുഗുണമായിരിക്കും അത്.   വിപ്ലവകരമായ സാമൂഹ്യ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പിനെ എന്നും ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്ന  സി പി ഐ (എം എൽ ) ന്റെ  ചുവപ്പ് ബാനറിൽ യാതൊരർത്ഥശങ്കയ്ക്കും ഇടനൽകാത്ത വിധത്തിൽ ആലേഖനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന  ഇരട്ട ലക്ഷ്യങ്ങൾ ജാതി നിർമ്മൂലനത്തിന്റെയും ആണ്കോയ്മയെ തകർക്കലിന്റെയും ആണ്. 
1969 ൽ സി പി ഐ (എം എൽ) രൂപം കൊള്ളുന്നതിനു മുൻപ് തന്നെ ഇന്ത്യൻ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനം രണ്ടായി വേർപിരിഞ്ഞിരുന്നു. സി പി ഐ, സി പി ഐ (എം ) എന്നിങ്ങനെ രണ്ടു പാർട്ടികൾക്ക് രൂപം നൽകിയ ആദ്യത്തെ പിളർപ്പിന് മുന്നോടിയായി അവിഭക്ത കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയിൽ  പരിപാടിയും അടവുകളും  സംബന്ധിച്ച തർക്കങ്ങൾ നിലനിന്നിരുന്നു.   രാജ്യത്താകമാനം മോശമായിക്കൊണ്ടിരുന്ന സാമ്പത്തിക പരിതഃസ്ഥിതികളുടേയും  , സാമൂഹ്യവും രാഷ്ട്രീയവും സാംസ്കാരികവുമായി സംഭവിച്ച ഇളകിമറിയലിന്റേയും പശ്ചാത്തലത്തിൽ മേൽപ്പറഞ്ഞ സംവാദങ്ങളെ  മൂർച്ഛിപ്പിക്കുന്നതിൽ  പ്രധാന പങ്കുവഹിച്ചത് സി പി ഐ (എം എൽ ) ആയിരുന്നു.  ഇന്ത്യൻ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ മഹത്തായ വിപ്ലവ പൈതൃകത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അവകാശികൾ എന്ന നിലക്ക്  സ്വയം പ്രതിഷ്ഠിതമാകും വിധത്തിൽ വിപ്ലവത്തിന്റെ വീര്യവും ദർശനവും  കാക്കുന്ന ദീപശിഖ ധൈര്യസമേതം കയ്യിലെടുക്കാൻ പാർട്ടി തയ്യാറായി.  മാറിവരുന്ന പരിതഃസ്ഥിതികളെ ഫല പ്രദമായി നേരിടുന്നതിന്  യോജിച്ച വിധത്തിൽ അടിയന്തരമായി ഉയർത്തേണ്ട മുദ്രാവാക്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും സമര രൂപങ്ങളെക്കുറിച്ചും കൂടുതൽ അറിവ്  ആർജ്ജിക്കാൻ പാർട്ടിക്ക് കഴിഞ്ഞു. തന്മൂലം , ബിഹാറിലും ജാർഖണ്ഡിലും സംസ്ഥാന നിയമസഭകളിൽ നേടിയ പ്രാതിനിധ്യം ഉൾപ്പെടെ വിപുലമായ മണ്ഡലങ്ങളിൽ  ഇന്ന് പാർട്ടിക്ക്  അതിന്റെ റോൾ വഹിക്കാൻ കഴിയുന്നു. 

ഭരണവർഗ്ഗങ്ങളുടെ നയങ്ങളെ  എതിർക്കുന്ന വർഗ്ഗ നിലപാടിൽ നിന്നുകൊണ്ട്  കമ്മ്യൂണിസ്ററ് നിലപാടുകൾക്ക് വേണ്ടി  തുടർച്ചയായും ധൈര്യസമേതവും  ശബ്ദിക്കാനും പോരാടാനും പാർട്ടിക്ക് കഴിവുണ്ട്. സി പി ഐ (എം എൽ) നെ മറ്റ് ഇടതുപക്ഷ പാർട്ടികളിൽനിന്നും വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നത് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് തത്വങ്ങളിലുള്ള വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലായ്മയും ,  കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നിലപാട് അടിസ്ഥാനമാക്കി സ്വതന്ത്രമായും സ്വാശ്രയപൂർവ്വവും പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള കഴിവും ആണ്.   സായുധ സമരം വിപ്ലവത്തിനുള്ള ഏകമാത്ര അവലംബം  എന്ന വീക്ഷണം ഇന്ത്യൻ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിലെ ഒരു വിഭാഗത്തെ   അരാജകത്വപരമായ  സിദ്ധാന്തങ്ങളുടെയും  പ്രയോഗത്തിന്റെയും  മേഖലകളുടെ പരിസരത്ത്  എത്തിച്ചു . തന്മൂലം ഉണ്ടായ വിഭാഗീയ പ്രവണതകളും   സാമൂഹ്യ ഒറ്റപ്പെടലും ആയി  സി പി ഐ (എം എൽ) അകലം പാലിക്കുന്നു.    

