Wednesday, 16 May 2018

ML Update
ഗുജറാത്തിലെപ്പോലെ കർണാടക ജനവിധിയും ബി ജെ പിയ്ക്ക് ശക്തമായ  അടിയാകുന്നു ;  നിർണ്ണായകമായ  പ്രഹരം ഇനി നൽകേണ്ടത്  ഇന്ത്യ ഒന്നിച്ചാണ് .

കർണ്ണാടക തെരഞ്ഞെടുപ്പുഫലം ഏറ്റവും മികച്ച മാധ്യമ വിശകലനങ്ങൾ നൽകുന്ന ചിത്രങ്ങളെക്കാളും സങ്കീർണ്ണവും  ഏറെ അടരുകൾ ഉള്ളതും ആണ്. ഒട്ടുമിക്ക മണ്ഡലങ്ങളിലും ശരിക്കുമുള്ള ത്രികോണ മത്സരങ്ങൾ നടന്നതുമൂലം ഒരു എക്സിറ്റ് പോളിനും പ്രവചിക്കാൻ ആവാത്തവിധം ഉള്ള തൂക്ക് നിയമസഭയാണ് ഇപ്പോൾ ഉണ്ടായിരിക്കുന്നത്. ബി ജെ പി ക്ക് കേവലഭൂരിപക്ഷം ലഭിക്കാൻ ഏറെ സീറ്റുകളുടെ കുറവ് ഉണ്ടായിരിക്കേ , ബി ജെ പിയിതര കക്ഷികൾ തെരഞ്ഞെടുപ്പിന് ശേഷം ഒരുമിച്ചു ചേരുകയും, ഒരു ഭൂരിപക്ഷ മുന്നണിസർക്കാർ രൂപീകരിക്കാനുള്ള അവകാശവാദം ഉന്നയിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഭരണഘടനാ പരമായ നടപടിക്രമങ്ങളും കീഴ്വഴക്കങ്ങളും പിന്തുടരുകയാണെങ്കിൽ , 2019 ലെ പാർലമെൻറ് തെരഞ്ഞെടുപ്പിനു  മുൻപ്‌ കർണ്ണാടകത്തിൽ ഭരണം ഉറപ്പിക്കാം എന്ന ബി ജെ പിയുടെ സ്വപ്നം പൊളിയാനാണ് സാധ്യത. അടുത്ത ഏതാനും ദിവസങ്ങളിൽ ഉരുത്തിരിയുന്ന യഥാർത്ഥ ചിത്രം എന്തുതന്നെയായാലും , കർണ്ണാടക തെരഞ്ഞെടുപ്പ് 2019 ൽ രാജ്യത്ത് നടക്കാനിരിക്കുന്ന  പൊതുതെരഞ്ഞെടുപ്പ് അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്ന  ഗൗരവമേറിയ രാഷ്ട്രീയ സമസ്യകളോട് രാജ്യം ഏതു രീതിയിൽ പ്രതികരിക്കണം എന്ന ചോദ്യം  ഉയർത്തിവിടുന്ന ഒരു സംഭവം കൂടിയായിരിക്കുന്നു .

Some facts and figures are worth recollecting before we try to understand the message from Karnataka. There is little point in comparing the present elections to the 2013 elections when the BJP was a divided house. In 2013 BS Yeddyuruppa had formed his own party (KJP) following his indictment in corruption and removal from chief ministership and his party had secured a vote share of nearly 10 per cent and a seat tally of six. Another BJP leader B Sriramulu had also contested as a different party (BSRCP) and walked away with 2.7% vote and 4 seats. It is more useful to compare the BJP’s present performance with either 2014 when the party had reunited or 2008 when a united and ascendant BJP had first come to power in Karnataka. In 2008 the BJP had won 110 seats, six more than its present tally and in 2014 Lok Sabha elections the BJP had led in 132 Assembly segments and secured a vote share of more than 43 percent. The BJP’s current tally of 104 seats and vote share of about 36% marks a distinct drop from that 2014 peak.

The figures clearly suggest that the Karnataka election can by no means be seen as a simple narrative of anger against the state government and support for the Modi government at the Centre. If the end result reflects a significant ‘anti-incumbency’ factor that worked against the Congress and its supposedly strong and popular chief minister, the BJP’s failure to secure the majority mark, or for that matter even repeat the best performance in the pre-Modi period, despite such a loud no-holds-barred campaign and its fabled election machinery and ‘magical’ management skills must also be seen as a significant expression of growing disillusionment with the non-performance and betrayal of the Modi regime and rejection of its politics of hate and casteist, communal and misogynistic violence.
This double ‘anti-incumbency’ probably best explains the strong showing of the JDS, although its numbers also fell short of its 2013 level. The BJP expectedly swept the coastal region of Karnataka which has emerged as a local laboratory for the Sangh-BJP experiments with communal polarization and hate- and rumour-mongering, and had its traditional upper hand in urban Karnataka, but quite strikingly it also emerged as a major contender in the Mysore region where the JDS and the Congress have all along been the dominant players. Before the elections, much was being written about the ‘smart’ strategic moves of Siddaramaiah like the recommendation to give minority status to Lingayats, the invocation of Kannada pride and consolidation of AHINDA (the Kannada acronym for Dalit-OBC-minority social coalition). Clearly these moves have not paid much dividend, and if anything they have also generated equally strong counter pulls that benefited the BJP and the JDS.
The perception created about the revival of the Congress under the leadership of Rahul Gandhi after the Gujarat elections has definitely taken a beating in Karnataka. The assumption of Rahul Gandhi emerging as an acceptable Hindu leader with the help of his public display of his religious belief is more wishful than real. It was the powerful mobilization of the youth on a combination of issues that mattered most to them – jobs, decent living, dignity and their future – and the energetic campaign by young leaders like Hardik, Alpesh and Jignesh that created a strong vibe for the Congress in Gujarat. That was sorely missing in Karnataka. The other lesson that comes from Karnataka is the need for effective electoral coalitions. It is difficult to say if the Congress-JDS post-poll arrangement could have materialized before the elections, but a broad understanding among all opposition forces is an absolute imperative to stop the BJP from returning to power in 2019.
A CPI(ML) Weekly News Magazine
Vol. 21 | No. 21 | 15-21 May 2018
ML Update
Like Gujarat, Karnataka too Has Dented the BJP – India Now Needs to Deliver A Decisive Blow
The Karnataka elections have turned out to be much more multilayered than what even the best media narratives from the state could indicate. The battle has been truly triangular in many seats resulting in a tantalizingly hung Assembly that no exit poll could predict. While the BJP fell considerably short of the majority mark, non-BJP parties have teamed up to form a post-poll coalition with a comfortable majority. If constitutional procedures and conventions are followed, the BJP’s dream of regaining Karnataka ahead of the 2019 elections will stand belied. Regardless of the shape of things to emerge in Karnataka over the next few days, the Karnataka elections have proved to be not only a decisive launching pad for the battle for the next Lok Sabha but also a very useful course module for the same.
Some facts and figures are worth recollecting before we try to understand the message from Karnataka. There is little point in comparing the present elections to the 2013 elections when the BJP was a divided house. In 2013 BS Yeddyuruppa had formed his own party (KJP) following his indictment in corruption and removal from chief ministership and his party had secured a vote share of nearly 10 per cent and a seat tally of six. Another BJP leader B Sriramulu had also contested as a different party (BSRCP) and walked away with 2.7% vote and 4 seats. It is more useful to compare the BJP’s present performance with either 2014 when the party had reunited or 2008 when a united and ascendant BJP had first come to power in Karnataka. In 2008 the BJP had won 110 seats, six more than its present tally and in 2014 Lok Sabha elections the BJP had led in 132 Assembly segments and secured a vote share of more than 43 percent. The BJP’s current tally of 104 seats and vote share of about 36% marks a distinct drop from that 2014 peak.

The figures clearly suggest that the Karnataka election can by no means be seen as a simple narrative of anger against the state government and support for the Modi government at the Centre. If the end result reflects a significant ‘anti-incumbency’ factor that worked against the Congress and its supposedly strong and popular chief minister, the BJP’s failure to secure the majority mark, or for that matter even repeat the best performance in the pre-Modi period, despite such a loud no-holds-barred campaign and its fabled election machinery and ‘magical’ management skills must also be seen as a significant expression of growing disillusionment with the non-performance and betrayal of the Modi regime and rejection of its politics of hate and casteist, communal and misogynistic violence.
This double ‘anti-incumbency’ probably best explains the strong showing of the JDS, although its numbers also fell short of its 2013 level. The BJP expectedly swept the coastal region of Karnataka which has emerged as a local laboratory for the Sangh-BJP experiments with communal polarization and hate- and rumour-mongering, and had its traditional upper hand in urban Karnataka, but quite strikingly it also emerged as a major contender in the Mysore region where the JDS and the Congress have all along been the dominant players. Before the elections, much was being written about the ‘smart’ strategic moves of Siddaramaiah like the recommendation to give minority status to Lingayats, the invocation of Kannada pride and consolidation of AHINDA (the Kannada acronym for Dalit-OBC-minority social coalition). Clearly these moves have not paid much dividend, and if anything they have also generated equally strong counter pulls that benefited the BJP and the JDS.
The perception created about the revival of the Congress under the leadership of Rahul Gandhi after the Gujarat elections has definitely taken a beating in Karnataka. The assumption of Rahul Gandhi emerging as an acceptable Hindu leader with the help of his public display of his religious belief is more wishful than real. It was the powerful mobilization of the youth on a combination of issues that mattered most to them – jobs, decent living, dignity and their future – and the energetic campaign by young leaders like Hardik, Alpesh and Jignesh that created a strong vibe for the Congress in Gujarat. That was sorely missing in Karnataka. The other lesson that comes from Karnataka is the need for effective electoral coalitions. It is difficult to say if the Congress-JDS post-poll arrangement could have materialized before the elections, but a broad understanding among all opposition forces is an absolute imperative to stop the BJP from returning to power in 2019.
A CPI(ML) Weekly News Magazine
Vol. 21 | No. 21 | 15-21 May 2018

Friday, 27 April 2018

 Comrade Dipankar's  address in the inaugural session of 10th Party Congress 

24 March 2018, Mansa (Punjab)
Inaugural Address by Comrade Dipankar Bhattacharya, General Secretary, CPI(ML) delivered at the inaugural session of the 10th Congress of CPI(ML)
Dear Comrades from various parties of the Indian Left, our esteemed guests from the international Left and progressive movement, and delegates, guests, observers, and volunteer comrades attending the 10th Congress of the CPI(ML),
It is my great pleasure to extend our revolutionary greetings and a very warm welcome to all of you to this inaugural session. Shortly before this Congress we all had celebrated the centenary of the glorious November Revolution. The year 2017 had also marked the fiftieth anniversary of the great Naxalbari peasant awakening. From the rostrum of the 10th Congress we salute this great historic legacy of the international and Indian communist movement and rededicate ourselves to the supreme mission of abolition of all kinds of exploitation and injustice and the attainment of complete human emancipation.
We are aware that we are meeting here today at a very critical juncture. Internationally, this is a juncture marked by continuing global economic crisis, massive inequality and relentless assault on the living conditions and basic rights of the working people. Accompanying this economic crisis is a renewed rise of fascist tendencies and forces riding on war and racist violence, rampant Islamophobia and state surveillance. We are dealing with an international political environment which has thrown up an American President as obnoxious and racist as Donald Trump, where the fusion or identification of the state and corporate interest has become so pervasive and complete/total that one can almost speak of a privatisation of the state itself.
But simultaneously we are also witnessing a very refreshing upswing in popular anti-capitalist anti-racist resistance across the world, including the heartlands of global capitalism like the US and Europe. This intensified popular resistance is generating a reassuring potential for a distinct leftward shift. The same Presidential election which sent Donald Trump to power had almost made Bernie Sanders the Democratic Presidential nominee, who would have been the most socialistic of US presidential nominees in the context of mainstream American politics.
In Britain, alongside Brexit we also see a pronounced Leftward shift in the policies and positions of the Labour Party under the leadership of Jeremy Corbyn. In Nepal, we have just seen the communists emerge as the leading political force in the country’s first elections held under the new republican constitution. The Tenth Congress of the CPI(ML) supports and welcomes every advance made by the Left and other progressive forces in various parts of the world.
Comrades, we are holding this Tenth Congress in the face of an unmistakable rise of fascism in India. The victory of the BJP-led NDA in the 2014 Lok Sabha elections followed by the rise of BJP-led governments in a record number of Indian states has emboldened the RSS, the core organisation which leads the BJP and a vast network of allied and affiliated outfits, to unleash its fascist agenda with unprecedented aggression and speed. The BJP today spearheading a neo-liberal policy offensive in every sphere, while simultaneously thoroughly polarising the society on communal lines and subverting and capturing the entire range of state and non-state institutions in furtherance of the RSS agenda. The manipulation of parliamentary procedures and subversion of institutions and constitutional offices has almost acquired the proportions of a parliamentary coup.
We now know for sure that the BJP is not just looking at another term in power by winning the next parliamentary elections, it is bent upon reshaping India in accordance with the Hindu supremacist blueprint of the RSS even as the latter marches towards its centenary in 2025. Behind the daily dose of hate and lies and state repression and privatised violence lie the undeniable trappings of Indian fascism that seeks to invoke and champion the most horrific features and regressive trends from our past, enforce the most bigoted ideas and prejudices on our minds and empower and unleash the most reactionary casteist, communal and patriarchal forces in our society. The enemies of liberty, equality and fraternity want to overturn the constitution of India and reshape the country to fit their Hindi-Hindu-Hindustan framework. The collaborators of British colonialism who betrayed India’s struggle for freedom now want to hijack and rewrite history by inflicting Savarkar over Bhagat Singh, Golwalkar over Ambedkar and Godse over Gandhi.
This design must be defeated. This disaster must be prevented. And it is to this most pressing challenge and urgent task of the hour that we are dedicating this Tenth Congress of the CPI(ML). We know we in the Left have lost a few crucial electoral battles, but these electoral setbacks are not going to decide the outcome of the ongoing war between fascism and democracy. The communists have always drawn their strength from the courage and determination of the people as they have fought heroically for their freedom and rights. Today as India once again witnesses a very powerful and inspiring wave of people’s resistance spearheaded by the workers and peasants, Dalits and Adivasis, students, youth and women, this growing resistance will only further galvanise the Left against the onslaught of fascism. Growing unity in action among various sections of the Left and dialogue and cooperation with every broader stream of resistance will enable us to halt the marauding march of the fascist forces. The unity of the people in struggles for livelihood, dignity and democracy will prevail over the polarising frenzy of communal hate.
The BJP and RSS have managed to spread their tentacles and bare their fangs in a veritable political vacuum. The Congress, which headed two successive UPA regimes from 2004 to 2014, became so badly discredited that the BJP had power handed over to it almost on a platter. The wholesale migration of almost the entire Congress unit in Tripura to the BJP in the recent Assembly elections once again highlighted the utter vulnerability of the Congress in contending with an aggressive BJP. A good number of regional parties and parties from the post-Mandal social justice camp have time and again joined hands with the BJP and enabled it to win an absolute majority on its own and a comfortable majority with its allies. The betrayal of Bihar Chief Minister Nitish Kumar enabled the BJP to hijack power through the back door even after the people of Bihar had rejected it resoundingly in the Assembly elections of 2015. The unity between the Samajwadi Party and BSP in the recent UP by-polls and the exit of Jitanram Manjhi and Chandrababu Naidu from the NDA have certainly brightened the possibilities of an electoral realignment of forces against the BJP, but such realignment alone could only result in a temporary defeat of the BJP.
For a decisive defeat of fascism, we need to change the political agenda and climate of the country and a spirited resurgence of the Left holds the key to such a political shift. If the BJP is out to destroy democracy, we must fight back to claim democracy for the common people of the country. If the BJP is bent upon falsifying and hijacking history, we must champion the glorious legacy of our freedom movement and the protracted struggle for social justice and women’s rights to call their bluff. If the Sangh brigade wants to redefine India and Indian nationalism on the narrow basis of Hindi-Hindu-Hindustan, we must defeat them by invoking the spirit of anti-imperialist unity and assertion of the Indian people and holding high the banner of people-first patriotism.
We are proud that the comrades of Punjab are hosting the Congress during the martyrdom week of Shaheed-e-Azam Bhagat Singh and his comrades Sukhdev and Rajguru. The legacy of Bhagat Singh provided the strongest formative impetus to the Left tradition in India’s freedom movement and once again it will show us the way to win real freedom and democracy for the Indian people. This hall of the Party Congress is dedicated to the memories of our comrades Swapan Mukherjee and Ganeshan and the rostrum is named after comrades Srilata Swaminathan and Jeeta Kaur, and we salute the memories of these departed leaders and rededicate ourselves to the mission for building the India of Bhagat Singh’s dreams. We once again extend our warm greetings to all of our Indian and international guests. Your presence strengthens our resolve to forge a greater unity of the left and all fighting forces and wage a powerful united resistance till the final victory over fascism for democracy and socialism.

CPIML.ORG
24 March 2018, Mansa (Punjab) Dear comrades from various parties of the Indian Left, our esteemed guests from the international Left and progressive movement, and delegates, guests, observers, and volunteer comrades attending the 10th Congress of the CPI(ML), It is my great pleasure to extend our re

Thursday, 26 April 2018

Implement Supreme Court Guidelines,
Ensure FIR and Independent Enquiry Into Gadchiroli ‘Encounter'

CPI - ML LIBERATION·THURSDAY, APRIL 26, 2018

On 22nd and 23rd April, at Tadgaon, Gadchiroli, at least 37 people were gunned down in what a combined force of CRPF and a C-60 commando force of the Gadchiroli police called an ‘encounter’ with Maoists. There are however several circumstances raising questions about the authenticity of the ‘encounter.’ In the first place, according to news reports, the number of casualties is much larger than the number of arms recovered – this raises the question if many or most of those killed were in fact unarmed non-combatants. Secondly, even the official version admits that the Maoists had been surrounded while resting in a village where they had come to attend a marriage party. Moreover, not a single police or CRPF personnel has been seriously injured or killed in the episode. This further raises questions about whether the firing by the CRPF and Gadchiroli Police was in fact a proportionate response in self-defence against an armed Maoist attack – i.e a genuine encounter – or in fact a one-sided massacre. The fact that the CRPF and Police force used barrel grenade launchers (UBGLs) intended to cause maximum casualties, further indicates that the killings might not in fact be an encounter at all. The Supreme Court of India, in the PUCL vs State of Maharashtra verdict of September 2014, had observed that killings in police ‘encounters’ affects the credibility of the rule of law and the criminal justice system. The Supreme Court had then issued 16 Guidelines as the standard procedure for an independent and credible investigation into every single ‘encounter’. These guidelines mandated that the police must record any ‘tip-off’ regarding criminal movements in a case diary in some form, even if crucial details are not revealed; an FIR must be registered in the case of every encounter killing and forwarded to the Court under Section 157 CrPC; an independent investigation must be conducted by the CID or police team of another police station under the supervision of a senior officer. These guidelines also laid down detailed parameters that must be followed in any such enquiry, and also mandated that information regarding every single encounter is sent without delay to the NHRC or concerned SHRC. While the Supreme Court guidelines warn against gallantry awards or rewards to any officer until the authenticity of the ‘encounter’ is established in a court of law, this is violated often. Sections of the media have already begun valorizing and circulating a video of CRPF jawans dancing in celebration of the Gadchiroli killings. Such conduct by the CRPF violate all norms of professional and ethical behaviour mandated for armed forces of the State, and its celebration by sections of the media also violates the norms expected of responsible journalism. Unfortunately, the Supreme Court itself as well as High Courts do not show enough diligence in ensuring that these guidelines are implemented in the case of every alleged encounter. The spate of so-called ‘encounters’ by the Uttar Pradesh Government; the killing of the SIMI members in Bhopal in an alleged ‘encounter’ – all smack of being fake encounters; and members of the UP Police force have even been recorded demanding bribes through threats of ‘encounter’ killings – and yet no action is taken. We demand that the guidelines set down by the Supreme Court be strictly followed in the case of the Gadhchiroli killings – an FIR must be registered and an independent and timely Court-monitored investigation guaranteed. We also demand that the State forces desist from the ongoing harassment and victimization of the local adivasi population in the name of raids.