1970 കളിലെ തിരിച്ചടിയെ അതിജീവിച്ചു് സി പി ഐ (എം എൽ ) നെ ശക്തമായ രീതിയിൽ പുനസ്സംഘടിപ്പിക്കാനും തിരിച്ചുവരാനും സഹായകമായത് സഖാവ് ചാരു മജൂംദാർ എഴുതിയ അവസാന ലേഖനത്തിലെ രണ്ടു വരികൾ ആണ്. അത്തരമൊരു പുനസ്സംഘടനയ്ക്കും തിരിച്ചുവരവിനും ഊർജ്ജസ്വലമായ നേതൃത്വം നൽകിയത് സഖാവ് മജൂംദാറിന്റെ  പിൻ ഗാമികളായിരുന്ന രണ്ടു ജനറൽ സെക്രട്ടറിമാരായ സഖാക്കൾ ജൗഹറും വിനോദ് മിശ്രയും ആയിരുന്നു.   " ജനങ്ങളുടെ താല്പര്യങ്ങളാണ് പാർട്ടിയുടെ താൽപ്പര്യങ്ങൾ " എന്ന ആറ്റിക്കുറുക്കിയ വാചകത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നതായിരുന്നു സഖാവ് മജൂംദാർ നടത്തിയ രാഷ്ട്രീയ വിശകലനത്തിൻറെ കാതൽ . സി പി ഐ (എം എൽ )ൻറെ മുന്നോട്ടുള്ള യാത്രയിൽ ഗതിനിർണ്ണായകമായ പങ്കു വഹിച്ച ഈ തത്വം , പാർലമെന്ററിസതിന്റെ  മുരടിപ്പിൽ നിന്നും മോചിതമാകാനും ,എല്ലാ വെല്ലുവിളികൾക്കും മുന്നിൽ ജനങ്ങളുടെ താൽപ്പര്യങ്ങൾ ഉയർത്തിപ്പിടി
ച്ചു, ജനങ്ങൾക്കൊപ്പം പോരാട്ടങ്ങളിൽ ഉറച്ചു നിന്ന് നേതൃത്വം നൽകാനും പാർട്ടിയെ പ്രാപ്തിയുള്ളതാക്കി. അതെ സമയം, ഭരണകൂട മർദ്ദനങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ പതറാതെ പിടിച്ചു നിൽക്കണമെങ്കിൽ ഇടതുപക്ഷ ശക്തികളുടെയും  വിശാല ബഹുജനങ്ങൾ ഉൾപ്പെട്ട മറ്റു പോരാട്ട ശക്തികളുടെയും വിപുലമായ ഐക്യം കെട്ടിപ്പടുക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണെന്നും , തുടർന്നുള്ള വിപ്ലവ  മുന്നേറ്റങ്ങളുടെ വിജയം അത്തരമൊരു ഐക്യാം സാക്ഷാൽക്കരിക്കുന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുമെന്നും  സഖാവ് മജൂംദാർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നുണ്ടായ വൻ തിരിച്ചടികൾക്ക് പിന്നാലെ നിലവിൽവന്ന അടിയന്തരാവസ്ഥയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽപ്പോലും വിപ്ലവ ശക്‌തികളുടെ വളർച്ചയ്ക്ക് അനുകൂലമായ ലക്ഷണങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുകയും, സാമാന്യ ജനങ്ങൾ കാണിക്കുന്ന ഉദാത്തമായ ധീരതയും ഐക്യത്തിന്റെ ശക്തിയും കൂട്ടിനുണ്ടെങ്കിൽ മുന്നോട്ടുള്ള  യാത്ര ഏത് ശക്തിക്കും തടുക്കാനാവില്ലെന്ന ധാരണയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ സംഘടന യെ കെട്ടിപ്പടുക്കുകയുമാണ് സി പി ഐ (എം എൽ) ചെയ്തത്. പിൽക്കാലത്തു് ഭൂവുടമകളുടെ സ്വകാര്യ സേനകളും ക്രിമിനൽ ഗാങ്ങുകളും  രംഗപ്രവേശം ചെയ്തപ്പോൾ അവരുടെ ആക്രമണലക്ഷ്യം   പാർട്ടിയുടെ പ്രവർത്തനം സജീവമായ  മേഖലകൾ ആയിരുന്നു. 1998  ഡിസംബറിൽ തന്റെ ആകസ്മികമായ മരണം സംഭവിക്കുന്നതുവരെ സഖാവ് വിനോദ് മിശ്രയായിരുന്നു പാർട്ടി കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതിനും വികസിപ്പിക്കുന്നതിനും നേതൃത്വം നൽകിയത്. സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ തകർച്ച ലോകവ്യാപകമായി ഉണ്ടാക്കിയ പ്രത്യാഘാതങ്ങളുടെയും , ഇന്ത്യയിൽ സംഘ് പരിവാർ ശക്തികൾ ഉയർത്തിയ  ആക്രാമകമായ വർഗീയ ഫാസിസ്റ്റ് വെല്ലുവിളിയുടേയും പ്രതികൂലതകളെ നേരിട്ട് കൊണ്ടുതന്നെയാണ് മുന്നോട്ടുള്ള യാത്രയിൽ ഉറച്ച കാൽവെപ്പുകൾ നടത്താൻ പാർട്ടിക്ക് സാധിച്ചത്.   
 സി പി ഐ ( എം എൽ ) രൂപീകൃതമായിട്ട്  അൻപതു വർഷം   പൂർത്തിയാവുന്ന വർഷമാണ് 2019.  സഖാവ് ചാരൂ മജൂംദാറിന്റെ ജന്മവാർഷികം കൂടിയാണ് 2019 .നമ്മുടെ പാർട്ടി രൂപീകരണത്തിന് നേതൃത്വം നൽകിയ സഖാവ് ചാരു മജൂംദാറിന്റെയും , പ്രസ്ഥാനം പടുത്തുയർത്തുന്നതിനു വേണ്ടി പ്രാരംഭ ഘട്ടത്തിലും തുടർന്നുള്ള വർഷങ്ങളിലും  ജീവൻ ബലിയർപ്പിച്ച മറ്റനേകം രക്തസാക്ഷികളുടേയും സ്വപ്നങ്ങൾ സാക്ഷാൽക്കരിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി  നമ്മുടെ മുന്നിൽ ഇന്നുള്ള കടമ , അവർ തുടങ്ങിവെച്ച വിപ്ലവ ദൗത്യം പൂർത്തീകരിക്കുന്നതിന് നമ്മെ പൂർണ്ണമായും സമർപ്പിക്കുക എന്നതാണ്. അതിന്റെ ഭാഗമായി സർവ്വശക്തിയും സമാഹരിച്ച്‌  

ഇന്ന് നാം നടത്തുന്ന പോരാട്ടം ഫാസിസത്തിന്റെ മേൽ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ വിജയത്തിന് വേണ്ടിയാണ്. 

കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി ഓഫ് ഇന്ത്യ (മാർക്സിസ്റ്റ് -ലെനിനിസ്റ്റ്) നീണാൾ വാഴട്ടെ !
വിപ്ലവം നീണാൾ വാഴട്ടെ!
അന്തിമവിജയം ജനങ്ങളുടേത്!   