 Central Committee, CPI(ML) Liberation

Friday, 2 March 2018


സി പി ഐ (എം എൽ )  10 -)൦ പാർട്ടി കോൺഗ്രസ്സിലേയ്ക്ക് 

2018 മാർച്ച് 23 - 28 തീയതികളിൽ പഞ്ചാബിലെ മൻസാ യിൽ നടക്കാനിരിക്കുന്ന പത്താം  പാർട്ടി കോൺഗ്രസ്സിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന രാഷ്ട്രീയ പ്രമേയങ്ങളിൽ ദേശീയ പരിതസ്ഥിതിയെ സംബന്ധിക്കുന്ന കരട് പ്രമേയം,   വായനക്കാരുടെയും പൊതുജനങ്ങളുടെയും  വിചിന്തനങ്ങൾക്കും നിർദ്ദേശങ്ങൾക്കുമായി  ഇവിടെ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയാണ്.  


വർത്തമാന ദേശീയ പരിതസ്ഥിതികളുടെ  വിശകലനം സംബന്ധിക്കുന്ന കരട് പ്രമേയം
ഫാസിസ്റ്റ് അജണ്ടയുടെ ആക്രാമകത്വം 

1 . ഇന്ത്യൻ ഭരണവർഗ്ഗത്തെ രാഷ്ട്രീയമായി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പ്രധാന ശക്തിയെന്നനിലയിൽ കോൺഗ്രസിന്റെ സ്ഥാനം കഴിഞ്ഞ നാലു വർഷങ്ങളായി ബി ജെ പി ഏറ്റെടുത്തതോടെ  രാഷ്ട്രീയമായി 
വലിയ മാറ്റങ്ങളാണ് ഇന്ത്യയിൽ ദൃശ്യമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.  ഇന്ത്യൻ പാർലമെന്റിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യമായി ബി ജെ പി ഒറ്റയ്ക്ക് ഭൂരിപക്ഷം നേടി കേന്ദ്രത്തിൽ അധികാരത്തിലെത്തി എന്നുമാത്രമല്ല, ഏതാനും സംസ്ഥാനങ്ങൾ ഒഴികെയുള്ള  ബഹുഭൂരിപക്ഷം ഇന്ത്യൻ സംസ്ഥാനങ്ങളിലും ഭരണം ബി ജെ പി യുടെ നിയന്ത്രണത്തിലാവുകകൂടി ചെയ്തു. ഇത് ബി ജെ പിയെയും സംഘ് പരിവാറിനെയാകെയും പ്രേരിപ്പിച്ചത് മുൻപെന്നത്തെക്കാളും ആക്രമണോല്സുകതയോടെ അവരുടെ  ഫാസിസ്റ്റ് അജണ്ട കെട്ടഴിച്ചു വിടാൻ ആയിരുന്നു.

2 . 2014 തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ നരേന്ദ്രമോദിയെ ഭാവി പ്രധാനമന്ത്രിയെന്നനിലക്ക് ബി ജെ പി ഉയർത്തിക്കാട്ടിയത് മുതൽത്തന്നെ മേൽപ്പറഞ്ഞ ആക്രമണസ്വഭാവത്തിന്റെ  സൂചനകൾ  സ്പഷ്ടമായിരുന്നു. അമേരിക്കയിലെ പ്രസിഡന്റ് തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ കാണാറുള്ളതുപോലെ സ്ഥാനാർത്ഥിയുടെ  വ്യക്തിപ്രഭാവത്തെക്കുറിച്ചും  ഗുജറാത്ത് മാതൃകയെക്കുറിച്ചും ഒട്ടേറെ  കെട്ടുകഥകൾ നിർമ്മിച്ച് പ്രചരിപ്പിച്ചും , ഒക്കെയാണ് 2014 ൽ ബി ജെ പി തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണം നടത്തിയത്.
'കോൺഗ്രസ് മുക്ത ഭാരതം' എന്ന മുദ്രാവാക്യം കൊണ്ടും, ബി ജെ പി സംഘടിപ്പിച്ച തെരഞ്ഞെടുപ്പ് റാലികൾക്കു 'ഭാരത് വിജയ്' (ഇന്ത്യ കീഴടക്കൽ )റാലി എന്നൊക്കെയുള്ള പേരുകൾ നൽകിക്കൊണ്ടും , ബി ജെ പി അതിന്റെ ആക്രമണ സ്വഭാവം സംശയരഹിതമായി വിളംബരം ചെയ്തു.  കേവലം  31 % വോട്ടുകളുടെ ആനുകൂല്യത്തിൽ  കരസ്ഥമാക്കിയതാണ് 2014 ലെ പാർലമെന്റ് തെരഞ്ഞെടുപ്പു വിജയമെങ്കിലും ,അന്നുമുതൽ ബി ജെ പി ഇന്ത്യയെ കീഴടക്കിയതായി ഭവിക്കുകയും ജനവിധിയെ ബി ജെ പി- സംഘ് പരിവാർ അജണ്ടകൾ നടപ്പാക്കാനുള്ള ലൈസൻസ് ആയി കരുതുകയും ചെയ്തുവരികയാണ്.  ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയ്‌ക്കെതിരെ തുറന്ന യുദ്ധം തന്നെ കെട്ടഴിച്ചുവിടുന്നതുപോലെയാണ് ബി ജെ പി പെരുമാറുന്നത്. മോദി സർക്കാരിൽ മന്ത്രിമാരായിരിക്കുന്ന അനന്ത് ഹെഗ്‌ഡേ യെപ്പോലുള്ളവർ ഭരണഘടന  പൊളിച്ചെഴുതാനുള്ള  തങ്ങളുടെ ദൗത്യം തുറന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയെ മനപ്പൂർവ്വം"അംബേദ്‌കർ സ്മൃതി" എന്ന്  വിശേഷിപ്പിക്കാൻ   ഒരുമ്പെട്ട ഹെഗ്‌ഡേ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന മാറ്റിയെഴുത്ത്  ഭരണഘടനയുടെ സ്ഥാനത്ത് മനുസ്‌മൃതിയെ മുന്നിൽ കണ്ടുകൊണ്ടാണെന്നത്  വ്യക്തമാണ്.

3  ഇന്ന് ഇന്ത്യയിൽ ഫാസിസ്റ്റ്  ആക്രമണങ്ങൾ   അഴിച്ചുവിടുന്നതിൽ ഭരണകൂട ഏജൻസികളും ഭരണകൂട  ബാഹ്യമായ ശക്തികളും പരസ്പരം കൈകോർത്ത് പ്രവർത്തിക്കുന്നതാണ് നാം കാണുന്നത്. ഭരണകൂടം പ്രത്യക്ഷത്തിലും പരോക്ഷമായും സംഘ പരിവാർ ശക്തികൾക്ക്  ഒത്താശകൾ ചെയ്ത് അവയുടെ രക്ഷാകർതൃത്വം ഏറ്റെടുത്തിരിക്കുകയാണ്.  വർഗീയതയുടെയും  ജാതീയതയുടെയും ആൺ കോയ്മയുടേതും ആയ മൂല്യസംഹിതകൾ ജനങ്ങളിൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിന്റെ ഭാഗമായി  ആൾക്കൂട്ട കൊലകളും , വിയോജിപ്പ് പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ബുദ്ധിജീവികളെയും സാമൂഹ്യ പ്രവർത്തകരെയും തെരഞ്ഞുപിടിച്ചു കൊലപ്പെടുത്തുന്നതും , അതിനീചമായ വിധത്തിൽ വിദ്വേഷത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയം പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതും പോലെയുള്ള കാര്യങ്ങൾ  ഭരണകൂടത്തിന്റെ വർദ്ധിതമായ സ്വേച്ഛാധികാര സ്വഭാവവും  അധിനിവേശപരതയും വെളിപ്പെടുത്തുന്നവയാണ്.

 പാർലമെന്ററി ജനാധിപത്യത്തിന്  തുരങ്കം വെക്കുന്നു

4. പാർലമെന്ററി ജനാധിപത്യ സമ്പ്രദായ  പ്രകാരം പ്രവർത്തിക്കുന്ന ക്യാബിനറ്റ് വ്യവസ്ഥയെ അമേരിക്കയിലെ  പ്രസിഡൻഷ്യൽ  ഭരണത്തിന്റെ മാതൃകയിൽ ആണ് മോദി സർക്കാർ ഇപ്പോൾ കൊണ്ടുനടക്കുന്നത്. വിദേശകാര്യ മന്ത്രാലയത്തിന് ചെയ്യാൻ ജോലികളൊന്നും ബാക്കി വെയ്ക്കാത്തത്ര ധൃതിയിലും കുറഞ്ഞ ഇടവേളകൾ വെച്ചുള്ളതുമായ മോദിയുടെ വിദേശയാത്രകളും , യു പി തെരഞ്ഞെടുപ്പ് അടുത്ത വേളയിൽ പൊടുന്നനെ കൊണ്ടുവന്ന നോട്ടു റദ്ദാക്കൽ ഉത്തരവും, റാഫേൽ യുദ്ധവിമാനക്കരാർ സംബന്ധിച്ച്  മുൻസർക്കാർ മുന്നോട്ടുവെച്ചിരുന്ന വ്യവസ്ഥകളെയപേക്ഷിച്ചു വിമാനവിൽപ്പനക്കാരുടെ പക്ഷത്തിനു ഒട്ടേറെ ഇളവുകൾ അനുവദിച്ചുകൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയ യുദ്ധവിമാനങ്ങൾ വാങ്ങൽ  എഗ്രിമെന്റും, അർദ്ധരാത്രിയിൽ പാർലമെന്റിന്റെ ഇരു സഭകളുടെയും സംയുക്ത വിളിച്ചുകൂട്ടി   ജി എസ്  ടി  നടപ്പാക്കിയ രീതിയെ ഇന്ത്യാ സ്വാതന്ത്ര്യ വിളംബരത്തോടു താരതമ്യപ്പെടുത്തിയതും , സർക്കാരിന്റെ ഊതിവീർപ്പിച്ച പ്രതിച്ഛായ  നിലനിർത്താനുള്ള മാദ്ധ്യമപ്പരസ്യങ്ങൾക്കും മറ്റുമായി മാത്രം പൊതുഖജനാവിൽ നിന്നു ഓരോ ദിവസവും ശരാശരി 3 കോടി രൂപ ചെലവഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതുമെല്ലാം നല്കുന്ന ചിത്രം വളരെ വ്യക്തമാണ്- മോദി സർക്കാർ എല്ലാ അധികാരങ്ങളും സ്വന്തം കൈകളിലേക്ക് കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ ഏതറ്റം വരെയും പോകാൻ തയ്യാറാണ് ; മാത്രമല്ല, അതിന്റെ ഭാഗമായി മോദി യ്ക്ക് ചുറ്റും അസാധാരണമായ വ്യക്തിപ്രഭാവത്തിന്റെ ഒരു കൾട്ട് കൃത്രിമമായി സൃഷ്ടിക്കാൻ നിർല്ലജ്ജമായ ശ്രമങ്ങളാണ് തല്പര കക്ഷികൾ  ഇന്ന് നടത്തിവരുന്നത്.

5  ബി ജെ പി അധികാരത്തിൽ വന്ന നാൾ മുതൽ പാർലമെൻററി സ്ഥാപനങ്ങളുടെ കീഴ്വഴക്കങ്ങളും നടപടിക്രമങ്ങളും ബോധപൂർവവും ആസൂത്രിതമായ രീതിയിലും ഒഴിവാക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു. ദേശീയ ആസൂത്രണക്കമ്മീഷൻ  പിരിച്ചുവിട്ട് തൽസ്ഥാനത്ത് നീതി ആയോഗ്  എന്ന സംശയാസ്പദമായ പുതിയ സ്ഥാപനത്തെ കൊണ്ടുവന്നത്  അതിനു ഉദാഹരണമാണ്. സമ്പദ് വ്യവസ്ഥയെ ഡിജിറ്റലൈസ് ചെയ്യാൻ ശുപാർശ ചെയ്ത ഈ സ്ഥാപനം  സാധാരണ ജനങ്ങൾക്ക് അതുമൂലം നേരിടേണ്ടിവരുന്ന ബുദ്ധിമുട്ടുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ഉൽക്കണ്ഠകൾ വാക്കുകൾ കൊണ്ടുപോലും അംഗീകരിക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയിട്ടില്ല. ലോക് സഭയിലേക്കും സംസ്ഥാന നിയമസഭകളിലേക്കും ഒരേ സമയം തെരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ നടത്താൻ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷനെ ഉപദേശിച്ചതും,  ജനങ്ങളെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിച്ചും നിരുത്തരവാദപരമായും ആധാർ നിയമം  നടപ്പാക്കുന്നതും , പുതിയ ധന ബിൽ എന്ന പേരിൽ  ഒരുകൂട്ടം വിവാദാസ്പദമായ നടപടികൾക്ക്  സർക്കാർ തുനിയുന്നതും മേൽപ്പറഞ്ഞ രീതിയിൽ പാർലമെന്ററി സ്ഥാപനങ്ങളുടെ അന്തസ്സത്ത ചോർത്തിക്കളയുന്നത്തിന്റെ  ഉദാഹരണങ്ങൾ ആണ്.

6 . ' ഒരു രാജ്യം, ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പ് 'എന്ന ലക്ഷ്യത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള ബി ജെ പി സർക്കാരിന്റെ നീക്കങ്ങൾ ഫെഡറലിസത്തിന്റെയും രാഷ്ട്രീയ വൈവിധ്യങ്ങളുടെയും തത്വങ്ങളെ യാണ് ആക്രമണ ലക്ഷ്യമാക്കുന്നത്.  ജനങ്ങളുടെ വൈവിധ്യപൂർ ണ്ണമായ  രാഷ്ട്രീയമായ അഭീഷ്ടങ്ങളുടെ സ്ഥാനത്ത് വൻകിട മാധ്യമങ്ങളും ഭരണകക്ഷിയും ചേർന്ന് രൂപം നൽകുന്ന ഏകശിലാരൂപേണയുള്ള ഒരു രാഷ്ട്രീയ വ്യവഹാരത്തെ  അടിച്ചേൽപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമമാണ് ' 
ഒരേ സമയത്ത് ഒറ്റ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് '  എന്ന ആശയം കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ  നടക്കുന്നത്.  

7. ബി ജെ പി കേന്ദ്രത്തിൽ അധികാരമേറ്റതുമുതൽ വിവിധ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ നിയമിതരായ ഗവർണർമാർ പരസ്യമായും ആർ എസ് എസ്സിന്റെ അജൻഡ പ്രൊമോട്ട് ചെയ്യുന്ന പ്രചാരവേലക്കാരെപ്പോലെയാണ് പ്രവർത്തിച്ചുവരുന്നത് . ഗവർണർമാരുടെ ഔദ്യോഗിക പദവി ദുരുപയോഗം ചെയ്യാൻ  ഒട്ടും  മടികാട്ടാതെ ഇവർ ബിജെപിയിതര കക്ഷികൾ ഭരിക്കുന്ന സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ പോലും സാമുദായിക ധ്രുവീകരണങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു .

ചങ്ങാത്ത മുതലാളിത്തം , അഴിമതി , സാമ്പത്തിക കെടുതികൾ
 
8 . സാമ്പത്തിക രംഗത്തു് നടപ്പാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഉദാരവൽക്കരണം, സ്വകാര്യവൽക്കരണം, ആഗോളവൽക്കരണം എന്നീ അജണ്ടകൾക്ക്  തികച്ചും യോജിച്ച വിധത്തിൽ പാർലമെന്ററി സ്ഥാപനങ്ങളിലെ നടപടിക്രമങ്ങളും പരമ്പരാഗതമായ കീഴ്വഴക്കങ്ങളും ഒഴിവാക്കപ്പെടുകയും അധികാരം പ്രധാനമന്ത്രിയിലേക്ക് കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുകയാണ്.  മോദി അധികാരമേറ്റ ശേഷം കൊണ്ടുവരാൻ ശ്രമിച്ച ഒരു ഓർഡിനൻസിൽ 2013 ലെ ഭൂമിയേറ്റെടുക്കൽ നിയമത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ചില വകുപ്പുകൾ വ്യവസ്ഥ ചെയ്തിരിക്കുന്ന നഷ്ടപരിഹാരത്തിനുള്ള കർഷകരുടെ അവകാശം എടുത്തുകളയാൻ ശ്രമം ഉണ്ടായി.  ജനങ്ങളുടെ കടുത്ത എതിർപ്പും പ്രതിരോധവും നിമിത്തം ഭൂമിയേറ്റെടുക്കൽ ഓർഡിനൻസ് എന്ന പേരിലുള്ള പ്രസ്തുത ഓർഡിനൻസ് നിയമമാക്കാതെ സർക്കാരിന് ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടിവന്നു.  പക്ഷെ, അതുകൊണ്ടൊന്നും കോർപ്പറേറ്റ് പ്രീണന നയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മേൽപ്പറഞ്ഞ സാമ്പത്തിക അജൻഡ ഉപേക്ഷിക്കാൻ മോഡി സർക്കാർ തയ്യാറായിട്ടില്ല.  നേരെ മറിച്ചു് , ഇന്ത്യൻ സമ്പദ് വ്യവസ്ഥ വിദേശ മൂലധന താൽപ്പര്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി തുറന്നിടുകയും ,   'ഇന്ത്യയിൽ നിർമ്മിക്കുക'  എന്ന മുദ്രാവാക്യം ഉപയോഗിച്ച് ഉൽപ്പാദനമേഖലയെ ചിട്ടയായി സ്വകാര്യവൽക്കരിക്കാനും സംയുക്ത സംരംഭങ്ങൾ പോഷിപ്പിക്കാനും ചെയ്യുന്നതിന് മേൽനോട്ടം വഹിക്കുകയാണ്;  മേൽപ്പറഞ്ഞ നയങ്ങൾ മോദി സർക്കാരിന്റെ സാമ്പത്തിക അജണ്ടയുടെ കാതലായ അംശം ആണ്.  അവ നടപ്പാക്കുന്നതിന്റെ  ഫലമായി തൊഴിലുകളിൽനിന്നും പുറന്തള്ളപ്പെടുന്നവരുടെ എണ്ണം പതിന്മടങ്ങു വർധിച്ചുവെന്ന്  മാത്രമല്ല,  വികസനത്തിന്റെ പേരിൽ ഭൂമിയുടെ അവകാശത്തിൽനിന്നു പുറത്താക്കപ്പെടുന്നവരുടെ സംഖ്യയും അഭൂതപൂർവ്വമായി പെരുകി.

9  മോദി  സർക്കാരിന്റെ സാമ്പത്തിക പരിപാടിയുടെ ഭാഗമായ മറ്റു രണ്ടു പ്രധാന ഇനങ്ങളായി മുന്നിൽ നിർത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് ബാങ്കിങ് മേഖലയുടെ പുനസ്സംഘാടനവും ,സമ്പദ് വ്യവസ്ഥയുടെ ഡിജിറ്റലൈസേഷനും ആണ്. ബാങ്കിങ് മേഖല ഇന്ത്യയിൽ നേരിടുന്ന പ്രതിസന്ധികളുടെ മൂലകാരണം "കാര്യക്ഷമതയില്ലാത്ത ആസ്തികൾ" അഥവാ "നോൺ പെർഫോമിംഗ്   അസ്സെറ്റ്‌സ് " എന്ന്  പേര് നൽകിയിരിക്കുന്ന അവസ്ഥാവിശേഷത്തിന്റെ ഫലമായി ബാങ്കുകൾ അനുഭവിക്കുന്ന  ബാധ്യതകളുടെ  ഭാരം ആണ് എന്നത്  പരക്കെ അറിയപ്പെടുന്ന കാര്യമാണ്.   പൊതുമേഖലാ ബാങ്കുകൾ വായ്‌പകൾ ആയി കൊടുക്കുന്ന  ഭീമമായ തുകകൾ കോർപ്പറേറ്റ്കൾ തിരിച്ചടയ്ക്കാത്തതു മൂലം ബാങ്കിങ്  മേഖല നേരിടുന്ന  പ്രതിസന്ധി "നോൺ പെർഫോമിംഗ്   അസ്സെറ്റ്‌സ് " മൂലം ഉണ്ടാകുന്നതാണെന്നു എന്ന് പറയുന്നത് ഒരു സാങ്കേതികത്വം  ആണ്. ഇത്തരത്തിൽ വായ്‌പ്പാ തിരിച്ചടവുകളിൽ വീഴ്ച  വരുത്തുന്ന വൻ കിടക്കാരെ ഉത്തരവാദികൾ ആക്കുകയോ ശിക്ഷിക്കുകയോ ചെയ്യാൻ ഒന്നും ചെയ്യാത്ത സർക്കാർ , ബാങ്കിങ് പ്രതിസന്ധി പരിഹരിക്കാൻ എന്ന പേരിൽ ചെയ്യുന്നത് ഭീമമായ തുകയ്ക്കുള്ള കിട്ടാക്കടങ്ങൾ കാലാകാലങ്ങളിൽ എഴുതിത്തള്ളുകയോ, പൊതുധനം  ഉപയോഗിച്ച്  ബാങ്കുകളെ സംരക്ഷിക്കുകയോ
 ( 'ബെയിൽ ഔട്ട്' ) ഒക്കെയാണ്. നോട്ടു റദ്ദാക്കൽ ഉത്തരവിലൂടെ പ്രചാരത്തിലിരുന്ന കറൻസിയുടെ 86 % പിൻവലിച്ച്‌ ജനങ്ങളുടെ കയ്യിലെ പണം പൊതുമേഖലാ ബാങ്കുകളിൽ നിർബന്ധപൂർവ്വം എത്തിച്ച ശേഷം  ഇപ്പോൾ സർക്കാർ സജീവമായി പരിഗണിക്കുന്നത്  സമാനമായ മറ്റൊരു നടപടി അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ്: ബാങ്കിലെ പണനിക്ഷേപങ്ങൾ നിക്ഷേപകരുടെ അനുവാദമില്ലാതെ   ബാങ്ക് ഓഹരികൾ ആക്കിമാറ്റാനുള്ള നീക്കം ആണ് അത്. ഡ്രാക്കോണിയൽ വകുപ്പുകൾ അടങ്ങിയ എഫ് ആർ ഡി ഐ എന്ന പുതിയ ബിൽ,  ഡിജിറ്റലൈസേഷനും ആധാറും ഉൾപ്പെടെയുള്ള മറ്റു നടപടികളുടെ തുടർച്ചയാണ്. അന്താരാഷ്‌ട്ര ഫൈനാൻസ് മൂലധനത്തിന്റെ നടത്തിപ്പുകാർ നൽകുന്ന കുറിപ്പടികൾ അനുസരിച്ചു സമ്പദ് വ്യവസ്ഥയെ പുനസ്സംഘടിപ്പിക്കുന്ന ഈ നടപടികളിൽ അന്തർഭവിച്ചിരിക്കുന്ന ഗുരുതരമായ പ്രശ്നങ്ങൾ അവഗണിക്കുന്ന മോദിയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാർട്ടിയും തെരഞ്ഞെടുപിന് മുൻപ് നൽകിയ വാഗ്ദാനങ്ങൾക്ക്  പൂർണ്ണമായും കടകവിരുദ്ധമായ നിലപാടാണ് കൈക്കൊള്ളുന്നത്.   ആഗോള ഫൈനാൻസ് ഘടനയുടെ സമ്മർദ്ദ ങ്ങളെ ഇന്ത്യൻ സമ്പദ് വ്യവസ്ഥയ്ക്ക്  പരമ്പരാഗതമായി ഒരു പരിധിവരെ അതിജീവിക്കാനും,  ആപേക്ഷികമായി അതിൽനിന്നും അകന്നു നിൽക്കാനും  ,അതുമായി പൂർണ്ണമായും ഉൽഗ്രഥിക്കപ്പെടാതെയിരിക്കാനും സാധിച്ചിരുന്നു.  രാജ്യത്തിന്റെ  സാമ്പത്തിക പരമാധികാരത്തെ വിദേശ മൂലധനത്തിന്റെ ആക്രമണത്തിൽ നിന്നും സംരക്ഷിക്കാൻ  ഉദ്ദേശിച്ചു നിലനിർത്തപ്പെട്ട ചില ഘടകങ്ങൾ ആയിരുന്നു അതിനു സഹായകമായിരുന്നത്. എന്നാൽ , അടുത്തകാലത്ത് മോദി സർക്കാർ സ്വീകരിച്ച നടപടികൾ മൂലം വൈദേശിക മൂലധനം സൃഷ്ടിക്കുന്ന സമ്മർദ്ദങ്ങൾക്കും ആഘാതങ്ങൾക്കും നേരെ ഇന്ത്യൻ സമ്പദ് വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് പിടിച്ചുനിൽക്കാനുള്ള സാധ്യതയെ ഗണ്യമായ അളവിൽ ഇല്ലാതാക്കുകയായിരുന്നു. .

10 .ചങ്ങാത്ത മുതലാളിത്തം സൃഷ്ടിച്ച നിരവധി സാമ്പത്തിക കുംഭകോണങ്ങൾക്കെതിരെ ഉയർന്ന ജനരോഷം  മുതലെടുത്ത്  യു പി ഏ സർക്കാരിനെ  ആക്രമിച്ചുകൊണ്ടാണ് മോദി ഗവൺമെന്റ് അധികാരത്തിലെത്തിയത്. എന്നാൽ മോദി സർക്കാരിന്റെയത്രയും  തീവ്രമായി കോർപ്പറേറ്റ് താൽപ്പര്യങ്ങളും അതിൽത്തന്നെ ഒരു പിടി വൻകിട സ്ഥാപനങ്ങളുമായി താദാത്മ്യം പ്രാപിച്ച  ഒരു സർക്കാരും കഴിഞ്ഞ കാലത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പ്രകൃതിവിഭവങ്ങൾ കോർപ്പറേറ്റ് കൊള്ളയ്ക്ക് തീറെഴുതിക്കൊടുക്കുന്നതിലും, പൊതുമേഖലാ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള  രാജ്യത്തെ ആസ്തികളും ബാങ്കിങ് ഫൈനാൻസും അഡാനി -അംബാനിമാരുടെ  വിദേശ രാജ്യങ്ങളിലെ സംരംഭങ്ങളെ പോഷിപ്പിക്കുന്നതിനായി വിട്ടുകൊടുക്കുന്നതിലും മുന്നിൽ നിന്ന ഈ സർക്കാർ ചുരുങ്ങിയ കാലത്തെ ഭരണംകൊണ്ടുതന്നെ ചങ്ങാത്ത മുതലാളിത്തത്തിന്റെ മകുടോദാഹരണമായിക്കഴിഞ്ഞു. വിജയ് മല്യയെയും നീരവ് മോദിയേയും പോലുള്ള വൻതോക്കുകളായ സാമ്പത്തികക്കുറ്റവാളികൾക്ക്  നിയമത്തിൽനിന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ സഹായകമാവും വിധത്തിൽ രാജ്യം വിട്ടുപോകാൻ ഒത്താശകൾ ചെയ്ത സർക്കാരാണ് ഇത്. ജയ് അമിത് ഷായുടെ ആസ്തികൾ  ചുരുങ്ങിയ കാലം  കൊണ്ട്  നാടകീയമായി  കുതിച്ചുകേറിയതും അതുപോലെയുള്ള അനേകം കേസുകളും സംബന്ധിച്ച വിവരങ്ങൾ പുറത്തുകൊണ്ടുവന്ന മാദ്ധ്യമ പ്രവർത്തകർക്കും സ്ഥാപനങ്ങൾക്കും എതിരെ ഭീഷണിയുണ്ടായതും ,   വ്യാപാര രഹസ്യങ്ങൾ സൂക്ഷിക്കുന്നതിന്റെയും രാജ്യതാൽപ്പര്യത്തിന്റെയും പേരിൽ  റാഫേൽ യുദ്ധവിമാന ഉടമ്പടിയുടെ സാമ്പത്തിക വിശദാംശങ്ങൾ പാർലമെന്റിൽപ്പോലും വെളിപ്പെടുത്തുകയില്ല എന്ന് സർക്കാർ പക്ഷം ശഠിച്ചതും അഴിമതിയുടെ വിഷയത്തിൽ മോദി സർക്കാർ സ്വീകരിക്കുന്ന ആത്മ വഞ്ചനാപരമായ നിലപാടിന്റെ ഉദാഹരങ്ങൾ ആണ്. സാമ്പത്തിക വിഷയത്തിൽ ഈ സർക്കാർ എടുക്കുന്ന  പ്രധാനപ്പെട്ട ഓരോ തീരുമാനവും ഒരു വശത്ത് ഒരുപിടി വൻകിട ക്കാരെ സഹായിക്കുമ്പോൾ മറുവശത്ത്‌ അതിന്റെ വിപരീത പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ മൂലം സാധാരണക്കാരുടെ ജീവിതം കൂടുതൽ ദുരിതങ്ങൾ നിറഞ്ഞതായിത്തീരുന്നു.  

കാർഷിക രംഗത്തെ പ്രതിസന്ധി, അസമത്വങ്ങൾ, തൊഴിലില്ലായ്മ

11 .ചെറുകിട ഉൽപ്പാദന മേഖലയും വാണിജ്യ മേഖലയും തകർച്ചകൾ അഭിമുഖീകരിച്ചതോടൊപ്പം തന്നെ  കാർഷികരംഗവും വർദ്ധിച്ച അളവിൽ ആക്രമണ വിധേയമായി.  കർഷകരും ഗ്രാമീണ മേഖലയിലെ തൊഴിലാളികളും  തങ്ങളുടെ കടങ്ങൾ എഴുതിത്തള്ളാനും ന്യായവിലയ്ക്ക് നിത്യോപയോഗ വസ്തുക്കൾ ലഭ്യമാക്കാനും സർക്കാരിനോട് ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ  നിർദ്ദയമായ  ഭരണകൂട അടിച്ചമർത്തലുകൾ  ആണുണ്ടായത്.  കൃഷിക്കാരും ആദിവാസികളും ഭൂമിയേറ്റെടുക്കലിനെതിരെ സമരം ചെയ്തപ്പോൾ  ഝാർഖണ്ഡിലും മധ്യപ്രദേശിലെ   മാന്ദ് സോറിലും  നടന്ന പോലീസ് വെടിവെപ്പുകളും,  ഉത്തർ പ്രദേശിലേയും മഹാരാഷ്ട്രയിലേയും രാജസ്ഥാനിലേയും  സർക്കാരുകൾ  നാമമാത്രമായ ഋണാശ്വാസ നടപടികൾ പ്രഖ്യാപിച്ചു  കർഷകരുടെ ആവശ്യങ്ങളെ അവഹേളിക്കുന്ന തരത്തിൽ പ്രതികരിച്ചതും, യു പി, ബിഹാർ, അസം എന്നിവിടങ്ങളിൽ അദ്ധ്വാനിക്കുന്ന ചെറുകിട കർഷകരെ ബലപ്രയോഗത്തിലൂടെ ഭൂമിയിൽനിന്നു ഒഴിപ്പിച്ചതും, കർഷക സമരനേതാവായ അഖിൽ ഗൊഗോയ് യെ ദേശീയ സുരക്ഷാ നിയമം (NSA ) ഉപയോഗിച്ച് അന്യായമായി തടങ്കലിൽ പാർപ്പിച്ചതും എല്ലാം വ്യക്തമായും സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ബി ജെ പി ഭരിക്കുന്ന സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ  കർ ഷകർക്കെതിരെ അതാതു ഭരണകൂടങ്ങൾ ഫലത്തിൽ യുദ്ധം നടത്തുന്നതാണ്.  അതിനിടെ, ഗോസംരക്ഷണത്തിന്റെ പേരിൽ ബി ജെ പി അഴിച്ചുവിട്ട വർഗീയ പ്രചാരണങ്ങൾ കന്നുകാലി വ്യാപാരം മുതൽ ഡയറി ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്ന വ്യവസായങ്ങൾ , മാംസ വ്യവസായം, ഹോട്ടൽ വ്യവസായം  എന്നിവയെല്ലാം ഉൾപ്പെട്ട ബൃഹത്തായ ഒരു വ്യവസായ  ശൃംഖലയെത്തന്നെ  ബാധിക്കുംവിധത്തിൽ അതിന്റെ ഭാഗമായ ഗ്രാമീണ കാർഷിക  ജീവിതത്തെ  ദുരിതമയമാക്കിയിരിക്കുന്നു. 