- കേന്ദ്ര കമ്മറ്റി , കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി ഓഫ് ഇന്ത്യ (മാർക്സിസ്റ്റ് -ലെനിനിസ്റ്റ്)

50th Anniversary of CPI(ML) Foundation

50th Anniversary of CPI(ML) Foundation

 DEFEAT FASCISM, WIN THE BATTLE FOR DEMOCRACY!

April 22, 2019 marks the 50th anniversary of the foundation of the Communist Party of India (Marxist-Leninist). We are observing this day in the midst of the 17th General Elections in the country, undoubtedly the most decisive electoral battle India has faced since the adoption of the Constitution and the system of parliamentary democracy. The very framework of constitutional republic and parliamentary democracy is today facing a serious threat as the Modi model of Indian fascism seeks to prolong its rule, consolidate its power and tighten its grip on the state. A BJP MP from UP has even gone on record saying there will be no further elections in 2024; 2019 may well be the last. India therefore goes to the 2019 polls with the urgent imperative of voting out the Modi government and defeating the fascist threat. CPI(ML) has been boldly resisting this fascist danger ever since the alarming rise of the communal fascist forces three decades ago and today we have to intervene vigorously in the present electoral battle to give a crushing defeat to the fascist regime.

The journey of the last fifty years has steeled the CPI(ML)’s revolutionary resolve, expanded the canvas of the struggles and initiatives led by the Party and its allied network of mass organisations and enriched the vision of a people’s India dreamt by countless martyrs who sacrificed their all for freedom and democracy. Born in the fire of the historic Naxalbari peasant uprising, the CPI(ML) blazed a glorious trail right since its inception as waves of revolutionary struggles swept through large parts of rural India. In the face of a brutal military crackdown of the repressive state, the CPI(ML) ignited the dream of liberation of the people from all fetters of social oppression and scripted a heroic saga of resistance that unleashed unprecedented energy and initiative of the oppressed rural poor and revolutionary youth and workers. There are very few parallels in the history of the international communist movement and anti-colonial and imperialist struggles of a party facing so much repression right after its birth, losing its first two General Secretaries and dozens of central leaders and thousands of activists and yet rising from the ashes as the CPI(ML) has done.

Over these fifty years of revolutionary journey, the CPI(ML) has learnt a few basic lessons that have sustained the party through the most difficult of challenges and prepared it for today’s critical phase of resisting the fascist offensive. When we say that India’s march towards socialism will proceed through a people’s democratic revolution, it is not just a principle learnt from Marxist theory and international history. We have never had the luxury of taking democracy for granted. Even when the constitution and electoral democracy did not face the kind of fascist attack that the whole country is facing today, we had to fight for democracy at every step. In many parts of the country, our comrades from Dalit and other oppressed background have even had to win the right to vote through fierce struggles against dominant social forces and the state. Our comrades have continued to face false cases, unjust court sentences, extra-judicial killings and even massacres perpetrated by feudal forces and criminal gangs backed by ruling parties and the state even in periods when the fascist BJP has not been in power. We therefore know it from our everyday experience that democracy cannot be taken for granted as a gift promised by the Constitution and that democratic rights must be defended and deepened through relentless mobilisation and assertion of the people. The battle for democracy has thus been the lifeblood of the CPI(ML) which propels us forward in today’s decisive fight against fascism.

From its very inception the CPI(ML) has been rooted among the most oppressed and marginalised sections of the Indian society. The party was born with the clear understanding that agrarian revolution, with the landless labourers and poor peasantry at its helm, constituted the axis of people’s democratic revolution in India. The party’s close integration with Dalits and Adivasis and their quest for freedom from social oppression has thus been a congenital defining feature and this has been a source of immense strength and resilience to face every adversity. This has also enabled us to grasp the key questions of caste, class and gender in all their interconnections and develop a paradigm of class struggle that is never mechanical and compartmentalised but always alive to the quest for comprehensive social transformation and human emancipation. The twin goals of annihilation of caste and demolition of patriarchy are inscribed prominently on the CPI(ML)’s red banner of revolutionary social awakening.

By the time the CPI(ML) was born in 1969, the communist movement in India had already branched into two parties – CPI and CPI(M) – on the basis of a programmatic and tactical debate. The CPI(ML) sharpened this debate and has gone on to firmly establish itself as the inheritor of the glorious legacy of the communist movement and courageous torchbearer of the revolutionary spirit and vision against the backdrop of continuing economic changes and social, political and cultural churning in the country. Immediate slogans and forms of struggle have kept evolving and the party today is playing its role in a much wider arena including the state legislatures in Bihar and Jharkhand, boldly articulating the communist viewpoint and asserting the class independence of the communist movement in constant contention with the ruling classes. It is this firm adherence to communist principles and independent assertion of communist positions which distinguishes the CPI(ML) amidst the whole range of Left parties. Exclusive reliance on armed struggle has pushed a section of the Indian communist movement closer to anarchist formulations and practice and the CPI(ML) has also demarcated itself from this sectarian isolation.

Two lines from the last article of Comrade Charu Mazumdar helped the CPI(ML) recover from the setback of the early 1970s and revive and reorganise the movement under the inspiring leadership of CM’s successors as General Secretary, Comrades Jauhar and Vinod Mishra. “The interests of the people are the interests of the Party”, this crisp and concise formulation of Comrade CM in his last write-up has become a guideline for the CPI(ML) in its political analysis and conduct. This has helped the party to fight against the perils of parliamentary cretinism and inspired it to boldly uphold and serve the interests of the people in the face of all challenges. Comrade Charu Mazumdar had also drawn the attention of his comrades to face the repression campaign of the state by forging broad unity of the Left and other fighting forces and prepare in all earnest for the next upsurge of people’s struggle. This remarkable ability to identify and grasp the positive signs in the face of a major setback and rely on the people’s indomitable courage and strength to surge ahead has been the key to the party’s revival and expansion in the face of the Emergency and the subsequent assaults of private armies and criminal gangs in many of our areas of struggle. Till his unfortunate demise in December 1998, Comrade VM led this process of Party’s development and expansion in the face of the collapse of the Soviet Union and the aggressive rise of the communal fascist forces of the Sangh brigade.

2019 is the fiftieth year of the CPI(ML)’s foundation. This is also the centenary of Comrade Charu Mazumdar’s birth. The only way we can really pay our tribute to Comrade Charu Mazumdar and countless other martyrs from the founding period and all our leaders and comrades we have lost in subsequent years is by dedicating ourselves fully to their revolutionary mission and waging the ongoing battle for victory of democracy over fascism with all our strength.

Long live the Communist Party of India (Marxist-Leninist)!

Long live revolution!

Victory to the people!

- Central Committee

Communist Party of India (Marxist-Leninist)

Left Is Crucial To Defeating BJP in Bihar

(Press Release issued by CPIML at Patna on 23 March, 2019)

• The Left has been kept out of the Mahagathbandhan, no lesson has been learnt from the betrayal of the 2015 people’s mandate and the failure of the alliance
• The CPI(ML) will fight on 5 seats as earlier announced; keeping in view the goodwill gesture by RJD to leave one seat from its quota for the CPI(ML), we will leave one seat for the RJD as a reciprocal goodwill gesture
• The CPI(ML) will support CPI in Begusarai and CPM in Ujiarpur and campaign in the remaining seats to defeat the BJP-NDA

The BJP today poses a grave danger for the country’s democracy, Constitution, people’s rights, and our composite culture. Circumstances demand that in view of this danger, each vote of the Opposition should be consolidated and the BJP should be given a sound defeat in the coming elections. But the way in which the Congress-RJD and other parties brought out the anti-BJP alliance yesterday keeping the Left out is not in accordance with the ground reality in Bihar and the need to consolidate anti-BJP votes. It appears as if no lesson has been learnt from the betrayal of the people’s mandate of 2015 and the failure of the alliance.

The CPI(ML) and the Left are established as a strong and principled force fighting incessantly against the BJP. The Left is also the voice of people’s struggles in Bihar. A strong Left presence would not only have strengthened the reliability of the Gatbandhan (alliance) but would also have secured extensive support from workers, farmers, students, youth, and democratic forces. The manner in which the alliance has allocated seats amongst themselves and ignored the Left and the seats where the Left has an obvious claim is not rational or justified. Also, this alliance is not indicative of the number-wise situation of Parties inside the Bihar Assembly and the expression of people’s struggles over the past two years. All these factors have weakened the possibility of consolidation of anti-BJP votes in Bihar. This has disappointed the extensive Left, democratic and progressive groups in Bihar. The CPI(ML) stands with their concern and wishes and will continue to do so in the future also.

Even earlier we had decided to contest from fewer seats so that anti-BJP votes should not get scattered. It should be noted that CPI(ML) had decided to contest from 6 seats, out of which we left the Valmikinagar seat. The remaining seats are Ara, Siwan, Karakat, Jehanabad, and Pataliputra. The RJD has offered the CPI(ML) one seat from its quota. We will also leave one of the above 5 seats for the RJD. Also, the CPI(ML) will support the CPI in Beguserai and the CPM in Ujiarpur, and will campaign for the defeat of the BJP-NDA in the remaining seats.

The CPI(ML) is organising a state-wide campaign with the slogans ‘Defeat BJP, Save the Country’ and Bhagat Singh-Ambedkar’ starting from 23 April (Bhagat Singh’s martyrdom day), through 31 March (Comrade Chandu’s martyrdom day), 13 April (centenary of the Jallianwala massacre) till 14 April (Baba Saheb Ambedkar Jayanti).

 [ML Update - A CPIML Weekly News Magazine - Vol. 22 | No. 12-13 | 26 March – 1 April 2019]

Editorial:

[ML Update A CPIML Weekly News MagazineVol. 22 | No. 12-13 | 26 March – 1 April 2019]

Christchurch Massacre and the Global Rise of Islamophobic and Far-Right Terror

The horrific murders of 50 people who were at prayer in two mosques in Christchurch, New Zealand by a white supremacist terrorist has left people across the world shocked, grief-stricken and angry. It has also confirmed that a global network of white supremacists is now a major international terrorist threat, all the more sinister because they are gaining not only inspiration but tacit approval from the US government and other far-right regimes.

Emergency vigils and protests were held around the world where speakers expressed their pain and sorrow at this massacre of defenceless people, many of whom had gone to New Zealand to escape war and brutality.  Those who lost their lives were Muslims from all over the world – as well as five from India, they originated from Egypt, Palestine, Bangladesh, and elsewhere. They were of all ages - a woman shielding her wheelchair-bound husband, an adoring grandfather who rescued many before he himself was killed, young children just three and four years old.

As well as these tributes, there has been an outpouring of anger at the corporate media - exemplified internationally by Newscorp owned by Australian media tycoon Rupert Murdoch - which with its vicious daily doses of Islamophobia and racism has nurtured the far-Right and amplified its messages. After Christchurch it has continued in the same vein by humanising not the victims but the killer - portraying him as having been an 'angelic boy' who was bullied at school.  In Britain, the BBC invited the white supremacist group Generation Identity to their Newsnight programme after the massacre and allowed them to present their world view.

This international corporate media, of course, speaks on behalf of, and in conjunction with, imperialism and global capital. It has been the standard bearer for the so-called War on Terror which was the pretext for US invasions in Afghanistan and Iraq, and subsequently for the ‘regime change’ rhetoric which sought to justify interventions in Libya and most recently Syria. These new colonial wars led to countless deaths of Muslim women, men and children, leaving their countries destroyed with infrastructure torn down and cities levelled. These wars were, needless to say, fought so that global capital could plunder the resources of these countries. At the same time they have established a global discourse of Islamophobia which has created the tropes of Muslims as terrorists, for example, no matter that there is now ample evidence that it was the US and its allies which created and funded terrorists from Al Qaeda to ISIS; or the trope of the brutal hyper-sexual Muslim male from whose clutches Muslim women were to be liberated by the white men of imperialism.

We have seen in recent years the emergence of a string of neoliberal fascist regimes whose leaders include Trump with his ‘Muslim ban’, Israel’s Netanyahu with his daily gloating over killings of Palestinians, Hungary’s Orban with his obsessive hatred for refugees, along with Modi. In each of these, specific ideologies of hate intersect with a more global Islamophobia. In each, fascist stormtroopers and semi-autonomous mass killers - like the Christchurch terrorist - are approved and assiduously nurtured.