12.    കാർഷിക  പ്രതിസന്ധിമൂലം  കച്ചവടവും ചെറുകിട നിർമ്മാണ വ്യവസായങ്ങളും ഉൾപ്പെട്ട ഗ്രാമീണ സാമ്പത്തിക മേഖലയിൽ ആകെ ഞെരുക്കം അനുഭവപ്പെട്ടതോടെ മൊത്തമായ  സാമ്പത്തിക വികസനത്തിൽ മുരടിപ്പ് ഉണ്ടായി. വിശേഷിച്ചും തൊഴിൽ ലഭ്യതയുടെ കാര്യത്തിൽ അപകടകരമായ   കുറവ് അനുഭവപ്പെട്ടു. ഇന്ത്യയെ പൂർണ്ണമായും പണരഹിത മായ ഒരു സമ്പദ് വ്യവസ്ഥയായി പരിവർത്തിപ്പിക്കാനല്ലെങ്കിലും പണരഹിത ഇടപാടുകൾക്ക്‌ പരമാവധി സാദ്ധ്യതകൾ ഒരുക്കുന്ന പുതിയ നയത്തെക്കുറിച്ചാണ് ആവർത്തിച്ചുള്ള അവകാശവാദങ്ങൾ  മോദി ഉന്നയിക്കുന്നത്.  എന്നാൽ, യാഥാർഥ്യത്തിൽ ഇന്ത്യൻ സമ്പദ്  വ്യവസ്ഥ തൊഴിൽരഹിത  വളർച്ചയുടെ ഘട്ടത്തിൽ നിന്നും  ഉള്ള തൊഴിലുകൾ പോലും നഷ്ടപ്പെടുന്ന മറ്റൊരു ഘട്ടത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്ന വേദനാജനകമായ അവസ്ഥയാണ് ഇപ്പോൾ സംജാതമായിരിക്കുന്നത്. രാജ്യത്തകമാനമുള്ള  തൊഴിൽ ലഭ്യത മൊത്തത്തിൽ കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. സർക്കാർ സർവീസിലും പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങളിലും തസ്തികകൾ വെട്ടിക്കുറയ്ക്കൽ ഒരുവശത്ത് തുടരുമ്പോൾ,  മറുവശത്ത് കഴിഞ്ഞ രണ്ടു ദശകങ്ങളായി ഐ ടി മേഖലയിലും കയറ്റുമതി വ്യവസായങ്ങളുമായി ബന്ധ പ്പെട്ട  തൊഴിൽ മേഖലകളിലും ലഭ്യമായിരുന്ന തൊഴിലവസരങ്ങൾ ഗണ്യമായ അളവിൽ അടുത്തകാലത്ത് ഇല്ലാതായി. ആഗോളതലത്തിൽ തുടരുന്ന സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയ്ക്കു പുറമെ ,മോദി സർക്കാർ സ്വേച്ഛാ പരമായി അടിച്ചേൽപ്പിച്ച  സവിശേഷമായ നടപടികളും ഇതിനു കാരണമാണ്. പ്രത്യേകിച്ചും നോട്ട്  റദ്ദാക്കൽ, ജി എസ്  ടി  തുടങ്ങിയ നടപടികൾ അത്തരത്തിലുള്ളവയാണ്. ജനങ്ങൾക്ക് ആനുകൂല്യങ്ങൾ നൽകാനുള്ള ഓരോ സർക്കാർ പദ്ധതിയിലും ബഡ്‌ജറ്റ്‌ വിഹിതത്തിൽ വെട്ടിക്കുറവും പദ്ധതികളെ  ആധാറുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന  നടപടിയും കൂടി വന്നപ്പോൾ  ഗ്രാമീണ മേഖലകളിൽ  അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ  അതീവ ഗുരുതരമായി.
13.    ബഹുഭൂരിപക്ഷം ഇൻഡ്യാക്കാരുടേയും യഥാർത്ഥവരുമാനം കുറഞ്ഞുവരുന്നതിനിടയിൽ സാമ്പത്തിക അസമത്വം പെരുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.  കഴിഞ്ഞ മൂന്നു ദശാബ്ദങ്ങളായി ഈ പ്രക്രിയ തുടരവേ , സാമ്പത്തികക്കെടുതികൾക്കൊപ്പം കോർപ്പറേറ്റ് കടന്നാക്രമണങ്ങൾക്കു തുറന്ന ഒത്തശ ചെയ്യുന്ന  മോദി സർക്കാരിന്റെ സമീപകാല നയങ്ങൾ  അതിനു ആക്കം വർധിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. 2014 തൊട്ടുള്ള  കണക്കുകളനുസരിച്ച് സാമ്പത്തികമായി ഏറ്റവും മേലേത്തട്ടിലുള്ള  1 % ആളുകളുടെ വരുമാനം ഓരോ വർഷവും കുതിച്ചുയരുകയാണ്. 2014 ൽ അത് രാജ്യത്തിലെ മൊത്തം വരുമാനത്തിന്റെ 49 % ആയിരുന്നുവെങ്കിൽ 2015 ൽ 53 % വും 2016 ൽ 58 .4 % വും 2017 ൽ 73 % വും ആയി മുകളിലോട്ട് കുതിച്ചു എന്ന്  ഓക്സ് ഫാം നടത്തത്തിയ ഒരു പഠനം പറയുന്നു. അതേ സമയം, ലോകത്ത് വിശപ്പിന്റെ പ്രശ്നം ഏറ്റവും രൂക്ഷമായി അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന 119 രാജ്യങ്ങളിൽ ഇന്ത്യയുടെ സ്ഥാനം 100 )മത്  ആണെന്ന് 2017 ലെ ആഗോള  തലത്തിൽ വിശപ്പ് മുഖ്യ പ്രശ്നങ്ങളിലൊന്നായ രാജ്യങ്ങളുടെ നില കാണിക്കുന്ന  സൂചകങ്ങൾ (  ഗ്ലോബൽ  ഹംഗർ ഇൻഡക്സ് )ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.
14.  ആഗോള കോർപറേറ്റുകൾക്കും  നാട്ടിലെ വൻകിടക്കാർക്കും ' വ്യാപാരം എളുപ്പ ' മാക്കാൻ സ്വീകരിച്ച  നടപടികളെക്കുറിച്ച് ഊറ്റം കൊള്ളുന്ന പ്രധാനമന്ത്രി മോദി എങ്ങിനെയാണ് അത് സാധിക്കുന്നത് എന്നതുസംബന്ധിച്ച് സംസാരിക്കുകയില്ല. 'വ്യാപാരം എളുപ്പ' മാക്കുന്ന  നടപടികളുടെ ഭാഗമായി തൊഴിൽ നിയമങ്ങളും   പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണ നിയമങ്ങളും പൂർണ്ണമായും അവഗണിക്കപ്പെടുകയാണ്.  തങ്ങളുടെ കോർപ്പറേറ്റ്-അനുകൂല പ്രതിച്ഛായ മറച്ചുവെക്കാൻ മോദിയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മന്ത്രിമാരും  'വ്യാപാരം എളുപ്പ' മാക്കുന്ന  നടപടികളെക്കുറിച്ചു പറയുന്നതിന് പുറമേ ,ഇയ്യിടെയായി സംസാരിക്കുന്നത് ' ജീവിതം എളുപ്പമാക്കുന്ന'തിനെക്കുറിച്ചു കൂടിയാണ്.  ഇത്തരം വഞ്ചനാത്മക വ്യവഹാരങ്ങളുടെ പൊള്ളത്തരം സ്വയം തുറന്നുകാട്ടുംവിധത്തിൽ  വർധിച്ചുവരുന്ന പട്ടിണിമരണങ്ങളേയും  കർഷകരുടെ ആത്മഹത്യകളെയും കുറിച്ചുള്ള  ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന റിപ്പോർട്ടുകൾ ആണ് രാജ്യത്തിൻറെ നാനാഭാഗങ്ങളിൽനിന്നും ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. അതിനിടെ ,മോദിയും സംഘവും  കൊട്ടിഘോഷിക്കുന്ന  "സ്കിൽ ഇൻഡ്യാ" പദ്ധതിയുടെ  ഭാഗമായി സ്വയം തൊഴിൽ കണ്ടെത്തനുള്ള മാർഗ്ഗമെന്ന നിലയിൽ നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ട പക്കുവട നിർമ്മാണവും വഴിയോര വിൽപ്പനയും പോലെയുള്ള സംഗതികൾ   തൊഴിൽ രഹിതർക്കു ഒരുതരത്തിലും പുതുതായി ഏതെങ്കിലും  തൊഴിൽ വൈദഗ്ധ്യമോ തൊഴിൽ  ശിക്ഷണത്തിനുള്ള അവസരമോ , നിശ്ചിതവും സ്ഥിരവുമായ  വരുമാനമാർഗ്ഗങ്ങളോ സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ലെന്ന് വ്യക്തമാണ്. അനൗപചാരിക മേഖലകളിൽ  സ്വയം തൊഴിൽ കണ്ടെത്തലിനെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാൻ തൊഴിൽരഹിതർക്കു വായ്‌പകൾ ലഭ്യമാക്കും എന്ന് സർക്കാർ അവകാശപ്പെടുമ്പോൾ , നിലവിൽ ഇതുപോലുള്ള തൊഴിലുകൾ ചെയ്തു ഉപജീവനം കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന തെരുവ് കച്ചവടക്കാരുടെ  അനുഭവം എന്താണ് എന്നുകൂടി പരിശോധിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു: അവരെസംബന്ധിച്ച്   പറയുകയാണെങ്കിൽ ജീവിതവും   കച്ചവടവും 'എളുപ്പ'മാകുന്നതിനു പകരം  മുമ്പത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ദുഷ്കരമാവുകയാണ് അടുത്തകാലത്ത്  സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. നഗരങ്ങളിലെ  തെരുവുകളിൽ നിന്നും വഴിയോരക്കച്ചവടക്കാർ   ഒഴിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന കാഴ്ചയാണ് ഇ പ്പോൾ ആവർത്തിച്ചു കാണാൻ കഴിയുന്നത്.  മാർച്ച് 2017 ൽ പ്രസിദ്ധീകൃതമായ ഐ എൽ ഓ സ്റ്റാറ്റ് ഡേറ്റാ ബേസ് (ILOSTAT database) പ്രകാരമുള്ള കണക്കുകൾ അനുസരിച്ച്   (The World Development Indicators, International Labour Organization, ILOSTAT database, March 2017) ഒരു രാജ്യത്ത്  മൊത്തം  ഉള്ള തൊഴിലുകളും  സ്ഥിര ശമ്പളമുള്ള  തൊഴിലുകളുടെ എണ്ണവും തമ്മിലുള്ള അനുപാതം ഏതാനും രാജ്യങ്ങളുടേത് ലഭ്യമാണ്.  ദക്ഷിണേഷ്യൻ രാജ്യങ്ങളിലെ  ശരാശരി കണക്കു പ്രകാരം , ശമ്പളമുള്ള തൊഴിലുകൾ ആകെ തൊഴിലുകളുടെ 26 %  ആണ്. എന്നാൽ , ഇന്ത്യയിൽ അത് വെറും 21 .2 % മാത്രം ആയി  ദക്ഷിണേഷ്യൻ ശരാശരിയേക്കാൾ എത്രയോ താഴെ നിൽക്കുന്നു.  ബംഗ്ളാ ദേശിൽ ഇത് 44 .5 % വും, പാകിസ്ഥാനിൽ 39 .6 % വും ,ഏറ്റവും കടബാധ്യതയുള്ള ദരിദ്ര രാജ്യങ്ങളുടെ (Heavily Indebted Poor Countries ) ശരാശരിയനുസരിച്ച് 28 . 9 % വും , ഏറ്റവും അവികസിത രാജ്യങ്ങളിലെ (Least Developed Countries ) ശരാശരി  33 . 3 % വും  ആണ് !   വിവിധ രാജ്യങ്ങൾ  നേരിടുന്ന പ്രതിസന്ധിയുടെ സ്വഭാവം പഠന വിഷയമാക്കി  ലോകബാങ്ക് അടുത്തകാലത്ത് തയ്യാറാക്കിയ ഒരു വിശകലനത്തിൽ  [draft  Systematic Country Diagnostic (SCD) report ] , ഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങളെയും നിലനിൽപ്പിനു വേണ്ടി താഴ്ന്ന വരുമാനമുള്ള  അസ്ഥിര തൊഴിലുകളിലേയ്ക്കും ഉപജീവനമാർഗങ്ങളിലേയ്ക്കും തള്ളിവിടുന്ന അവസ്ഥയാണ് ഇന്ത്യയിലെന്നും, ഇതിനു ഏക പരിഹാരം സ്ഥിര ശമ്പളവും മെച്ചപ്പെട്ട വേതനവും ഉറപ്പാക്കുന്ന തൊഴിലുകൾ കൂടുതലായി    സൃഷ്ടിക്കുക മാത്രമാണെന്നും  ഊന്നിപ്പറയുന്നുണ്ട്.


വിയോജിപ്പിന്റെ ശബ്ദങ്ങൾക്കും ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾക്കും  ദളിതുകൾക്കും നേരെയുള്ള ആക്രമണങ്ങൾ  


15.  തീവ്രദേശീയവാദത്തിന്റെ പൊള്ളയായ വായ്ത്താരികളുടെ അകമ്പടിയോടെയാണ്    കോർപ്പറേറ്റ് അനുകൂലമായ സാമ്പത്തിക അജൻഡ  ജനങ്ങളിൽ  അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നത്‌ . വിയോജിപ്പിന്റെ ഓരോ ശബ്ദവും , അസുഖകരമായ ഓരോ  ചോദ്യവും ഉയരുമ്പോൾ അവയെല്ലാം നിശ്ശബ്ദമാക്കാനുള്ള  ശ്രമത്തിന്റെ ഭാഗമായി ദേശവിരുദ്ധം എന്ന നിലയിൽ മുദ്രയടിക്കപ്പെടുകയോ , രാജ്യത്തിന്റെ അതിർത്തികൾ കാത്ത് സൂക്ഷിക്കാൻ പട്ടാളക്കാർ സഹിക്കുന്ന കഷ്ടപ്പാടുകൾക്കും ത്യാഗങ്ങൾക്കും എതിരെ പ്രതിഷ്ഠിച്ച്‌   അപലപിക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്യുന്നു. ഇത്തരത്തിൽ പ്രകടിതമാവുന്ന  തീവ്രദേശീയത മുസ്ലീങ്ങൾക്കെതിരെ ശത്രുതയും ഹിംസാത്മകതയും പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു പുകമറ  മാത്രമാണ്.  ആളുകൾ ബീഫ് കഴിക്കുന്നതു തൊട്ട് കന്നുകാലിക്കച്ചവടം നടത്തുന്നതും ,വ്യത്യസ്ത മതവിഭാഗങ്ങളിൽപ്പെടുന്ന വ്യക്തികൾ തമ്മിൽ വിവാഹബന്ധത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്നതുവരെ രാജ്യത്തെവിടെ വേണമെങ്കിലും മുസ്‌ലിംകൾക്കെതിരെ ഊഹാപോഹങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിച്ചു കൊലയാളികളായ ആൾക്കൂട്ട ങ്ങളെ  ഉണ്ടാക്കാനുള്ള നിമിത്തങ്ങളായി സംഘ് പരിവാർ കാണുന്നു. മുസ്‌ലിം പുരുഷന്മാരുമായി ഇതര സമുദായങ്ങളിലെ പെൺകുട്ടികൾ ക്കു പ്രേമം ഉണ്ടാകുന്നതോ ,വിവാഹബന്ധം ഉണ്ടാകുന്നതോ ഇസ്ലാമിക തീവ്രവാദത്തിന്റെ  ഒരു ആസൂത്രിത പദ്ധതിയായ  'ലവ് ജിഹാദ്' മൂലം ആണെന്ന് സംഘപരിവാർ ശക്തികകൾ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നു.  മുഹമ്മദ് അഖ്‌ലാഖിനെ രാത്രിയിൽ വീട്ടിൽനിന്നു വലിച്ചിഴച്ചു പുറത്തുകൊണ്ടുവന്നു ആൾക്കൂട്ടം കൊലപ്പെടുത്തിയതും , ജാർഖണ്ഡിൽ ഇംത്യാസ് നെയും മജ്‌ലും നേയും തല്ലിക്കൊന്ന ശേഷം അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ മരത്തിൽ കെട്ടിത്തൂക്കിയതും, രാജസ്ഥാനിൽ റോഡിൽ ട്രക്ക് തടഞ്ഞുനിർത്തി പെഹ്‌ലു ഖാനെ  പുറത്തേക്കു വലിച്ചിഴച്ച ശേഷം പട്ടാപ്പകൽ കൊലപ്പെടുത്തിയതും, ഇളം പ്രായക്കാരനായ ജുനൈദിനെ ആളുകൾ തിങ്ങി യാത്രചെയ്യുകയായിരുന്ന ഒരു ട്രെയിനിലെ കംപാർട്മെന്റിൽ വെച്ച് കുത്തിക്കൊലപ്പെടുത്തിയതും ,  മൊഹമ്മദ് അഫ്‌റാസൂലിനെ  വെട്ടിക്കൊലപ്പെടുത്തുന്ന ദൃശ്യങ്ങൾ  വീഡിയോവിൽ ചിത്രീകരിച്ച  ശേഷം 'ലവ് ജിഹാദി' നെതിരായ താക്കീത്  എന്ന നിലയിൽ  ആ ദൃശ്യങ്ങൾ സാമൂഹ്യ മാധ്യമങ്ങളിൽ വ്യാപകമായി പ്രചരിപ്പിച്ചതും  നമ്മൾ കണ്ടു.  മൂന്നു തലാഖ് ഒറ്റത്തവണ ചൊല്ലിയുള്ള  ഏകപക്ഷീയമായ വിവാഹമോചനം നിയമ സാധുതയുള്ളതല്ലെന്ന സുപ്രീം കോടതി വിധി ക്കു നിമിത്തമായത്  മുസ്‌ലിം സ്ത്രീകളുടെ സംഘടനകൾ നടത്തിയ ദീർഘകാലത്തെ നിയമപ്പോരാട്ടങ്ങളും സാമൂഹ്യ മുന്നേറ്റവും ആണെന്നത് വ്യക്തമാണ്. എന്നാൽ പിന്നീട് കൊണ്ടുവന്ന  മുത്തലാഖ്  നിരോധന ബില്ലിലെ വ്യവസ്ഥകൾ പ്രധാനമായും ലക്‌ഷ്യം വെക്കുന്നത് മുസ്‌ലിം സ്ത്രീകളുടെ അവകാശസംരക്ഷണം എന്നതിലുപരിയായി  മുസ്‌ലിം  പുരുഷന്മാരെ വില്ലൻമാരായി ചിത്രീകരിക്കാനും പീഡിപ്പിക്കാനും ആണ് എന്ന് കാണാം.

16. മുസ്ലിങ്ങളെ ഒരു സമുദായമെന്ന നിലയിൽ   സംഘ പരിവാർ ആക്രമണലക്ഷ്യമാക്കുന്നതുപോലെതന്നെ സംഘ് ബ്രിഗേഡിന്റെ ആക്രമണങ്ങൾക്ക്  ദലിത് സമുദായത്തിൽപ്പെട്ടവരും ഇരകളാവുന്നുണ്ട്. വിവിധ അധികാര സ്ഥാപനങ്ങളിലേക്ക് സംഘപരിവാരത്തിൽ പെട്ടവർ കയറിപ്പറ്റിയതോടെ ദളിതുകൾക്കെതിരെ കരുതിക്കൂട്ടി നടക്കുന്ന രാജ്യവ്യാപകമായ  ജാതീയ ആക്രമണങ്ങൾക്ക്  ആക്കം വർദ്ധി ച്ചിട്ടുണ്ട്. ഭൂവുടമകളുടെ  സ്വകാര്യ സായുധസേനകളും സംഘ പരിവാറും തമ്മിലുള്ള  ബന്ധം പ്രകടമാണ്. വിശേഷിച്ചും 1990 കളിലും 2000 നു ശേഷമുള്ള ഏതാനും വര്ഷങ്ങളിലുമായി ആസൂത്രിതമായി ദളിത് കൂട്ടക്കൊലകൾ സംഘടിപ്പിച്ച  ബിഹാറിലെ  കുപ്രസിദ്ധമായ രൺവീർസേനയും ആർ എസ് എസ്സും തമ്മിലുള്ള സഹവർത്തിത്വം ഏറെ സ്പഷ്ടമായിരുന്നു.   വിദൂര ഗ്രാമ പ്രദേശങ്ങൾ മുതൽ മെട്രോപൊളിറ്റൻ നഗരങ്ങളിലെ സർവ്വകലാശാലകളിൽ വരെ  ഇപ്പോൾ നാം കാണുന്നത്  ദളിതുകൾക്കെതിരെ ജീവിതത്തിന്റെ സമസ്ത മണ്ഡലങ്ങളിലും നടക്കുന്ന  ആക്രമണങ്ങളെ   സാർവത്രികമായി പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ന്യായീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന  സംഘപരിവാർ നയമാണ്.ഹൈദരാബാദ് സെൻട്രൽ യൂണിവേഴ്സിറ്റി യിൽ റിസർച്ച് സ്കോളർ ആയിരുന്ന രോഹിത് വെമുലയെ ആത്മഹത്യയിലേക്കു നയിച്ച സംഭവ വികാസങ്ങൾ വ്യവസ്ഥാപിതമായ ഒരു  കൊലപാതകത്തിലേക്കാണ് (institutional murder ) വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത്.  അതുപോലെ  ഗുജറാത്തിലെ ഉന യിൽ ദളിത് യുവാക്കളെ ചാട്ടവാർ കൊണ്ട് അടിച്ചു അവശരാക്കുന്നത് വീഡിയോയിൽ ചിത്രീകരിച്ച്‌  ഹിംസയുടെ തുറന്ന സന്ദേശം ദലിതുകൾക്കു നൽകാൻ ഹിന്ദുത്വ ശക്തികൾക്ക് മടിയുണ്ടായില്ല. സഹാരൻപൂരിലും ദലിത് പീഡനത്തിന്റെ സമാനമായ  സംഭവം ഉണ്ടായി.   ഭീം ആർമി നേതാവ് ചന്ദ്രശേഖർ ആസാദ് ' രാവൺ ' ദേശീയ സുരക്ഷാ നിയമം (NSA ) എന്ന ഡ്രാക്കോണിയൻ നിയമത്തിലെ വകുപ്പുകൾ ചുമത്തപ്പെട്ട് ജെയിലിൽ കഴിയുമ്പോൾ , യോഗി ആദിത്യനാഥ് മുഖ്യമന്ത്രിയായ യു പി യിൽ സവർണ്ണ ഹിന്ദു സമുദായക്കാർ ആയ യുവാക്കൾ അംഗങ്ങളായുള്ള 'ഹിന്ദു യുവാ വാഹിനി' യുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ദലിതുകൾക്കെതിരെ  ആസൂത്രിത ബലപ്രയോഗങ്ങളും ഹിംസയും നടക്കുകയാണ്. ബി ജെ പി ഭരിക്കുന്ന മഹാരാഷ്ട്രയിലും  ദളിതുകൾക്കെതിരെ ആക്രമണങ്ങൾ വർധിച്ചുവരുന്നു.  . മേൽപ്പറഞ്ഞ സംഭവങ്ങളിലൂടെയെല്ലാം ഉരുത്തിരിയുന്ന ആക്രമണങ്ങളുടെ മാതൃക വളരെ വ്യക്തമാണ്.  മുസ്ലീങ്ങൾക്കോ ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കോ എതിരായി സംഘ് ബ്രിഗേഡ് ആസൂത്രണം ചെയ്യുന്ന വർഗ്ഗീയ ഹിംസകളിൽ  സജീവമായി പങ്കെടുക്കുന്ന    കാലാൾപ്പടകളായി ദലിതുകൾ റിക്രൂട്ട് ചെയ്യപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ആർ എസ് എസ്സിന്റെ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിൽ ,വർഗ്ഗീയതയും  ജാതീയഹിംസയും  ഒരേ നാണയത്തിന്റെ  ഇരുവശങ്ങളാണ്.