Other leaders like the UK’s Theresa May follow close behind. May's government has imposed a so-called Hostile Environment policy which particularly affects migrants and refugees from the very countries destroyed by the War on Terror and more recently she has been revoking the citizenship of Muslims who have been born in Britain and lived there all their lives. Australia, the home of the Christchurch terrorist, is notorious for its violent Islamophobia and racism, exemplified by its offshore prisons where refugees are held in appalling conditions. 

And though many people in New Zealand have expressed disbelief that such attacks could happen on their relatively liberal soil, the reality is that Muslims have been attacked there too by far-right thugs, and as Maori activists remind us, the country is steeped in racist white settler ideologies. Nevertheless, New Zealand Prime Minister Jacinda Ardern has shown strong leadership in her response to the massacre, first expressing genuine empathy and solidarity with the victims and survivors, epitomised in her phrase ‘they are us’, and subsequently taking decisive action to change gun laws and further calling for a global fight against racism and right-wing extremism.

Jacinda Ardern's response to the Christchurch massacre has been widely appreciated in India especially in stark contrast to the response shown by Indian governments to such shocking instances of terrorist attack, including the most recent incident in Pulwama where CRPF soldiers fell prey to a suicidal terror attack. Modi never really took responsibility for the huge security lapse that enabled the Pulwama attack nor did he show any of the exemplary leadership qualities that we have seen in the New Zealand PM's post-Christchurch intervention and articulation. Modi's reluctance to condemn the Christchurch attacks, (despite the loss of Indian lives), which starkly contrasted with his usual alacrity in personally tweeting about terror attacks worldwide, has also been quite apparent. But then we know what can be expected of the Modi government, for we cannot but remember how as Gujarat Chief Minister, Modi himself had personally overseen one of the most horrific episodes of large-scale anti-Muslim violence in India’s history, and how during his tenure as India's PM since May 2014 he has systematically nurtured and promoted hate and violence against the Muslim community, Dalits, and all dissenting voices, and helped perpetrators of terrorism against Muslims and rationalists evade conviction.

 ഉപഗ്രഹവേധ സാങ്കേതികവിദ്യ  വിജയകരമായി പരീക്ഷിച്ചത്

സംബന്ധിച്ച മോദിയുടെ തെരഞ്ഞെടുപ്പുവേളയിലെ അറിയിപ്പ്

അനേകം ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നു

27 മാർച് ,2019

തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണം നടക്കുന്നതിനിടെ പ്രധാനമന്ത്രി രാഷ്ട്രത്തെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു നടത്തിയ "മിഷൻ ശക്തി"  അറിയിപ്പ് അസ്വാസ്ഥ്യജനകമായ  ചില ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തിയിരിക്കുന്നു.  തന്ത്രപരമായ വിഷയങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിൽ മോദി  സർക്കാർ പുലർത്തുന്ന നിരുത്തരവാദപരമായ സമീപനമാണ് അവയിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടത്. എ -സാറ്റ് എന്ന ഒരു ഉപഗ്രഹവേധ മിസൈൽ തൊടുത്തുവിട്ട് ഭൂമിയുടെ അടുത്ത് ഉള്ള ഒരു ഭ്രമണപഥത്തിൽ ( ലോ ഏർത് ഓർബിറ്റ് - LEO ) ചലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു ഉപഗ്രഹത്തെ തകർത്തുവെന്നും, അതുവഴി ഇന്ത്യ ഉപഗ്രഹവേധ മിസൈൽ സാങ്കേതിക വിദ്യ വിജയകരമായി പരീക്ഷിക്കുന്ന ലോകത്തിലെ നാലാമത്തെ രാജ്യമായി എന്നും ആണ് മോദി അവകാശപ്പെട്ടത്. എന്നാൽ,  അത്തരമൊരു സാങ്കേതിക നേട്ടം ഇന്ത്യ കൈവരിച്ചതായി ഏഴു വർഷം  മുൻപ്  ഇന്ത്യയുടെ പ്രതിരോധ ഗവേഷണത്തിന്റെ ചുമതല വഹിക്കുന്ന ഡിഫെൻസ് റിസർച്ച് ആൻഡ് ഡവലപ്മെന്റ് ഓർഗനൈസേഷൻ ഓർഗനൈസേഷൻ ( DRDO )  ഔദ്യോഗികമായി പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നു.   ഈ ശേഷി പരസ്യമായി തെളിയിച്ചുകൊടുക്കേണ്ടത്  തന്ത്രപരമായ കാരണങ്ങളാൽ  ഒരു പക്ഷെ സാധൂകരിക്കുമെന്നു വാദിച്ചാൽപ്പോലും എന്തുകൊണ്ടാണ് മോദി സർക്കാർ ഇങ്ങിനെയൊരു സമയത്തു് നാടകീയതയുടെ പരിവേഷത്തോടെ അത്തരം ഒരു വെളിപ്പെടുത്തലിനു മുതിർന്നത് എന്ന് ചോദിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

 പ്രതിരോധ സാങ്കേതിക വിദ്യയിൽ ഡി ആർ ഡി ഓ വിന്റെ നേട്ടം സ്വന്തം പ്രതിച്ഛായ നന്നാക്കാനുള്ള  ശ്രമത്തിൽ എടുത്തുപയോഗിക്കുകയാണ്  മോദി സർക്കാർ ചെയ്തത്. വരാനിരിക്കുന്ന തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പരാജയത്തെ മുന്നിൽക്കണ്ട്  സ്പഷ്ടമായും അങ്കലാപ്പിലായ ബി ജെ പി നേതൃത്വം യുദ്ധഭീഷണിയുടെ ഒരു പുകമറ ഉണ്ടാക്കി ജനശ്രദ്ധ തിരിച്ചുവിടാനാണ് നോക്കുന്നത്.

രണ്ടു വർഷം മുൻപ് യു പി തെരഞ്ഞെടുപ്പിനു തൊട്ടുമുൻപ് പ്രധാനമന്ത്രി നടത്തിയ നോട്ടുറദ്ദാക്കൽ പ്രഖ്യാപനത്തിന്റെ അസ്വാസ്ഥ്യകരമായ ഓർമ്മകൾ ഉണർത്തുന്നതാണ് മോദി ഇന്ന് നടത്തിയ നാടകീയമായ അഭിസംബോധന. ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിൽ രാജ്യത്തിൻറെ സാമ്പത്തികവും തന്ത്രപരവുമായ താൽപ്പര്യങ്ങളെ ഗുരുതരമായി ബാധിക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങൾ അഥവാ  പ്രഖ്യാപനങ്ങൾ , തെരഞ്ഞെടുപ്പിലെ ലാഭനഷ്ടങ്ങൾ മാത്രം നോക്കി കൈക്കൊള്ളുന്ന ഒരു സർക്കാർ രാജ്യത്തിന്  വലിയ ബാധ്യതയാണ്.  രാജ്യത്തിൻറെ ദേശീയ അസ്തിത്വത്തെ ബാധിക്കുന്ന നിർണ്ണായകമായ തീരുമാനങ്ങൾ സ്വേച്ഛാപരമായും നിരുത്തരവാദപരമായും കൈക്കൊള്ളുന്ന ഈ സർക്കാരിനെ  തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ പുറത്താക്കാനുള്ള ബാധ്യത അതുകൊണ്ടുതന്നെ രാജ്യത്തിലെ ജങ്ങൾക്കുണ്ട്.

 മോദി സർക്കാർ ജങ്ങൾക്കെതിരെ നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മറ്റ് യുദ്ധങ്ങളിൽനിന്നു ശ്രദ്ധ തിരിക്കാൻ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് സമയത്തെ ഈ സാറ്റലൈറ്റ് സ്ട്രൈക്കിനെ  ഒരു കാരണവശാലും അനുവദിച്ചുകൂടാ. തൊഴിലുകൾക്കും, ജനാധിപത്യാവകാശങ്ങൾക്കും സാമുദായിക സൗഹാർദ്ദത്തിനും കർഷകർക്കും നേരെ സർക്കാർ നടത്തിപ്പോരുന്ന ആക്രമണങ്ങളിൽനിന്നും ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു വിടാനുള്ള ശ്രമത്തിനു പുറമെ, ഈ മേഖലയിലെ  ആയുധപ്പന്തയത്തിനും സൈനികവൽക്കരണത്തിനും ആക്കം വർധിപ്പിക്കുക എന്ന ഭീഷണിയും  പ്രസ്തുത സാറ്റലൈറ്റ് സ്ട്രൈക്ക് മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നു. ഈ കെണിയിൽ  നമ്മൾ വീഴരുത് .  അധികാരത്തിലിരിക്കുന്ന ശക്തികളുടെ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങൾക്കും രാഷ്ട്രീയ കൗശലങ്ങൾക്കും കീഴ്‌പ്പെടുത്തി തന്ത്രപ്രധാനമായ വിഷയങ്ങൾ  ലാഘവത്തോടെ കൈകാര്യം ചെയ്യപ്പെടുകയില്ല  എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്താനും വരും ദിവസങ്ങളിൽ നമ്മൾ തയ്യാറാവേണ്ടതുണ്ട്.

- ദീപങ്കർ ഭട്ടാചാര്യ,
ജനറൽ സെക്രട്ടറി, സി പി ഐ (എം എൽ )

ആദിവാസി സമൂഹങ്ങൾക്കും വനവകാശങ്ങൾക്കും എതിരായ യുദ്ധം  

20 ലക്ഷം ആദിവാസി കുടുംബങ്ങളെ ഒഴിപ്പിക്കുന്നത് തടയാൻ മോദി സർക്കാർ ഓർഡിനൻസ് പുറപ്പെടുവിക്കണം 

പട്ടികവർഗ്ഗക്കാരുടെയും മറ്റു പരമ്പരാഗത വനവാസിസമൂഹങ്ങളുടെയും അവകാശങ്ങൾ പരിരക്ഷിക്കാനുള്ള 2006 -ലെ വനാവകാശ നിയമം  [ 

 Scheduled Tribes and Other Traditional Forest Dwellers (Recognition of Forest Rights) Act, 2006,(FRA)  ] ഫലത്തിൽ ദുർബ്ബലപ്പെടുതും വിധത്തിൽ    ഫെബ്രുവരി 20 ന് പുറപ്പെടുവിച്ച ഒരു മൂന്നംഗ ബെഞ്ച്  വിധിയിലൂടെ സുപ്രീം കോടതി ഗുരുതരമായ ഒരു  ജുഡീഷ്യൽ അട്ടിമറിയാണ് സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നത്. തങ്ങളെ  ഒഴിപ്പിക്കാനുള്ള നീക്കങ്ങൾക്കെതിരെ വനാവകാശ നിയമത്തിന്റെ പിൻബലത്തിൽ രാജ്യത്തിൻറെ വിവിധഭാഗങ്ങളിൽ 20 ലക്ഷം  ആദിവാസി കുടുംബങ്ങൾ  ഉന്നയിച്ച അവകാശവാദം അധികൃതർ നേരത്തെ തള്ളിയിരുന്നു. ഈ സന്ദർഭത്തിൽ ആണ് പ്രകൃതി സംരക്ഷണത്തിന്റെ പേരിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന വൈൽഡ് ലൈഫ് ഫസ്റ്റ് , നേച്ചർ കൺസർവേഷൻ സൊസൈറ്റി ,ടൈഗർ റിസർച്ച്, കൺസെർവഷൻ ട്രസ്ററ്  എന്നീ സംഘടനകളും , വനം വകുപ്പിൽ ഉയർന്ന പദവികളിൽനിന്നു വിരമിച്ച ഉദ്യോഗസ്ഥർ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ചില സന്നദ്ധ  സംഘടനകളും ചേർന്ന് ഒരു പൊതുതാൽപ്പര്യ ഹർജി സുപ്രീം കോടതിയിൽ സമർപ്പിച്ചത്. മേൽപ്പറഞ്ഞ 20 ലക്ഷം ആദിവാസി  കുടുംബങ്ങളിലെ ഓരോ വ്യക്തിയും വ്യാജമായ അവകാശവാദങ്ങൾ ഉന്നയിച്ചു എഫ് ആർ എ നിയമത്തെ മുതലെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണെന്നും, ആയതിനാൽ അവരെ പുറത്താക്കാൻ വിവിധ സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ  അധികാരികൾ എടുത്ത തീരുമാനം സുപ്രീം കോടതി അംഗീകരിച്ചു നടപ്പാക്കണം എന്നും ആയിരുന്നു "പൊതുതാൽപ്പര്യ ഹർജി"ക്കാരുടെ ആവശ്യം. ഈ ആവശ്യം അംഗീകരിക്കുന്ന വിധിപ്രസ്താവനയിലൂടെ  സുപ്രീം കോടതി  20 ലക്ഷം ആദിവാസികുടുംബങ്ങളെ  സമയബന്ധിതമായി പുറത്താക്കാൻ  സംസ്ഥാന സർക്കാരുകളോട് ആവശ്യപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്.
  