17.    വർഗ്ഗീയവും ജാതീയവുമായ സംഘടിത ആക്രമണങ്ങൾക്ക്   പുതിയത രത്തിൽ ഉള്ള ഒരു  മിലിറ്റൻസി കൂടി കൈവന്നിരിക്കുന്നു. തൻമൂലം,  പരിചിതമായ ഖാപ് പഞ്ചായത്ത് (നിയമ വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന ജാതി പഞ്ചായത്തുകൾ }ന്റെ കേവലമാതൃകകൾക്കപ്പുറം ,ഭരണകൂടത്തിന്റെ ക്രമസമാധാന സംവിധാനത്തിന്റെ ഒത്താശകളോടെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന 'ആന്റി റോമിയോ സ്‌ക്വാഡു'കളും സദാചാരപ്പോലീസിംഗിന്റെ ഭാഗമായി അക്രമങ്ങൾ അഴിച്ചുവിടുന്ന   ആൾക്കൂട്ടങ്ങളും കൂസലില്ലാതെ  തെരുവുകൾ ഭരിക്കുന്ന അവസ്ഥയുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ചും സ്ത്രീകൾക്കെതിരായുള്ള  ആക്രമണങ്ങൾ  ഏറെ വർധിപ്പിക്കാൻ ഇത് ഇടയാക്കി.  "ബേട്ടി  ബച്ചാവോ" , "ബേട്ടി പഠാവോ" തുടങ്ങിയ കാപട്യം നിറഞ്ഞ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ  ഉയർത്തിയും മുത്തലാഖ് ബിൽ കൊണ്ടുവന്നും  മറ്റും  മോദി സർക്കാർ സ്ത്രീകളുടെ രക്ഷകർ എന്ന പ്രതിഛായ  കൈക്കലാക്കാൻ നോക്കുമ്പോൾ ആൺകോയ്മയുടെ വിവിധതരത്തിലുള്ള കടന്നാക്രമണങ്ങൾക്കെതിരെയും നീതിയ്ക്കുവേണ്ടിയും പോരാടുന്ന സ്ത്രീകളുടെ ശബ്ദം ഇന്ന് രാജ്യത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ ഉയർന്നുകേൾക്കുകയാണ്. ബനാറസ് ഹിന്ദു സർവ്വകലാശാല പോലെയുള്ള കലാലയങ്ങളുടെ ക്യാമ്പസ്സുകൾ മുതൽ   രാജ്യത്തിന്റെ പരമോന്നത കോടതിയിൽ വരെ ഇത്തരം പോരാട്ടങ്ങളിൽ സ്ത്രീകൾ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് കാണാൻ കഴിയും. സ്ത്രീവിരുദ്ധ സംസ്കാരത്തിന്റെ മൂല ഉറവിടങ്ങൾ  . ജാതിയുടെയും ആൺകോയ്മയുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ മർദ്ദന സംവിധാനങ്ങളെ എങ്ങിനെയെല്ലാം ചിട്ടപ്പെടുത്തണമെന്ന് അനുശാസിക്കുന്നതും , ആർ എസ് എസ്സ്‌ കാർ ഇന്ത്യയുടെ മൗലികവും ആത്യന്തികവുമായ  ഭരണഘടനയെപ്പോലെ കരുതുന്നതുമായ  മനുസ്‌മൃതിയും അതുണ്ടാക്കിയ തിട്ടൂരങ്ങളും പാരമ്പര്യങ്ങളും ആണെന്ന്  ഓർമ്മിക്കേണ്ടതാണ്.

18.   ആർ എസ് എസ്സിന്റെ പ്രത്യയശാസ്ത്രപ്രകാരം,  മുസ്ലീങ്ങളും ദളിതുകളും  ആദിവാസികൾക്കിടയിലെ   മാവോയിസ്റുകളായോ ക്രിസ്ത്യാനികളായോ  മുദ്രകുത്തപ്പെട്ട വിഭാഗങ്ങളും വെറുപ്പിനും ഹിംസയ്ക്കും പത്രമാകേണ്ടവരാണ്; അതുപോലെ, സ്ത്രീകൾ, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ, എല്ലാവിഭാഗങ്ങളിലും പെട്ട ഇടതു- ലിബറൽ ബുദ്ധിജീവികളും സാമൂഹ്യപ്രവർത്തകരും വെറുക്കപ്പെടേണ്ടവരാണെന്നും ആർ എസ് എസ് ന്റെ പ്രത്യയശാസ്ത്ര ചട്ടക്കൂട് വിഭാവന ചെയ്യുന്നു. സാമൂഹ്യ നീതിയും ശാസ്ത്രബോധവും സാർവ്വത്രിക മൂല്യങ്ങളാക്കാൻ യത് നിക്കുന്ന  പോരാട്ടങ്ങൾ നയിച്ച  നരേന്ദ്ര ധാബോൾക്കർ  , ഗോവിന്ദ് പൻസാരെ , എം എം കൽബൂർഗി , ഗൗരി ലങ്കേഷ് എന്നിവരെ കൊലപ്പെടുത്തിയത് ആഘോഷിക്കൽ  മുതൽ വിദ്യാർഥി- യുവജന  നേതാക്കൾക്കെതിരെ രാജ്യദ്രോഹ നിയമവും ദേശീയ സുരക്ഷാ നിയമവും പ്രയോഗിക്കുന്നതും , സത്യങ്ങൾ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുകയും ഭരിക്കുന്നവർക്ക് അസൗകര്യമുണ്ടാക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുകയും ചെയ്യുന്ന മാധ്യമപ്രവർത്തകരെ വേട്ടയാടുന്നതും , രാജ്യത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റു പാർട്ടികളുടെ പ്രവർത്തകർക്കും ഓഫിസുകൾക്കും അവ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന അടയാളങ്ങൾക്കുമെതിരെ ആക്രമണങ്ങൾ അഴിച്ചുവിടുന്നതും വരെ   മോദി ഭരണകാലത്ത്  ഭരണകൂട ശക്തികളും ഭരണകൂടത്താൽ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന   സംഘങ്ങളും ചേർന്ന്  ഇന്ത്യയുടെ  ഓരോ മുക്കിലും മൂലയിലും നടപ്പാക്കുന്ന ആക്രമണോൽ സുകമായ  പരിപാടിയുടെ വ്യക്തമായ സൂചനകളാണ്. വിയോജിപ്പിന്റെ സ്വരങ്ങളെ  ആസൂത്രിതമായ നുണ പ്രചാരണങ്ങളിലൂടെയും   വിദ്വേഷം പരത്തുന്ന പ്രോപഗാൻഡ യിലൂടെയും നിശ്ശബ്ദമാക്കാം എന്ന് അവർ കണക്കുകൂട്ടുകയാണ്‌ . ഭരണകൂടത്തിന്റെ കടുത്ത മർദ്ദന വാഴ്ചയ്‌ക്കെതിരെ ജനങ്ങൾ  സ്വയംഭരണാധികാരത്തിന് വേണ്ടി ദീർഘകാലമായി പോരാട്ടം നടത്തുന്ന  കാശ്മീർ പോലെയുള്ള ഒരു സംസ്ഥാനത്താകട്ടെ ,  കാശ്മീരികളായ സാധാരണ പൗരന്മാരെ  യുദ്ധത്തടവുകാർക്ക് തുല്യരായാണ്    സംസ്ഥാനഭരണത്തിലെ സഖ്യ കക്ഷിയായ ബി ജെ പി ഫലത്തിൽ പരിഗണിക്കുന്നത്.


ഫാസിസത്തിന്റെ വളർച്ച അനിഷേധ്യമായ ഒരു യാഥാർഥ്യം

19. പാരമ്യത്തിലെത്തി നിൽക്കുന്ന  കോർപ്പറേറ്റ് കൊള്ള,  സാമുദായിക  ആക്രമണങ്ങളും ജാതീയ മർദ്ദനവും വർധിച്ചു വരുന്നത്  ,  വിയോജിപ്പിന്റെ ശബ്ദങ്ങളെ   അടിച്ചമർത്താനുള്ള ചിട്ടയായ ശ്രമം , കമ്മ്യൂണിസ്റ്റു വിരുദ്ധത ഇവയുടെയെല്ലാം ഏകോപനം   മോദി ഭരണത്തെ  നിർണ്ണയിക്കുന്ന ഉൾക്കാമ്പ്  എന്ന നിലയിൽ ഇപ്പോൾ ഉയർന്നുവന്നിരിക്കുകയാണ്  .  ഇന്ത്യൻ മുഖ്യധാരാ മാധ്യമങ്ങളുടെ സിംഹഭാഗവും മോദി ഭരണത്തിന്റെ  വക്താക്കളുടെ നിലയിലോ  , സംഘപരിവാർ- ബി ജെ പി സ്ഥാപനത്തിന്റെ പ്രോപഗാൻഡാ സംവിധാനങ്ങളുടെ ഭാഗമായോ ഫലത്തിൽ അധപ്പതിച്ചിരിക്കുന്നു. ഊർജ്ജസ്വലനായ  ഒരു നേതാവായും , വികസനം കൊണ്ടുവരാൻ പ്രാപ്തനായ ഒരു വ്യക്തിയായും, കഴിവുറ്റ ഒരു ഭരണകർത്താവായും ഒക്കെ മോദിയെ മാർക്കറ്റ് ചെയ്യാൻ തീവ്ര പരിശ്രമം നടത്തുന്നതിനിടയിൽ 2002 ലെ ഗുജറാത്തിന്റെ ഓർമ്മകളെ വിദഗ്ദ്ധമായി കുഴിച്ചുമൂടാം എന്നും അവർ കരുതുന്നു.  2014 -ലെ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയം  വികസന പുരുഷൻ എന്ന നിലയിലുള്ള മോദിയുടെ  പുതിയ അവതാരം സംബന്ധിച്ച തങ്ങളുടെ കഥകൾക്കുള്ള സാധൂകരണം ആയി അവർ കൊണ്ടാടി.   എന്നാൽ,  അച്ഛേ ദിൻ വാഗ്ദാനവും , കള്ളപ്പണം വിദേശത്തുനിന്നു നാട്ടിലേക്കു തിരികെ എത്തിക്കലും , സ്വച്ഛ് ഭാരതും പോലെയുള്ള വാചകമടികൾ കൊണ്ട് തുടക്കത്തിൽ പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞതുപോലെ  മോദി ഭരണത്തിന് ഇനി സാധ്യമല്ലാത്തവിധം അതിന്റെ തനി നിറം മുഴുവൻ പുറത്തുവന്നിരിക്കുകയാണ് .



20.  ബി ജെ പി രാജ്യത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ  മുഖ്യധാരയിലെ  പ്രധാനപ്പെട്ട വലതുപക്ഷ പാർട്ടിയായിക്കഴിഞ്ഞുവെന്നും,  തീവ്രവർഗീയത  ആ പാർട്ടിയിലെ ഒരു ചെറിയ വിഭാഗം മാത്രം  പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന ഒരുതരം പാർശ്വ വർത്തിയായ പ്രവണത മാത്രമാണെന്നും  ഉള്ള ലിബറൽ ആഗ്രഹ ചിന്തകൾ തീർത്തും തെറ്റാണെന്നു തെളിയിച്ചുകൊണ്ടാണ് യോഗി ആദിത്യനാഥിനെ  യു പി  മുഖ്യമന്ത്രിയാക്കിയതും , അതുമുതൽ ബി ജെ പി യുടെ അഖിലേന്ത്യാ സംഘടനാ സ്വരൂപത്തിൽ   മോദിക്കും അമിത് ഷായ്ക്കും തൊട്ട് താഴെ ആദിത്യനാഥ്‌ അവരോധിതനായതും , ഓരോ വർഗീയാക്രമണ സംഭവത്തെയും ആൾക്കൂട്ടത്തെ ഇളക്കിവിട്ടുള്ള കൊലപാതകത്തെയും  പരസ്യമായി ന്യായീകരിക്കാനും കുറ്റക്കാരെ സഹായിക്കാനും സംഘപരിവാർ- ബി ജെ പി നേതൃത്വമാകെ  മുന്നോട്ടുവന്നതും ഉൾപ്പെടെയുള്ള സംഭവങ്ങൾ  അരങ്ങേറിയത്. മോദി സ്വയം ചുക്കാൻ പിടിച്ച  ബിഹാറിലെയും യു പി യിലെയും ഗുജറാത്തിലെയും തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണങ്ങളിലും ബി ജെ പി ആവർത്തിച്ചു പ്രയോഗിച്ച തെരഞ്ഞെടുപ്പ് തന്ത്രവും ഭൂരിപക്ഷ വർഗീയതയെ പോഷിപ്പിക്കുക എന്നതുതന്നെയായിരുന്നു. ആസൂത്രിതമായ രീതിയിൽ സംഘ് ബ്രിഗേഡ് നിരന്തരം കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ മോദിയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മന്ത്രിസഭയിലെ സീനിയർ അംഗങ്ങളും ആർ എസ് എസ്സിന്റെ ഉത്തരവാദപ്പെട്ട സ്ഥാനങ്ങൾ വഹിക്കുന്നവരും പലപ്പോഴും തികഞ്ഞ നിസ്സംഗതയാണ് വെച്ചു  പുലർത്തുന്നത് .മറ്റു ചിലർ ഇത്തരം കുറ്റകൃത്യങ്ങൾക്ക്  തുറന്ന പിന്തുണയും പ്രോത്സാഹനവും നൽകുകയോ, അഥവാ ഒരു പടികൂടി മുന്നോട്ടുപോയി അവയെ ആഘോഷിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു. ഗൗരി ലങ്കേഷിന്റെ കൊലപാതകത്തിൽ ആഹ്ലാദം പ്രകടിപ്പിച്ചതും  , ബാബരി മസ്‌ജിദ്‌ തകർത്തതിന്റെ ഇരുപത്തഞ്ചാം വാർഷികദിനത്തിൽ രാജസ്ഥാനിലെ രാജ്‌സമാണ്ടിൽ മുഹമ്മദ്  അഫ്റാ സുൽ എന്ന തൊഴിലാളിയെ വെട്ടിക്കൊലപ്പെടുത്തുന്നതിന്റെ  വീഡിയോ ദൃശ്യങ്ങൾ ആസൂത്രിതമായി സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ പ്രചരിപ്പിച്ചതും ഇത്തരം ആഘോഷിക്കലിന്റെ ഭാഗമായിട്ടായിരുന്നു.
21.    ഇപ്പോഴത്തെ  ഭരണകൂടത്തിൻറെ  മേൽപ്പറഞ്ഞ സവിശേഷതകളെ ആർ എസ്സ് എസ്സ് പ്രത്യയശാസ്‌ത്രത്തിന്റെ കാതലായ അംശങ്ങളും ആ സംഘടനയുടെ ചരിത്രവും ആയി ബന്ധപ്പെടുത്തി  പരിശോധിക്കുകയാണെങ്കിൽ , ഇന്ത്യയിൽ  ഫാസിസം വേരുകൾ ആഴ്ത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന അനിഷേദ്ധ്യ സത്യത്തിലാണ് നാം എത്തുന്നത്.  മോദി  ഭരണത്തെ പലകാര്യങ്ങളിലും ഇന്ദിരാഗാന്ധിയുടെ അടിയന്തരാവസ്ഥാ ഭരണവുമായി താരതമ്യം ചെയ്യാറുണ്ട്. ഭരണ സംവിധാനത്തിൽ വ്യക്തിപൂജ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതും  ,ഭരണ കൂടം  അതിന്റെ പ്രവൃത്തികളെ ന്യായീകരിക്കാൻ  വിപുലമായ  പ്രചാരണ സന്നാഹങ്ങൾ  സജ്ജീകരിക്കുന്നതും ,ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് നേരെയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു നേരെയും ചിട്ടയായി ആക്രമണങ്ങൾ  നടത്തുന്നതും ഈ രണ്ട് കാലഘട്ടത്തിലും പൊതുവായി കാണുന്ന സവിശേഷതകൾ ആണ്. വാസ്തവത്തിൽ ,അടിയന്തരാവസ്ഥാ കാലഘട്ടം മൗലികാവകാശങ്ങളിൽ പലതും മൊത്തമായി റദ്ദാക്കുന്നതിലും  പത്രങ്ങൾക്കു സെൻസർഷിപ്പ് ഏർപ്പെടുത്തുന്നതിലും  പ്രതിപക്ഷ നേതാക്കളെയും രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകരെയും കൂട്ടത്തോടെ അറസ്റ്റു ചെയ്തു തടവിലാക്കുന്നതിലും  തെരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ  യഥാസമയത്ത് നടത്താതെ നിയമസഭകളുടെ വിഹിതമായ  കാലാവധി  നീട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നതിലും മറ്റും  കുറേക്കൂടി മുന്നിൽ ആയിരുന്നു. അതുപോലുള്ള  ചെയ്തികൾ  ഇപ്പോഴത്തെ  ഭരണത്തിന്റെ  സ്വാഭാവിക ഘടകങ്ങൾ ആയി ഇനിയും  വന്നിട്ടില്ല. പക്ഷെ, ഭരണകൂടത്തിനും ഗവണ്മെന്റ്  സംവിധാനത്തിനും അകത്ത്  സാധ്യമാകുന്ന ചില  താരതമ്യങ്ങൾക്കപ്പുറം  അവയ്ക്കു പുറത്തേക്ക് കൂടി  നോക്കുകയാണെങ്കിൽ , മോദി ഭരണത്തെ അടിയന്തരാവസ്ഥാ കാലത്തേതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാക്കുന്ന  പ്രധാനപ്പെട്ട ചില സംഗതികൾ കാണാം. അടിയന്തരാവസ്ഥ എന്നത്   മർദ്ദക സ്വഭാവമുള്ള ഒരു ഭരണകൂടസംവിധാനത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റിമാത്രം ഉള്ള ഒരു  അവസ്ഥ യായിരുന്നു. പക്ഷെ, മോദി ഭരണം ആകട്ടെ, ഭരണകൂടം സ്വയം നേതൃത്വം നൽകുന്ന കോർപ്പറേറ്റ്  ആക്രമണത്തിൻറെയും ഹിന്ദു ഭൂരിപക്ഷ വർഗ്ഗീയത  അടി ച്ചേൽപ്പിക്കുന്ന  ആർ എസ് എസ്സ് പദ്ധതിയുടെയും  ഒന്നിച്ചുചേരൽ ആണ്. അടിയന്തരാവസ്ഥക്കാലത്തെ അമിതാധികാര  വാഴ്ചയിൽനിന്നും മോദി ഭരണ മാതൃകയെ വേർതിരിച്ചു നിർത്തുന്നത് സംഘ് ബ്രിഗേഡിന് അതിന്റെ ഫാസിസ്റ്റ് അജൻഡ കെട്ടഴിച്ചുവിടാൻ സർവ്വ സ്വാതന്ത്ര്യവും ഒത്തശയും നൽകുന്ന ഒരു കേന്ദ്ര ഭരണമാണ്. ഇതിന്നായി പലപ്പോഴും അവർ ആക്രമണോല്സുകരായ ആൾക്കൂട്ടങ്ങളെ സജ്ജമാക്കുകായും ചെയ്യുന്നു .