 വനാവകാശ സമരപ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ വിശാലമായ ഒരു കൂട്ടായ്മയെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന ഫോറസ്‌റ്റ്സ് റൈറ്റ്സ്  കാംപെയിൻ  ഫോർ സർവൈവൽ ആൻഡ് ഡിഗ്‌നിറ്റി നടത്തിയ  നിരീക്ഷണം ശ്രദ്ധേയമാണ് :  " സർക്കാരിന്റെ തന്നെ കണ്ടെത്തലുകൾ പ്രകാരം പല കേസുകളിലും വനവാസികളുടെ അപേക്ഷകൾ തള്ളപ്പെട്ടത്  നിയമവിരുദ്ധമായിട്ടായിരുന്നു. പൊതുതാപ്പര്യ ഹർജി  ഫയൽ ചെയ്തവരുടെ വാദഗതികളും അബദ്ധജടിലമായിരുന്നു. 14,77,993 ക്ലെയിമുകൾ "തള്ളപ്പെട്ടത്"  ഗ്രാമസഭാതലങ്ങളിൽ ആയിരുന്നു; എന്നാൽ, വനപാലകരുടെ നിയമവിരുദ്ധ ഇടപെടലുകൾ നിമിത്തമാണ് ദുർബ്ബലവിഭാഗങ്ങളുടെ ഇത്തരം  അപേക്ഷകൾ പലപ്പോഴും ഗ്രാമസഭകൾ തള്ളുന്നത്  എന്ന വസ്തുതയ്ക്ക് പുറമേ , ഗ്രാമസഭയുടെ തിരസ്കാരത്തിന്മേൽ  രണ്ടു തവണ അപ്പീൽ സമർപ്പിക്കാൻ നിയമം അനുവദിക്കുന്നുവെന്നതും കണക്കിലെടുക്കുമ്പോൾ പൊതുതാൽപ്പര്യ ഹർജിക്കാർ വാദിച്ചതുപോലെ 14,77,993 ക്ലെയിമുകൾ "തള്ളിയത്" അന്തിമ നടപടിയായി കണക്കാക്കാൻ പറ്റുന്നതായിരുന്നില്ല. മർദ്ദിതരും പാർശ്വവൽകൃതരും നിരക്ഷരരുമായ ജനസമൂഹങ്ങൾ  ഒരുവശത്തും ,അഴിമതിക്കാരായ വനപാലകരുടെ ഉദ്യോഗസ്ഥ മേധാവിത്വം മറുവശത്തും ആയി  വനവകാശം സംബന്ധിച്ചുള്ള ഓരോ തർക്കത്തിലും സ്വന്തം അവകാശവാദം സ്ഥാപിച്ചെടുക്കാൻ പ്രാപ്തരല്ലെങ്കിൽ ആദ്യം പറഞ്ഞ വിഭാഗം തങ്ങളുടെ വീടും ഭൂമിയും ഉപജീവനോപാധികളും എല്ലാം നഷ്ടപ്പെടാൻ അർഹരാണെന്നാണ് പൊതുതാൽപ്പര്യ ഹർജിക്കാർ കരുതുന്നത്."

വിരോധാഭാസകരമായ മറ്റൊരു കാര്യം, ഹർജിക്കാർ ആദിവാസികളെ ഒഴിപ്പിക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നില്ല എന്നതാണ്.  എഫ് ആർ എ നിയമത്തിന്റെ ഭരണഘടനാ സാധുത ചോദ്യം ചെയ്യുക മാത്രമേ അവർ ചെയ്തിരുന്നുള്ളൂ. എന്നാൽ, സുപ്രീം കോടതി ഒരു പടികൂടി മുന്നോട്ടു പോയി ഭൂമിയിൽനിന്ന് വനവാസികളെ ഒഴിപ്പിക്കാൻ ഉത്തരവിടുകയാണ് ചെയ്തത്. അങ്ങിനെ  ചെയ്തപ്പോൾത്തന്നെ അതിനു വിധേയരായ കക്ഷികൾക്ക് അവരുടെ ഭാഗം ബോധിപ്പിക്കാൻ അവസരം നൽകിയില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല ,  എഫ് ആർ എ നിയമത്തിന്റെ ഭരണഘടനാസാധുതയ്ക്കെതിരായ വിധിപ്രസ്താവത്തിന് സുപ്രീം കോടതി ബെഞ്ച് ഒരുമ്പെട്ടുമില്ല !

 പരമ്പരാഗതമായി കാടുകളിൽ വസിക്കുന്ന ആദിവാസി സമുദായങ്ങൾക്ക്‌ വനവും വന്യജീവികളും സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ   വളരെ നിർണ്ണായകമായ  പങ്കാണ്  വഹിക്കാനുള്ളത് എന്ന കാര്യം ഏവർക്കും അറിവുള്ളതാണ് .എന്നാൽ മോദി  സർക്കാരിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നുണ്ടായ നിരുത്തരവാദപരമായ സമീപനത്തിന്റെ കൂടി ഫലമായി ഉണ്ടായിരിക്കുന്ന സുപ്രീം കോടതിവിധി വനഭൂമികളുടെ  കോർപ്പറേറ്റ് കയ്യേറ്റത്തിനും , 20 ലക്ഷം ആദിവാസി കുടുംബങ്ങളെ ഒഴിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ വൻതോതിലുള്ള  ഒരു മാനുഷിക പ്രതിസന്ധിക്കും ആണ് അടിസ്ഥാനപരമായി വഴിതെളിക്കുന്നത് . 

മോദി  സർക്കാരിന് ദലിതരോടും ആദിവാസികളോടും ഉള്ള ശത്രുത എത്രയോ തവണ വ്യക്തമായതാണ് . ഇതിനു മുൻപ്  പട്ടികജാതി- പട്ടിക വർഗ്ഗ (അതിക്രമങ്ങൾ തടയൽ ) നിയമത്തെ ദുർബ്ബലമാക്കുന്ന ഒരു വിധി സുപ്രീം കോടതി പുറപ്പെടുവിക്കാൻ ഇടവന്നതും മോദി   സർക്കാർ ആ നിയമത്തെ   പ്രതിരോധിക്കാൻ  വേണ്ടവിധത്തിൽ  ഒന്നും ചെയ്യാത്തതുമൂലമായിരുന്നു. സുപ്രീം കോടതി വിധിയെത്തുടർന്ന് രാജ്യവ്യാപകമായി പ്രതിഷേധങ്ങൾ ഉണ്ടായപ്പോൾ മോദി സർക്കാർ ഒരു ഓർഡിനൻസ് പാസ്സാക്കിയെങ്കിലും  ബി ജെ പി ഭരിക്കുന്ന സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ പ്രതിഷേധം നടത്തിയ  ദലിത് പ്രവർത്തകരെ കൂട്ടത്തോടെ ജെയിലിലിടുകയാണ് സർക്കാരുകൾ ചെയ്തത്.  ഝാർഖണ്ഡിൽ  തത്സമയം ഭരണ ത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ബി ജെ പി ഗവണ്മെന്റ് ആദിവാസി ഭൂമി സംരക്ഷിക്കുന്നതിന് സഹായകമായ ഛോട്ടാനാഗ് പൂർ ടെനൻസി ആക്ട്, സാന്താൾ പർഗാന ടെനൻസി ആക്ട് എന്നീ  നിയമങ്ങളെ അട്ടിമറിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നു. പ്രസ്തുത നിയമങ്ങൾ ലംഘിക്കുന്നതിനെതിരായും  ആദിവാസി ഭൂമി കോർപറേറ്റുകൾ  കൈവശപ്പെടുത്തുന്നതിനെതിരായും പ്രതിഷേധിച്ച ആദിവാസികളെ  പോലീസ് വെടിവെപ്പിലൂടെയാണ്  അന്ന് നേരിട്ടിരുന്നത്.

എഫ് ആർ എ അനുസരിച്ചുള്ള ക്ലെയിമുകൾ തള്ളപ്പെട്ടതിനെത്തുടർന്ന് ഒഴിപ്പിക്കൽ ഭീഷണി നേരിടുന്ന ആദിവാസികളെയും വനവാസിവിഭാഗങ്ങളെയും കുടിയിറക്കുന്നതു അടിയന്തരമായി തടയാൻ മോദി ഗവണ്മെന്റ് ഒരു ഓർഡിനൻസ്  പുറപ്പെടുവിക്കണമെന്ന് സി പി ഐ (എം എൽ ) ആവശ്യപ്പെടുന്നു.  

War On Adivasi Communities and Forests Rights

Modi Government Must Issue Ordinance
To Stop Eviction Of 20 Lakh Adivasi
Households

In a shocking order that amounts to the judicial subversion of the Scheduled Tribes and Other Traditional Forest Dwellers (Recognition of Forest Rights) Act, 2006, (FRA) a three-judge bench of the Supreme Court on February 20 ordered the time-bound eviction of all those families whose claims under the Forest Rights Act had been rejected by the authorities. All state governments are required to comply with this order, as a result of which some nearly 20 lakh adivasi households countrywide face eviction.
It is the Modi Government’ silence in court that allowed this shocking crime to get judicial sanction. The Modi Government’s lawyers remained silent spectators in court, failing to defend the adivasis’ rights to forests. The petitioners on whose PIL the SC passed this order - Wildlife First, Nature Conservation Society and Tiger Research, and Conservation Trust, NGOs which are headed by retired forest officials with a deeply entrenched hostility to forest dwelling communities - have declared that every single claimant whose claim has been rejected under this law is a "bogus claimant." As the Forest Rights Campaign for Survival and Dignity,a broad coalition of forest rights movements, has observed: “This flies in the face of the government's own findings, which state that many rejections were illegal and not in accordance with law. The petitioners then go on to contradict their own statement by saying that 14,77,993 claims were 'rejected' at the gram sabha level (in practice these rejections are often illegal interventions by forest officials); but any such rejection at the gram sabha level, by definition, can be appealed twice and can hardly be considered final. The petitioners expect that an oppressed, marginalised and often illiterate population, facing opposition from a forest bureaucracy riddled with corrupt officials, should be able to prevail on every claim they file - and if not should lose their lands, homes or livelihoods.”
Ironically the petitioners had not demanded eviction of adivasis; they had challenged the constitutionality of the FRA. But the SC ordered eviction - a relief which had not been sought and on which the affected parties were not even given a chance to respond - without holding the FRA to be unconstitutional!
It has been well established that the adivasi communities are in fact crucial to conserving forests and wildlife. The SC order (in which the Modi Government is complicit) is basically paving the way for corporate grab of forest lands and a large scale humanitarian crisis for 20 lakh adivasi families.
The hostility of the Modi Government to the dalits and adivasis is proved over and over again. The Modi Government had failed to defend the SC/AT (Prevention of Atrocities) Act from dilution by the Supreme Court, and only passed an ordinance later following countrywide protests in which BJP state governments jailed Dalit protestors en masse. The BJP Government of Jharkhand has already been trying its best to undermine the Chhotanagpur Tenancy (CNT) and Santhal Pargana Tenancy (SPT) Acts in the state, and has unleashed police firing on adivasis protesting these moves or resisting land grab.
We demand that the Modi Government immediately issue an ordinance to prevent eviction of adivasis and forest-dwellers whose claims under FRA have been rejected.