ഇന്ത്യൻ ഫാസിസത്തിന്റെ  പ്രധാനപ്പെട്ട  ചില സവിശേഷതകൾ 


22.   ബി ജെ പി സർക്കാരുകൾ  ഇന്ന് അവലംബിച്ചുപോരുന്ന പ്രത്യേകമായ ചില ഭരണരീതികൾ  ഫാസിസത്തിന്റെ മുഖമുദ്രകൾ പേറുന്നവയാണ്. തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട  ബി ജെ പി ജനപ്രതിനിധികൾ ഒന്നടങ്കം ഭരണഘടന തിരുത്തിയെഴുതുന്നതിനെക്കുറിച്ചു പരസ്യമായി പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. സ്വേച്ഛാധികാര പരമായ ഭരണത്തെ ഫാസിസത്തിൽനിന്നു വേർതിരിക്കുന്ന ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട സംഗതി ഫാസിസം  ഭരണകൂട അടിച്ചമർത്തലിനെ  എല്ലായ്പ്പോഴും ന്യായീകരിക്കുന്നുവെന്നതാണ്. സമൂഹത്തിലെ ഗണ്യമായ ഒരു വിഭാഗത്തെ അണിനിരത്തിക്കൊണ്ടു ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾക്കെതിരായ  ഹിംസ നടപ്പാക്കാൻ അതിനു കഴിയും. ഇന്ത്യൻ സൈന്യത്തെ ആർ എസ് എസ്സുമായി താരതമ്യം ചെയ്തുകൊണ്ടു മോഹൻ ഭാഗവത് ഇയ്യിടെ നടത്തിയ പ്രസ്താവന സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ഒരേ സമയം ഹിന്ദുക്കളെ  സൈനിക വൽക്കരിക്കാനും  സൈന്യത്തെ രാഷ്ട്രീയവൽക്കരിക്കാനും ഉള്ള ആർ  എസ് എസ്സ് പദ്ധതിയാണ്. ഈ അജൻഡ യനുസരിച്ചു ആർ എസ് എസ്സ് പ്രവർത്തിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് കുറേക്കാലമായി. ഹിന്ദുമഹാ സഭയുടെ തലവൻ ആയിരുന്ന ബി എസ് മൂൺ ജെ   1937 -ൽ  നാഗ് പൂരിൽ ഭോൺസലെ   മിലിറ്ററി അക്കാഡമി എന്ന പേരിൽ ഒരു സൈനിക അക്കാഡമി സ്ഥാപിച്ചിരുന്നു. പ്രസ്തുത നീക്കത്തിന് മുൻപ് മൂൺജെ  ഇറ്റലിയിലെ  ഫാസിസ്റ്റ് ഭരണകൂടത്തിന്റെ തലവനായിരുന്ന മുസ്സോളിനിയെ നേരിട്ട് സന്ദർശിക്കുകയും പ്രചോദനം ഉൾക്കൊള്ളുകയും ചെയ്തിരുന്നു.  ഭോൺസലെ  മിലിറ്ററി അക്കാഡമി യെക്കുറിച്ചു 2012 -ൽ മോഹൻ ഭാഗവത് തന്നെ പറഞ്ഞത് ഇന്ത്യൻ സേനയിൽ  ഒഴിവുകൾ നികത്തപ്പെടാതെ അംഗബലം കുറഞ്ഞാൽ ഒരു ഫീഡർ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ആയി ആ സ്ഥാപനത്തെ പരിഗണിക്കാൻ പറ്റുമെന്നാണ്. മാ ലേഗാവ് ബോംബ് സ്ഫോടനക്കേസിലെ പ്രതിയായ ഒരു സൈനിക ഓഫീസർ പ്രസ്തുത സ്ഥാപനത്തിൽനിന്നും  വ്യക്തിയായിരുന്നു. ഈ അക്കാഡമിയിലെ പരിശീലകരിൽ മിക്കവരും സൈനികസേവനത്തിൽ തുടരുന്നവരോ പിരിഞ്ഞവരോ ആയ ഓഫീസർമാരാണ്. അതുപോലെ റിട്ടയർ ചെയ്ത ഐ ബി ഉദ്യോഗസ്ഥരും അവിടെ പരിശീലകരായി  ഉണ്ട്. മുസ്ലീങ്ങൾക്കെതിരെ ആസൂത്രിതമായി വർഗീയ ആക്രമണങ്ങൾ നടത്തുന്ന ബജ് രംഗ് ദൾ  കേഡർ മാർക്കും പ്രസ്തുത സ്ഥാപനം പരിശീലനം നൽകുന്നുണ്ട്. പ്രത്യേകം നിയുക്തരായ ഹിന്ദു യുവാക്കളെ ഉപയോഗിച്ച് മുസ്ലീങ്ങൾക്കെതിരെ ആക്രമണങ്ങൾ അഴിച്ചുവിടുമ്പോൾ ഇരകളെ പാക്കിസ്ഥാനികൾ എന്ന് മുദ്രകുത്തലും, അതുവഴിയായി  വർഗ്ഗീയ ആക്രമണങ്ങൾ   'ആന്തരിക ശത്രുക്കൾ' ക്കെതിരായുള്ള ദേശസ്നേഹത്താൽ പ്രചോദിതമായ കർത്തവ്യം  എന്ന്  വരുത്തലും സംഘ് പദ്ധതിയുടെ ഭാഗമാണ്.

23.  ബി ജെ പി സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ പിന്തുടരുന്ന ഫാസിസ്റ്റ് രീതിയുടെ  മറ്റൊരു സവിശേഷത  നാടകീയമായ  'ഏറ്റുമുട്ടൽ ' കൊലപാതകങ്ങളെയും  യുദ്ധക്കുറ്റകൃത്യങ്ങളെയും ഭരണകൂടനയത്തിന്റെ വിജയമായി ചിത്രീകരിച്ചു ആഘോഷിക്കലാണ്. ഭോപ്പാലിൽ  എട്ട് മുസ്‌ലിം തടവുകാരെ  ജെയിൽ ചാട്ടക്കാരായി ചിത്രീകരിച്ചു പോലീസ് നടപ്പാക്കിയ ഏറ്റുമുട്ടൽ കൊലപാതകങ്ങളെ മദ്ധ്യപ്രദേശ് മുഖ്യമന്ത്രി ശിവരാജ് ചൗഹാൻ സർക്കാരിന്റെ മഹത്തായ  നേട്ടമായി പ്രകീർത്തിച്ചതും, ഉത്തർ പ്രദേശ് മുഖ്യമന്ത്രി ആദിത്യനാഥ് തന്റെ സംസ്ഥാനത്ത്  നടന്ന സമാനമായ ഏറ്റുമുട്ടൽക്കൊലപാതകങ്ങളെ ന്യായീകരിച്ചതും, ഒരു  കശ്മീരി  പുരുഷനെ  ജീപ്പിൽ കെട്ടി വലിച്ചിഴച്ച കരസേനയിലെ മേജറുടെ പ്രവൃത്തിയെ സർക്കാരിന്റെ വക്താക്കൾ  ന്യായീകരിച്ചതും,  സർക്കാരിനോട് പ്രതിഷേധിക്കുന്നവർക്കു ഒരു താക്കീത് നൽകുക എന്ന ഏക ഉദ്ദേശത്തോടെ  ജമ്മുവിലെ എട്ടുവയസ്സുകാരിയായ ഗുജ്ജർ ബാലികയെ   ബലാൽസംഗം ചെയ്തു കൊലപ്പെടുത്തി വലിച്ചെറിഞ്ഞ സ്‌പെഷൽ പോലീസ് ഓഫീസർമാർക്കെതിരായ നിയമാനുസൃത നടപടികൾ പിൻവലിക്കാൻ  ഹിന്ദു ഏകതാ മഞ്ച് സംഘടിപ്പിച്ച റാലിയും  ഇതിനു സദൃശമായ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്.  ഇത്തരം കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ ബി ജെ പിയിതര പാർട്ടികൾ ഭരിക്കുന്ന സംസ്ഥാനങ്ങളിലും നടന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും , യൂണിഫോമിട്ടവർ ചെയ്യുന്ന കുറ്റകൃത്യങ്ങളെ ഒരു സർക്കാർ നയം എന്ന നിലയിൽ പരസ്യമായി ന്യായീകരിക്കുന്നത് ബി ജെ പി സർക്കാരുകൾ മാത്രമാണ്.

24.     വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്തെ അട്ടിമറിക്കലും  കാവിവൽക്കരിക്കലും സംഘ് പരിവാറിന്റെ ഫാസിസ്റ്റു പദ്ധതിയുടെ മുഖ്യ അജൻഡ എന്ന നിലയിൽ ബി ജെ പി സർക്കാരുകൾ നടപ്പാക്കിവരുന്നു .ബി ജെ പി ഭരിക്കുന്ന സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ   ചരിത്ര  പാഠപുസ്തകങ്ങൾ തിരുത്തിയെഴുതൽ, പാഠ്യപദ്ധതിയെ കാവിവൽക്കരിക്കൽ എന്നിവ മുതൽ ഇളം മനസ്സുകളിൽ വർഗീയ വിഷം കുത്തിവെയ്ക്കാനുള്ള ലക്ഷ്യത്തോടെ ആർ എസ് എസ്സ്  കാർ സംഘടിപ്പിക്കുന്ന പഠന ക്യാമ്പുകളിൽ സ്കൂൾ കുട്ടികളുടെ ഹാജർ നിർബന്ധമാക്കുന്ന പരിപാടിവരെ ഉൾപ്പെടുന്നു. അതെ സമയം, ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ രംഗം ആകെ അലങ്കോലപ്പെടുത്തുന്ന വിധം സർവ്വകലാശാലകളുടെ ഉത്തരവാദപ്പെട്ട അധികാര സ്ഥാനങ്ങളിൽ  ബി ജെ പി അവരുടെ വിശ്വസ്ത വിധേയരെ കുത്തി നിറച്ചിരിക്കുകയാണ്. തന്മൂലം കാമ്പസുകളിലെ  അഭിപ്രായ സ്വാതന്ത്ര്യവും  ജനാധിപത്യവും സാമൂഹ്യ നീതിയുടെ സങ്കൽപ്പവും  ഗവേഷണ പ്രവർത്തനങ്ങളും അധികാരികളുടെ ഭാഗത്തുനിന്നുള്ള കടന്നാക്രമണങ്ങൾക്കു വി ധേയമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.  പുരോഗമന പക്ഷത്തുനിന്നുകൊണ്ടുള്ള വിയോജിപ്പിന്റേതായ  എല്ലാ ശബ്ദങ്ങളെയും അടിച്ചമർത്തുകയും കടന്നാക്രമണം നടത്തുകയും ചെയ്യുന്ന സ്റ്റോം ട്രൂപ്പേഴ്‌സ് ന്റെ പങ്കാണ്  ബി ജെ പി നിയന്ത്രിക്കുന്ന വിദ്യാർഥി സംഘടനയായ എ ബി വി പി ഇന്ന് നിർവഹിക്കുന്നത്.


25.     മോഡി ഭരണം പല പ്രകാരത്തിലും ഹിറ്റ്ലറുടെ കീഴിലെ നാസി ജർമ്മനിയുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്താവുന്നതാണ്.  ആർ എസ് എസ്സ് അതിന്റെ രൂപീകരണകാലമായ 1920 കൾ മുതൽക്കേ തന്നെ മാതൃകയാക്കിയിരുന്നത് മുസ്സോളിനിയുടെയും ഹിറ്റ്ലറുടേ യും ഫാസിസ്റ്റു രീതികൾ ആയിരുന്നുവെ ന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. സൈനികവാദവും തീവ്രമായ  ദേശീയതാവാദവും  പുരുഷമേധാവിത്വവും ഉൾച്ചേർന്ന ഒരു പ്രവർത്തന ശൈലിയാണ് ആർ എസ് എസ്സ് സ്വായത്തമാക്കിയിരിക്കുന്നത് . ആഭ്യന്തര ശത്രുക്കളായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടവർക്കെതിരെയുള്ള വെറുപ്പും ഹിംസയും പ്രചോദനത്തിന്റെ കേന്ദ്ര ആശയങ്ങളായിരുന്ന നാസി ജർമ്മനി ആഭ്യന്തര ശത്രുക്കളായി കണക്കായിരുന്നത് ജൂത ജനതയേയും ഇതര  ന്യൂനപക്ഷങ്ങളേയും കമ്മ്യൂണിസ്റുകാരെയും ആണെന്നതുപോലെ മോദി ഭരണത്തിൽ ആഭ്യന്തര ശത്രുക്കളായി  പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നത് മുസ്ലിങ്ങളും ദളിതുകളും മോദി ഭരണത്തോട് വിയോജിപ്പ് പുലർത്തുന്ന എല്ലാ വിഭാഗ ങ്ങളും ആണ്.  പരമോന്നതനായ  ഒരു നേതാവിനു ചുറ്റും വ്യക്തിപ്രഭാവത്തിന്റെ സാങ്കൽപ്പിക വലയം തീർത്ത് ബഹുജന വികാരത്തെ തങ്ങൾക്കനുകൂലമാക്കി മാറ്റാനുള്ള ബോധപൂർവ്വമായ പരിശ്രമങ്ങൾ, തുടർച്ചയായി അസത്യങ്ങളും കിംവദന്തികളും ഉൽപ്പാദിപ്പിച്ചു ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ അവ പ്രചരിപ്പിക്കൽ , എന്നിവയിൽ നാസി ജർമ്മനിയും മോഡി ഭരിക്കുന്ന ഇന്ത്യയും തമ്മിലുള്ള സമാനതകൾ കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കാൻ ഒരുതരത്തിലും സാധ്യമല്ല.  

26 ഇന്ത്യന്‍ മൂലധനം  ഇനിയും 1930കളിലും 1940കളിലും ജർമ്മനിയ്ക്കു കൈവരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞ വികാസതലം കൈവരിച്ചില്ലെന്നും , പാര്‍ലമെന്ററി ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ചട്ടക്കൂട് തകര്‍ക്കാന്‍ സംഘപരിവാറിനു ഇനിയും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്നും ഇന്ത്യ പോലെ വിസ്തൃതവും വൈവിധ്യമാര്‍ന്നതുമായ ഒരു ജനാധിപത്യത്തില്‍ ഫാഷിസത്തിന്റെ ഏകീകരണ നിരപ്പാക്കലുകള്‍ക്കെതിരെ ആന്തരികമായ  സുരക്ഷാക്രമീകരണങ്ങളുണ്ടെന്നും മറ്റുമുള്ള സാന്ത്വന യുക്തികളിൽ ആശ്വാസം തേടുന്നത് തീര്‍ച്ചയായും ചരിത്രത്തി ന്റെ പാഠങ്ങളെ അവഗണിക്കുക എന്ന ഹ്രസ്വ ദൃഷ്ടി കലര്‍ന്നതും ആത്മഹത്യാപരവുമായ സമീപനമായിരിക്കും. ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഇന്ത്യന്‍ ഫാഷിസത്തിന് ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ യൂറോപ്യന്‍ ഫാഷിസത്തില്‍നിന്നു പ്രകടമായ വ്യത്യസ്തതകള്‍ ഉണ്ടായിരിക്കും ; എന്നാല്‍ അത് ഫാഷിസ്റ്റ്‌ ഭീഷണിയുടെ സാധ്യതകുറക്കുകയോ ,അപകടം കുറയ്ക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല .ലോകമെമ്പാടും പലയിടത്തും കാണാവുന്നതുപോലെ അന്തര്‍ദേശീയ സാമ്പത്തിക സാമൂഹിക രാഷ്ട്രീയ കാലാവസ്ഥ ഇന്ന്  ഫാഷിസ്റ്റ്‌ പ്രവണതകള്‍ക്ക് അനുകൂലമാണ് .സാമ്പത്തികത്തകര്‍ച്ച,വര്‍ധിക്കുന്ന തൊഴിലില്ലായ്മയും സാമ്പത്തിക അരക്ഷിതത്വവും,ഇസ്ലാം വിരോധം ,അഭയാര്‍ഥി വിരുദ്ധ ഭ്രാന്ത് ഇതെല്ലാം പല യൂറോപ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളിലും അമേരിക്കയിലും ഫാഷിസവും വംശീയതയും കലര്ന്നരാഷ്ട്രീയം വീണ്ടും തലപൊക്കുന്നതിനു വളക്കൂറുള്ള മണ്ണൊരുക്കുന്നു. പ്രതിസന്ധിയിലാണ്ടുകിടക്കുന്ന ഈ മുതലാളിത്ത ആഗോളക്രമത്തോട് ഇന്ത്യ കൂടുതലായി ഉദ് ഗ്രഥിക്കപ്പെടുന്നത് ; വിശേഷിച്ച് അമേരിക്കന്‍ സാമ്രാജ്യത്വവും ഇസ്രയേലുമായുള്ള തന്ത്രബന്ധങ്ങള്‍ , ഇന്ത്യയിലെ ഫാഷിസ്റ്റ്‌ പ്രവണതകളെ കൂടുതല്‍ പ്രബലമാക്കുന്നുണ്ട് .

27.   ഇന്ത്യയിലെ ഫാഷിസത്തിന്റെ ആവിര്‍ഭാവ വികാസങ്ങളില്‍ വര്‍ഗീയത ഒരു മുഖ്യഘടകമാണ് .സ്വാതന്ത്ര്യസമരക്കാലത്ത്‌ ഉയര്‍ന്നുവന്ന വര്‍ഗീയരാഷ്ട്രീയം  ചോരപ്പുഴയും അഭയാർത്ഥിപ്രവാഹവും സൃഷ്ടിച്ച് .ഇന്ത്യാവിഭജനത്തിലേക്ക് നയിച്ചത് ബ്രിട്ടീഷ് കൊളോണിയലിസത്തിന്റെ സഹായത്തോടെയാണെന്നു ഈ സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ നാം ശ്രദ്ധിക്കണം. മതേതരവും ബഹുത്വം കലര്‍ന്നതുമായ ഒരു ചട്ടക്കൂടില്‍നിന്ന്ഹിന്ദുമേധാവിത്വ, ഭൂരിപക്ഷാത്മക ഏകശിലാരൂപത്തിലേക്ക്  ഇന്ന് ഇന്ത്യയുടെ ദേശീയ സ്വത്വത്തില്‍ വരുത്താന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന മാറ്റം സംസ്കാരങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള സംഘര്‍ഷത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അമേരിക്കന്‍ സാമ്രാജ്യത്വ സിദ്ധാന്തവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നത് തന്നെയാണ് .ഇസ്ലാമിക് അറബ് ലോകത്തിനും കണ്ഫ്യൂഷിയന്‍ ചൈനക്കുമെതിരെ അമേരിക്കയുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ നടക്കുന്ന പാശ്ചാത്യ യുദ്ധത്തില്‍ ഹിന്ദു ഇന്ത്യയെ പ്രധാന സഖ്യ കക്ഷിയായാണ് പരിഗണിക്കുന്നത് .

28.   ഇന്ത്യയുടെ ഫാഷിസ്റ്റു പരിപാടിയില്‍ ഇതേപോലെ കേന്ദ്ര സ്ഥാനത്തുള്ള ഒന്നാണ് ജാതിയെ തരം തിരിച്ച  സാമൂഹ്യ അസമത്വത്തിന്റെ ഒരടയാളമായുംഒഴിച്ചുനിര്‍ത്തലിനും മര്‍ദനത്തിനുമുള്ള ഒരു ഉപകരണമായും കാണുന്ന അവസ്ഥ.ജാതിവ്യവസ്ഥയുടെ ദൂഷ്യഫലങ്ങള്‍ മിക്കപ്പോഴും കൂടുതല്‍ അനുഭവിക്കേണ്ടിവരുന്നത് സ്ത്രീകളാണ് . ഇന്ത്യയില്‍ ഭരണഘടനാധിഷ്ടിത ജനാധിപത്യം ജനാധിപത്യമില്ലായ്മയുടെ  മേലുള്ള ഒരാവരണം മാത്രമെന്ന് ഡോ:അംബേദ്‌കര്‍ വിവരിച്ചത് ഈ സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലം മനസ്സില്‍വച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ത്യന്‍ സമൂഹത്തില്‍ അലിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന അനീതിയും അക്രമവും പ്രയോജനപ്പെടുത്തുകയും പ്രബലമാ ക്കുകയും വികസിപ്പിക്കുകയുമാണ്ഇന്ത്യന്‍ ഫാഷിസം ചെയ്യുന്നത് .ഇന്ത്യാ ചരിത്രത്തിലും പൈതൃകത്തിലുമുള്ള  ജനാധിപത്യ വിരുദ്ധമായ എല്ലാറ്റി നെയുമാണ് ആറെസ്സെസ്സ് ഇന്ന് പ്രതിനിട്ജ്ഹാനം ചെയ്യുന്നത് .

29.     ആറെസ്സെസ്സിന്റ്റെ ഫാഷിസ്റ്റ്‌ പ്രത്യയശാസ്ത്രം അതിന്റെ ആദ്യ അമ്പത് കൊല്ലക്കാലം ആരും സ്വീകരിച്ചില്ല .സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തില്‍നിന്നു അത് വിട്ടുനിന്നു വിവിദ്ധമെഖലകളില്‍ ബ്രിട്ടീഷുകൊളോണിയലിസവുമായി സഹകരിക്കുന്ന പൊതുനയമാണ് അത് പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചത് . വിശേഷിച്ചും,ആധുനിക ഇന്ത്യയില്‍ ഒരു പ്രമുഖ സമുദായമെന്ന മുസ്ലിങ്ങളുടെ പദവി ദുര്‍ബല പ്പെടുത്തുവാന അവര്‍ ശ്രമിച്ചു .ഗാന്ധിവധത്തെ  തുടര്‍ന്നു നിയമപരമായ നിരോധനം മാത്രമല്ല,സാമാന്യജനങ്ങളുടെ കണ്ണിലും വിലയിടിച്ചില്‍ അവര്‍ നേരിട്ടു.വര്‍ഗീയതയുടെ കാര്യത്തില്‍ കോണ്ഗ്രസ്സിന്റെ ചാഞ്ചാട്ടവും സ്വാതന്ത്ര്യ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വാഗ് ദാനങ്ങളും അഭിലാഷങ്ങളും അത് വഞ്ചിച്ചതും ആര്‍ എസ് എസ്സിന് വീണ്ടും സംഘടിക്കാനും ശക്തിയും സാധൂകരണവും നേടാനും സഹായകമായി .1962 ല്‍ചൈനയുമായും 1965 ലും 1971ലും പാക്കിസ്ഥാനുമായും ഉണ്ടായ തുടര്‍ച്ചയായ യുദ്ധങ്ങള്‍ ആക്രമണാത്മക ദേശീയതയ്ക്ക് പ്രചാരം നല്‍കിയ 1960കളിലാണ് ആര്‍ എസ് എസ്സിന് പുനരധിവാസം ലഭിച്ചത് .അടിയന്തരാവസ്ഥ പ്രഖ്യാപനം അതിന്റെ ബന്ധമേഘല കൂടുതല്‍ വികസിപ്പിക്കാനും ജനാധിപത്യ പുനസ്ഥാപനത്തിനുള്ള പ്രസ്ഥാനങ്ങളിലൂടെ സ്വാധീനം വളര്‍ത്താനും  അവസരം നല്‍കി,സാമ്പത്തിക ഉദാരവത്കരണവും അമേരിക്കയ്‌ ക്കനുകൂലമായ വിദേശനയവും സ്വീകരിച്ചതോടെ കോണ്ഗ്രസ് സ്വാതന്ത്ര്യ സമര പൈതൃകത്തില്‍നിന്നു അകലുകയുംപ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായും നയപരമായും കൊണ്ഗ്രസ്സും ബീ ജെ പ്പിയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം മങ്ങുകയും ചെയ്തപ്പോള്‍ വ്യത്യസ്ത പ്രദേശ്ങ്ങളില്‍നിന്നും സാമൂഹ്യ ഗ്രൂപ്പുകളില്‍നിന്നും സഖ്യമുണ്ടാക്കാനും അവിടെയുമിവിടെയുംപ്രായോഗിക നീക്ക് പോക്കുകള്‍ നടത്തി സ്വാധീനം വിപുലീകരിക്കാനും ബീ ജെ പ്പിക്ക് പ്രയാസമുണ്ടായില്ല .
30.     The global economic crisis has provided an impetus for the RSS to push its fascist agenda at the current conjuncture. But the RSS' fascist project is not confined only to turning anger at unemployment and deprivation against 'Others.' The RSS is seeking to use this juncture to replace India's historic and political imagination with its own. At the time of India's independence, the RSS tried but failed to push the Manusmriti as the basis for India's Constitution: in spite of the fact of caste, patriarchy, and communal prejudices being a part of the widespread social 'common sense' in India, the dominant political consensus did not endorse these prejudices and instead embraced – at least nominally – the goal of political and social equality. Leaders like Nehru and Patel too did not endorse Golwalkar's vision of India. Now, with the Modi Government in power, the RSS is in a hurry to try and establish its own hitherto defeated vision of nationalism, history, and society as the only acceptable 'Indian' view. In the process, they try to vilify Nehru, cleanse Gandhi, Ambedkar and Bhagat Singh of their progressive content, vilify all Muslim figures and monuments in history including Akbar and the Taj Mahal as 'anti-national', and project caste and gender hierarchies, obscurantist and abhorrent social practices, and communal prejudices as the 'essence of Indian culture'! An important aspect of anti-fascist resistance must be to resist this process of appropriation and rewriting of history. Our critical assessment of Gandhi, Nehru, or Patel from a progressive perspective must be reiterated only in the overall framework of fighting the RSS attempts to either appropriate or falsely demonise these figures. 
31.     While being historically isolated from, and even opposed to, the anti-colonial awakening of the Indian people and the actual struggles for freedom from British rule, the RSS has always created its own fictional narrative of what it calls civilizational or cultural nationalism. It indulges in constant invocation of mythology, even passing it off as history, and falsification and misappropriation of actual history to suit its false narrative of communal nationalism. History has thus emerged as an important arena of the ongoing struggle to define and develop India. While resisting the RSS attempt to distort, falsify and hijack history we must uphold the people's history of India, the great historical legacy of the battle for democracy, social justice and human emancipation. All that is progressive and emancipatory in our historical traditions must be upheld, nurtured and harnessed to energise and strengthen the battle for a great democratic and socialist future for our country.
Economic And Foreign Policy Aspects
32.     The expectation that a nationalist RSS would make the BJP confront the policy of indiscriminate globalisation with a programme of economic nationalism has proved as unfounded as the fond hope that a BJP in power would rein in the so-called ‘fringe elements’ of the Sangh brigade. From the somewhat restrained days of the early Vajpayee period to the rise of the Gujarat model on the back of the 2002 genocide, a ruthlessly repressive and intrusive state and the loud corporate endorsement of a vibrant Gujarat we have entered the Modi era in 2014 with the promised replication of the Gujarat model on a countrywide scale. What we are witnessing is a maturing of the RSS-BJP combination where the so-called fringe enjoys complete impunity to go berserk as the RSS dictates the terms of social discourse and defines the contours of individual liberty while the government packages the most brazen wooing of foreign investment and promotion of Indian as well as foreign corporate interests as economic development, and India’s role as a most loyal junior partner to US imperialism is certified by the Trump Administration as that of a ‘leading global power’.
33.     The direction of the economic and foreign policies of the Modi government is more or less the same as the policy paradigm introduced by the Congress in the early 1990s. But the accelerated speed and the aggressive and arbitrary manner with which the present regime is proceeding in this direction sets it apart from the previous governments including the NDA governments headed by Atal Bihari Vajpayee. The focus on foreign investment, financial integration and digitisation, privatisation and regimentation of labour laws has never been as sharp and strong under the previous governments. The abdication of the welfare responsibilities of the government has never been as complete and unabashed what with the abolition of the planning commission, systematic violation of food security and rural employment guarantee legislations, the shift from the public health system to insurance-based private healthcare and trivialisation of the agenda of employment by shifting the focus to self-employment and now the projection of pakoda-selling, a symbol of precarious livelihood, as an example of gainful employment.
34.     In the arena of foreign policy, the Modi government has taken the policy of strategic subservience to the US to a new level, almost totally identifying with the Trump Presidency (but for voting against recognising Jerusalem as the capital of Israel) to the point of keeping quiet on the growing incidence of attacks on Indian immigrants in the US. Hindutva organisations in the US are openly endorsing the White supremacist agenda of Trump. At a time when Israel is facing increasing isolation and censure in the international community because of its continuing occupation of Palestine, Modi has chosen to embrace Netanyahu with so much fanfare. In the name of containing China, the Modi government is going all out to appease Japan and Australia and courting the ASEAN countries. But nearer home, Modi's big brother attitude has isolated India from all her immediate neighbours.
Four Key Factors Propelling the Sangh-BJP Offensive
35.     What has enabled the Sangh-BJP establishment to grab power and systematically unleash its total agenda? Four factors that have clearly worked in its favour in the present juncture merit close attention. In 2014 the BJP did not just win an election, it exploited a veritable political vacuum to the hilt. While the Congress was clearly reeling under its worst crisis of credibility and leadership, almost all non-BJP political currents – the regional parties, the so-called ‘social justice’ camp and the Left – also appeared to have simultaneously hit their lowest points in terms of electoral strength. With the emphatic 2014 victory of Modi, the political balance began to tilt increasingly in favour of the BJP, and it has since consolidated its grip by winning one Assembly election after another (with the exceptions of only Delhi, Bihar and Punjab) and appointing its handpicked persons as Governors in non-BJP states and in key positions in virtually every institution in the country.
36.     Secondly, over the last three decades we have seen a veritable consensus emerge among almost all the ruling class parties on issues of economic policy and domestic governance as well as foreign policy. In the face of lack of policy differences, the BJP manages to present itself as the most aggressive and determined champion of these policies.
37.     Third, around this policy consensus we can also see the manufacturing of a common sense reinforced daily by the mainstream corporate media that sees mass eviction as a necessary price for development, human rights as eminently dispensable and draconian laws as urgently necessary for national unity, privatisation as the panacea for economic efficiency and so on and so forth.
38.     Finally, along with this armoury of policy consensus and manufactured common sense, the BJP has the secretive organisation of RSS with its own ammunition of hate, lies and rumour and network of privatised terror.
People's Resistance against Fascist Onslaught
39.     As revolutionary communists, as the staunchest and most consistent champion of democracy, social transformation and human emancipation from all sorts of injustice and oppression, we must acknowledge the growing fascist offensive as the biggest ever political disaster in our national life since 1947. Defeating fascism therefore constitutes the central political challenge for us in this present phase and we must do all we can to meet this challenge.
40.     Fascism always grows in periods of acute economic crisis and insecurity. It was true during the classical emergence of fascism in Europe during the first half of the twentieth century, it is equally true today in Europe and America where fascist trends are rearing their heads by redirecting the anger and anxiety caused by growing unemployment and austerity and stoking the fires of Islamophobia, racism and xenophobia. In India too, we can clearly see how the fascist forces are recruiting their foot soldiers from the ranks of the unemployed and those who have been hit hard by the economic disaster unleashed by the Modi government. The anti-fascist resistance must address this root cause of mass anger and anxiety and unite the people around their common class demands and shared issues of livelihood and economic security.
41.     Indeed, even as the fascist forces have gone on the offensive in the wake of the 2014 Modi victory, the people of India have continued to fight back undeterred. We have seen farmers and adivasis foil the Modi government’s attempt to amend the provisions of the 2013 Land Acquisition Act or amend the Chhotanagpur and SanthalPargana Tenancy Acts of Jharkhand. More recently, peasant organisations across the country have forged a militant unity to fight for freedom from debt and for fair support prices for their agricultural produce. The institutional murder of RohithVemula triggered a countrywide awakening among students which has held its ground in the face of arbitrary administrative attacks, false cases and repressive measures of the state, malicious media trial and repeated assaults by Sanghi thugs. It is the RSS-affiliated ABVP which has actually been forced to bite the dust in successive campus elections across the country. We have seen powerful mobilisation of the working class leading to a 48-hour-long countrywide strike in 2016 and 3-day-long workers’ sit-in near Parliament in November 2017.
42.     From Gujarat to Uttar Pradesh, and Maharashtra to Bihar, we have seen inspiring instances of Dalit resistance and new potential of radical political mobilisation on the basic issues of land, education, jobs and dignity. In the face of the intensified RSS-backed offensive against Dalits, a new generation of Dalit movements led by young Dalit leaders has emerged. A welcome feature has been the determination of the Dalit movement to stand firm by the vulnerable Muslim community as well as resist attempts to co-opt Dalits to commit communal violence. The Dalit movement in the leadership of JigneshMevani since the Una resistance is also particularly welcome for its determination to place 'annihilation of caste' at centre stage, and to break the 'Chinese wall' between struggles for economic/material rights and struggles for dignity. This movement has not only offered a powerful Dalit challenge to the Sangh symbolism of 'cow as mother', but also championed Dalits' struggles against demeaning and exploitative forms of labour and for allotment of land and a guarantee of dignified jobs. Such struggles have opened up welcome avenues for unity between Ambedkarite-led and Left-led (especially CPIML-led) struggles for the dignity and rights of Dalits and other oppressed sections. Strengthening of each of these basic struggles and forging of closer links of unity, cooperation and solidarity among these diverse points of resistance holds the key to building a vibrant anti-fascist front of popular resistance.
43.     Fascism has so far encountered little resistance from most of India’s institutions, least of all from the bureaucracy which with its pronounced feudal and colonial trappings has always had an anti-people orientation, and the dominant media, which has emerged as more of an extension and manager cum organiser and propagandist of the ongoing neoliberal policies and even the fascist communal offensive than a democratic institution speaking truth to power and holding it accountable. However, of late we have seen some reassuring signs of courageous dissent from within the judiciary, bureaucracy and the mainstream media. And most encouragingly, we have been seeing a whole new wave of protest movement, with an army of young committed activists rising to the occasion, giving rise to new forms and spaces of dissent and resistance. Revolutionary communists must forge close links of cooperation and coordination with all these modes of activism to foil the fascist design and defend every quarter of democratic space in the country.
44.     The Constitution and the vote clearly remain two potent weapons in the hands of the people to resist and defeat the fascist forces. We can therefore see the desperate ongoing attempts to subvert these two weapons. During the Vajpayee era itself, the BJP had set up a committee to review the Constitution, today we often hear BJP ministers talking about changing the Constitution and the government contemplating several legislative measures that would fundamentally redefine and reshape the Constitution. The proposed amendment to the Citizenship Act smuggles in religion as a discriminatory criterion in determining Indian citizenship and deciding India’s official treatment of refugees. In the name of rationalisation of laws democratic rights are being sought to be heavily restricted and curtailed on all fronts especially in the arena of trade union rights, collective bargaining and workplace democracy. The federal framework is also being systematically overruled and subverted to subordinate the pluralism and diversity that is central to the unity of India to the Hindi-Hindu-Hindustan paradigm of the RSS.
45.     The electoral arena is also witnessing constant attempts to redefine the rules of the game. From the changing rules of electoral funding meant to promote anonymous corporate funding of big parties to the growing BJP clamour for simultaneous holding of Lok Sabha and Assembly elections so decentralised regional or social priorities and perspectives could be subordinated to the dominant central political narrative of the day thus compressing a diverse multi-party democracy into an increasingly bipolar framework, the conditions of electoral competition are being relentlessly sought to be redefined. Growing complaints of EVM malfunctioning and anomalies in booth-level vote counts have raised serious doubts about the transparency and credibility of the election process itself. The Modi government must not be allowed to get away with these attempts to subvert the Constitution and the electoral process.
46.     Indeed, the Gujarat elections have exposed the vulnerability of the Modi regime right in its own bastion. Even without the presence of a powerful opposition within the state, a series of successive agitations of various sections of the people created an environment that almost managed to vote the BJP out of power. In a state like Bihar where the BJP was not that well entrenched and popular struggles were much more sustained, it was indeed possible to deliver an emphatic electoral blow to the BJP despite a divisive communal campaign spearheaded by the Modi-Shah duo. Revolutionary communists must devise a strategy of effective intervention in the electoral arena to challenge and defeat the fascist forces wherever possible. Beyond the scope of where the Left forces can and must contest directly, the Left should make a distinction between the fascists and non-fascist forces within the non-Left camp and work for the defeat of the fascist forces.
Defeat Fascism! Onward to a People's India!
47.     The challenge of defeating fascism cannot and must not however be reduced to an electoral challenge, and within the electoral arena, it must not be reduced to the task of joining or supporting any so-called grand alliance to keep the BJP out. The experience of Bihar shows the inherent fragility and hollowness of one such grand alliance which had manged to hand over a decisive defeat to the BJP only to subsequently crumble and let the BJP in through the backdoor. In Gujarat, a weak Congress came so close to defeating the BJP by attracting broader social and political support from various movements, but we already see the Congress trying to compete with the BJP on religio-cultural terms dictated by the latter. Recent history in India is replete with instances where the Congress attempt to take the wind out of the BJP’s Hindutva sail through competitive invocation of the BJP’s slogans and icons has only played into the BJP’s hand, strengthening and legitimising its aggressive majoritarianism. Even while having to extend critical support to available electoral options against the fascists, we must never lose sight of the real task of building a powerful ideological-political counterpoint against fascism.
48.     While addressing the basic issues of the people, it is important to not let the fascists get away with their twin weapons of hate propaganda and hate crimes. Experience shows that potential communal violence can often be neutralised if local organisations of the people can stay alert and dare to take the fascist bull by its horns. Neighbourhood-based militant solidarity among the fighting people can nip many a fascist conspiracy in the bud. Alertness and preparedness to prevent communal/caste violence and prompt and bold resistance from local activists and community elders in the event of any such violent outbreak have been of proven value in many such cases. It is also equally important to expose and challenge the hate propaganda of the communal fascists by arming people with real facts and rational analysis. Class and mass organisations of various sections of the people must be motivated and mobilised in this direction in all our areas of work.
49.     We must actively support and champion people's resistance of all vulnerable sections – workers; peasants; women; Dalits; adivasis; students and youth; LGBTQ people; inter-faith, inter-caste and same sex couples; Kashmiris – against anti-people economic and environmental policies, as well as attacks on their Constitutional rights, dignity, and lives. We must be especially alert to any attempt to use 'nationalist' slogans and symbols to disguise and cover-up communal bullying and violence. We must make every effort to rally people to understand and defend Constitutional, democratic and progressive values, as well as to intensify struggles to achieve a better, more egalitarian and democratic India.        
50.     The vacuum that has enabled the fascist forces to present themselves as the ‘saviour’ in a chaotic and crisis-ridden present needs to be filled with the vision and struggle for a better tomorrow, a vision of a prosperous, pluralist and egalitarian India that can guarantee a better life and broader rights to the Indian people. If the momentum generated during the freedom movement and the formative years of post-Independence nation-building has worn itself out, we need the energy of a second freedom movement that can bolster our political independence by guaranteeing full social and economic freedom to the people. If growing social and economic inequality is making a mockery of the notion of political equality of 'one person one vote' then we need a social transformation to overcome the structures of inequality. If the undemocratic Indian soil is constantly undermining the top dressing of democracy and fascism is threatening to completely subordinate our constitutional democracy to the undemocratic soil, we need to democratise that soil to achieve real power in the hands of the people. Fascism shall not be allowed to pass and crush the people. The people united will overcome the fascist offensive and secure a stronger and deeper democracy for themselves. q

Draft Resolution on the International Situation
1.       The global economic crisis, and the remedies (bail-outs for corporates and austerity measures for the commoners) applied to it by neoliberal regimes, have fostered unemployment, deteriorating and precarious working and living conditions, and ever-sharpening inequality for the past decade. A recent study of global inequality shows that in the US and in India income concentration in the past decade has reached 1920s levels. 
2.       2017-18 marks the centenary year of the Russian Revolution, and 150 years of Karl Marx’s Capital. While the erstwhile components of the Soviet Union are still grappling with the setback that accompanied the collapse of the Soviet Union, the renewed appeal of the idea of socialism, in the face of mounting inequality and massive welfare cuts can be seen in many parts of the world including even the US and Britain.
3.       Unsurprisingly, though, the climate of deep insecurity and deprivation has also been fertile ground for the rise of fascist and authoritarian forces all over the world, that have blamed inequality and insecurity, not on neoliberal policies but on minorities and immigrants. These forces, by stoking xenophobia and Islamophobia disguised as ‘nationalism’ on the one hand and promising economic and political regeneration and national “greatness” on the other, have increased their strength and even achieved dramatic electoral success.
4.       Where these forces have achieved power, their regimes have been marked by organised racial/communal violence by fascist groups; attacks on dissent, civil liberties, and freedom of speech; intensified anti-feminist politics and attacks on women’s rights; the use of fake news to whip up hatred and prejudice; as well as personality cults and centralisation of power in the figure of a single powerful leader. Modi in India and Trump in the US are among the most successful recent instances of such politics. Other instances in which fascist politics has gained ground include Marine Le Pen’s National Front (FN) in France, the Alternative for Germany (AfD) in Germany, the Freedom Party with neo-Nazi links in Austria, and the successful Brexit vote in the United Kingdom.
5.       Erdogan in Turkey and Putin in Russia are also instances of leaders whose authoritarian regimes have intensified their grip on their respective countries in recent years. While these continue to be electoral democracies in form, in content they have evolved into extremely undemocratic regimes: suppressing dissent, controlling media, and rewriting constitutions of their countries to allow for these leaders to rule virtually indefinitely. Authoritarianism is disguised as patriotism. Putin’s Government protects the interests and commands the loyalty of Russia’s oligarch capitalists, of whom Putin himself is one.   
6.       Trump achieved his victory by consolidating a 'whitelash' – white supremacist assertion amongst the prosperous elite – while channeling the anger and insecurity felt by America's lower middle class in a racist and xenophobic direction. Trump, himself a billionaire businessman, has embraced economic policies that do not challenge the neoliberal regime an inch. While attacking workers' rights and welfare viciously, he claims to address unemployment by blocking immigration.
7.       Trump's victory has emboldened fascist white supremacist forces, resulting in a spike in hate crimes against immigrants and Black people. Anti-fascist demonstrations have been met with organised violence by fascist groups.
8.       The travel ban imposed by Trump on seven Muslim-majority countries, and his insistence on a wall with Mexico funded at Mexican expense are instances of the blatantly Islamophobic and racist policy framework favoured by Trump.
9.       During his election campaign, Trump had expressed his opposition to US involvement in wars in West Asia and promised to adopt an 'America First' approach rather than act as a global policeman. However, it is clear that instead, Trump is as invested in the imperialist agenda of war-mongering and regime change as his predecessors.
10.     Trump is indulging in sabre-rattling against North Korea and Iran, even indulging in dangerous nuclear muscle-flexing on the volatile platform of twitter. The American administration, using racist propaganda to demonise North Korea, is justifying its economic war on and military encirclement of North Korea. It is encouraging that North Korea and South Korea have taken steps to undermine US meddling by initiating dialogue with each other.
11.     Trump has been threatening to adopt a protectionist approach towards China, but his approach here is tempered by the fear that China might retaliate by closing its market to US investment, badly affecting US corporations that have a considerable footprint in China. In the name of his 'America First' policy, Trump withdrew from the Trans-Pacific Partnership, a twelve-nation trade deal which was supposed to be a US-led counterweight to China. China has capitalized on this withdrawal. On a geopolitical level the Trump administration is intensifying the ‘China containment’ policy pursued by previous US regimes. Towards this policy the Trump administration has taken to referring to the region as ‘Indo-Pacific’ instead of ‘Asia-Pacific.’      
12.     In an attempt to recruit India as part of its strategic policy of containing China, Trump has made public statements proposing to end aid to Pakistan, endorsing the Indian view on Pakistan harbouring terrorists and on China's One Belt One Road, rechristening the Asia Pacific region as Indo-Pacific, declaring India to be a key player in Afghanistan, and sending his daughter and presidential adviser Ivanka Trump to attend the Global Entrepreneurship Summit in Hyderabad. But this strategic embrace of India – which has merely cosmetic benefits for India - is accompanied by protectionist policies such as curbing of H-1B visa extensions that threaten to result in deportation of thousands of skilled Indian workers from the US. Even as the US-based Hindutva lobby hails Trump’s anti-immigrant policies, it has been silent on the intensified racist and xenophobic attacks which have targeted Indians as well. 
13.     The Trump Presidency is also notable for its blatant endorsement of Israeli occupation – evidenced in its move to claim Jerusalem to be the capital of Israel. In spite of the Trump administration's attempts to bully and threaten other nations to support them on Jerusalem, the US was left overwhelmingly isolated in the UN Security Council which voted decisively against the move. 
14.     Brexit (the proposal for Britain to exit from the European Union) won a surprise victory in the UK referendum thanks to a sustained xenophobic campaign by right wing parties like the UKIP and the faction of the Conservative Party supporting 'Leave'. This campaign turned the referendum on Brexit into a referendum on immigrants and refugees, using widespread anger and anxiety about austerity measures to fuel its racist agenda. The Brexit victory in the UK was followed by a marked uptick in racial, xenophobic, and Islamophobic violence.
15.     If the Brexit referendum exposed the deep-seated racism in the UK polity, subsequent developments in the UK also showed the simultaneous potential for consistent left-wing politics offering a positive, inspiring alternative to austerity and neoliberalism. In the snap UK polls called by Prime Minister Theresa May in June 2017, May's Conservative Party lost its majority and it was Jeremy Corbyn's Labour Party that increased its seats from 30 to 262 and its vote share by 10%. Corbyn, who in September 2016 had defeated Blairite sections inside his own party to emerge as the leader of the Labour Party, gained active support among young voters, with a campaign slogan of 'For The Many, Not The Few.' Corbyn's victory came in spite of a sustained campaign in the media to deride and demonise his agenda for being unviable and dangerously Left-wing. 
16.     In the US as in the UK, while the right-wing and fascist forces are ascendant, it is worth recalling how, in the Democratic Party's primaries to elect its Presidential candidate, the self-proclaimed 'democratic socialist' Bernie Sanders with a distinctly Left-leaning agenda commanded great enthusiasm and activism among the young. The victory of Socialist Alternative candidate KshamaSawant to the Seattle City Council twice in succession, on an agenda of housing rights and minimum wages for the working class, is a small but encouraging indication of the potential for Left politics.
17.     In the US, Trump's ascendance has galvanised progressive forces into anti-fascist unity and resistance. The Black Lives Matter movement, that began during Obama's second term, taking on the killings of Black men and assaults on Black people by police, has emerged as a mainstay of the resistance. Feminists, Latino workers, Black people have joined hands in massive mobilisations right from the first day of Trump's Presidency.  
18.     In Greece, January 2015 saw the Left-wing coalition Syriza win the elections and form Government (in coalition with the right-wing ANEL), riding on a massive wave of anti-austerity protests. In June 2015, the Syriza Government headed by Alex Tsipiras held a historic referendum on whether Greece must accept the bailout conditions imposed by the European Commission, IMF and European Central Bank in the wake of the Greek debt crisis. The Greek people overwhelmingly voted 'No' in the referendum. The capitulation of the Syriza leadership a month later to the bailout conditions in defiance of the referendum mandate led to the resignation of the Tsipiras Government and fresh elections. In the September 2015 elections, the Syriza-ANEL coalition was reelected, but has been facing massive popular protests ever since. These popular movements have trade unions and Left forces at their core.
19.     Cuba, in the aftermath of the passing away of Fidel Castro, continues to assert its independence from and defiance of US imperialism. The Obama administration had taken steps towards lifting the economic embargo on Cuba, but the Trump administration is reversing those steps. In the wake of Castro's death, Trump's tweets hinted at a US-sponsored regime change: terming Castro a dictator whose legacy was one of "unimaginable suffering, poverty, and denial of fundamental rights", he declared that the US would do all in its power to help Cubans "begin their journey towards prosperity and liberty." The Cuban people replied to these claims with massive participation in Castro's funeral procession, reasserting their support for and hopes from the Cuban revolution.
20.     In Venezuela also, the US has been pushing hard for regime change, backing a right-wing Opposition with the one-point agenda of ousting Chavez's successor President Maduro. The Trump Administration has imposed fresh economic sanctions on Venezuela to "suffocate" the Venezuelan economy and threatened military intervention. In 2015, the United Socialist Party of Venezuela (PSUV) suffered a defeat in the National Assembly elections, winning only 55 out of 167 seats. While there was only a 4.22% increase in the vote percentage of the main Opposition force – the Democratic Unity Coalition (MUD), the relative passivity of the PSUV base, thanks in part to the timid and conciliatory approach of the Government towards the bourgeoisie, contributed to the PSUV defeat.
21.     But the PSUV and the Maduro Government, taking a lesson from the defeat, corrected course. In spite of sustained Opposition-sponsored street violence, there was massive popular participation in the elections to the National Constituent Assembly, a body mandated by the Venezuelan Constitution and enjoying elected representation from trade unions, local communal councils, poor farmers, indigenous groups, students, and pensioners. The Opposition refused to participate in the Constituent Assembly elections but the popular enthusiasm for the Constituent Assembly polls gave its agenda a setback. Subsequently, the PSUV won the elections to the post of governors, held in October 2017, by a wide margin, and has since swept the mayoral polls held in December 2017. It is apparent that in spite of many challenges and contradictions, and in spite of aggression and intimidation from US imperialism, the Bolivarian revolution is still fighting and continues to enjoy considerable popular support.     
22.     US imperialism continues to play havoc in Latin America. In Honduras, widespread protests follow after the US-backed President Juan Orlando Hernández was declared re-elected despite strong evidence that the elections were rigged. Hernández enjoys the backing of the US, and in his previous term built up US-trained security forces on the pretext of cracking down on the drug trade and crime. He is now using those security forces to unleash brutal repression on the thousands of people protesting the stolen election. Scores of protesters have been killed, and many arrested from their homes in the night and disappeared. 
23.     Evo Morales of the Movement For Socialism (MAS) became President of Bolivia in 2006; by 2016, Bolivia reduced extreme poverty by half, from 38.2 percent to 16.2 percent. The Bolivian Government also promoted the rights of indigenous people and environmental justice. With nationalisation of the oil and gas sector, Bolivia reaped the benefits of the surge in global prices of fossil fuel exports between 2010-2014. With the fall in global prices now, Bolivia is faced with new challenges. In 2016, Morales and the MAS lost a referendum that sought to amend the constitution to allow Morales to contest for a fourth term as President. But the Plurinational Constitutional Court, Bolivia's highest court, struck down the legal and constitutional limit on Presidential re-election.    
24.     In Latin America, conservative or right-wing forces have won elections in Argentine, Brazil, Paraguay, and Chile. But in spite of this right-wing surge, initiatives of regional cooperation and solidarity spearheaded by Cuba and Venezuela, like the Bolivarian Alternative for Our Americas (ALBA) and the Community of Latin American and Caribbean States (CELAC), continue to play a role. Another significant act of regional anti-imperialist solidarity is the Truth Commission created jointly by Argentina, Brazil, Paraguay, Uruguay, and Bolivia into 'Operation Condor' – a covert US-sponsored programme that backed brutal authoritarian regimes in six Latin American countries, resulting in assassination of political leaders and disappearance of 60,000 people. 
25.     The rise of the Islamic State of Iraq and Syria (ISIS) is a fallout of the 'de-Ba'athification' process followed by the US after its occupation of Iraq in 2013. In the wake of resentment of the Sunni population at their marginalisation in occupied Iraq, former leaders of the Saddam Hussein's Ba’athist party joined the ISIS. At the time of the Arab Spring, the ISIS was yet to play a very influential role in the region; its warnings against deposing dictators like Egypt's President Mubarak had few takers. The repression unleashed on the Arab Spring, and the resulting climate of despair and frustration, proved fertile ground for the ISIS.
26.     The uprising in Syria against the Bashar-al-Assad regime began as part of the Arab Spring. Assad unleashed brutal repression on the uprising, resulting in a civil war and humanitarian crisis, forcing lakhs of refugees to flee Syria. The Assad regime also unleashed brutal bombing and chemical attacks on civilian population in the name of freeing cities from 'terrorists.' While Russian military backed the Assad regime against the opposition, the US backed some of the opposition forces and resorted to bombing Syria and seemed hell-bent on forcing a regime change. Lately, however, the US and Russia have matched their stances towards Syria and the Assad regime. While we oppose imperialist wars and US and Russian meddling in the region, what is needed is a UN-monitored process for a political solution to the civil war in Syria.
27.     The IS represents an extremely reactionary ideology and, along with a series of international terrorist strikes, has unleashed extreme repression on civilians – especially minorities and women in areas under its control. There are many ideological similarities between the IS and the Saudi Arabian regime, and also a history of rivalry over claims to global Islamic leadership. In 2017, IS forces were ousted from most key cities in Iraq and Syria.
28.     In West Asia another notable phenomenon is the tacit cooperation between imperialist allies Saudi Arabia and Israel, united in their hostility Iran. The bombing of Yemen by a Saudi-led coalition including US and UK forces in the name of curbing the influence of the Shia Houthis on Northern Yemen has resulted in a massacre of civilians and a massive humanitarian crisis in Yemen. Israel's support for the offensive in Iran is apparent. The 'resignation' of the Lebanese Prime Minister Saad Hariri while in the Saudi capital Riyadh was widely perceived to be under duress and force, even as Saudi Arabia and Israel took the 'resignation' as an opportunity to push for an end to Hezbollah's participation in the Lebanon Government and its political and military role in the region. Hariri, a Saudi ally, has since put his 'resignation' on hold.   
29.     Iran is witnessing massive anti-Government street protests by ordinary Iranians. The protests are mainly on the issues of unemployment, poverty and deprivation that the reformist Government headed by President Hassan Rouhani has failed to address. Attempts by the US and Israel to signal approval for these protests and use the protests to further their own agenda of regime change in Iran are being rebuffed by Iran's protesters. The protests are aimed at the neoliberal economic policies of the Rouhani Government – austerity measures, privatisation of education, cutbacks in subsidies and soaring unemployment. Nor is it lost on protesters that the austerity measures were inspired in part by the sanctions imposed on Iran by imperialist governments.       
30.     In South Africa, Jacob Zuma, beset by allegations of corruption and crony capitalism, has had to step down. Zuma is accused of allowing the Gupta brothers (who are of Indian origin and hail from Saharanpur in Uttar Pradesh and control a vast proportion of businesses in South Africa) to virtually capture the South African State. Cyril Ramaphosa, who was recently elected President of the ruling African National Congress with the support of the South African Communist Party SACP, has also replaced Zuma as the new President of South Africa. Ramaphosa, one of South Africa's richest individuals, is a shareholder and director of the mining company Lonmin. When striking mine-workers at Lonmin'sMarikana mine were massacred by South African security forces in 2012, Ramaphosa notoriously called for even more repression. All indications are that even though Zuma has been made to step down by the ANC, the issues of crony capitalism, repression and racism will continue to beset the South African Government.
31.     Fifty-three years ago, in 1965-66, Indonesia witnessed the massacre of more than 10 lakh people in a brutal purge of communists and communist sympathisers by the Suharto regime. Indonesia's communist party, then the third largest in the world, was destroyed and crushed. Recently declassified files of the US embassy in Jakarta prove that the US Government and CIA not only had detailed knowledge of the massacre while it was ongoing but approved of it. Jokowi Widodo was elected President in 2014, promising measures to address human rights violations and corruption. During his tenure till now, hopes that he would end the policy of blacklisting of descendants of communist party members in jobs and initiate a Truth and Reconciliation process on the massacre have been belied. Meanwhile, in the run-up to the Presidential elections due in 2019, right-wing forces are gaining ground, stoking the anti-communist bogey once again, and spreading fake news and hate against people of Chinese origin.     
32.     In our 9th Congress we had commented on China’s drift away from “any meaningful progress towards socialism,” and noted “the conspicuous absence of the essential emancipatory vision of a revolutionary social transformation – one that reduces social disparities and elevates the basic masses from a position of mere recipients of benefits from a state power standing above them, to one of real rulers of the land.” This situation continues without any visible change. The 19th Congress of the CPC has not made any attempt at course-correction with regard to its handling of key issues such as working class and feminist protests, and nationality movements in the Tibet and Xinjiang regions. China has however made a visible break with its former policy of maintaining a low profile in terms of intervention in international affairs, increasing its foreign policy footprint in various parts of the world.       
33.     In the South Asian neighbourhood, the Modi Government’s big-brotherly attitude has left India increasingly isolated. Modi frittered away the warmth extended to India by Nepal by trying to leverage Indian relief efforts in the tragic Nepal earthquake too boost his political capital and personal image. The RSS tried to meddle in Nepal’s internal process of drafting a Constitution by pushing for Nepal to declare itself a Hindu rather than a secular nation, in keeping with RSS’ political vision. Modi’s Government then proceeded to snub Nepal on the historic occasion of its Republican Constitution, instead chastising Nepal for the manner in which its new Constitution chose to frame the Madhes issue. And then the Modi Government was complicit in an economic blockade of Nepal to try and pressurise it into bowing to Indian pressure on the Madhesi question.
34.     The recent elections in Nepal saw a welcome alliance of the country’s two main Left parties, the CPN-UML and CPN Maoist, secure a decisive victory. The subsequent announcement of merger of the two Left parties is also a welcome development. This bodes well for Nepal’s journey towards consolidating its republican democracy.
35.     On China, the Modi Government’s posture of belligerence, for instance on the issues of Doklam border dispute, accompanied by RSS propaganda against China, is belied however by hard economic realities. Large sections of the Indian economy are dependent on Chinese products; Indian start-ups like PayTM and Flipkart rely on Chinese capital; cell-phones made in China and assembled in India are the backbone of the telecom industry in India. The Indian Government was largely isolated in the sub-continent in its opposition to China’s One Belt One Road. With China playing a more vocal and active international role, especially in the subcontinent, India’s attempts to position itself as the favoured ally of the US in the subcontinent are not gaining much traction.
36.     In an extraordinary display of arrogance, the Government of India, in the wake of a Free Trade Agreement between China and Maldives, issued a statement asking Maldives to stick to its “India First” policy. Instead, the Maldives Government suspended three local councillors for holding an unauthorised meeting with the Indian Ambassador, making it clear that India could not take any liberties with the Maldives.
37.     Recent developments in the Maldives are disturbing. The country’s Supreme Court ordered the release of all political prisoners. The government headed by Abdulla Yameen refused to comply with this order and instead announced a state of Emergency. The Supreme Court has been suspended, the chief justice arrested, and opposition leaders also arrested. A former President and Opposition leader Mohamed Nasheed has called for diplomatic and military intervention by India. Indian military intervention would however be contrary to international law. India must confine itself to diplomatic means to urge for the restoration of democracy in the Maldives.  
38.     In Myanmar, the long-standing racial discrimination and violence against the Rohingya minority has peaked, reaching genocidal proportions. Myanmar’s civilian leader Aung San Suu Kyi has refused to acknowledge the genocide. Rohingyas fleeing Myanmar have been forced to take refuge in Bangladesh where their existence is extremely precarious. A small proportion of Rohingyas who have fled to India are in a very insecure position, with the Modi Government threatening to deport them in violation of international human rights commitments, and the communal organisations threatening violence against the refugees.
39.     As Bangladesh approaches General Elections in 2018, the main Opposition party the BNP is in the grip of a crisis. An anti-corruption court has convicted Khaleda Zia, the former prime minister, who is president of the Bangladesh Nationalist Party (BNP), to five years imprisonment for corruption. Bangladesh is also grappling with fundamentalist forces who have indulged in terrorist attacks (including the July 2016 massacre in Dhaka) and targeted killings of rationalists. The Awami League Government of Bangladesh headed by Sheikh Hasina has emboldened the killers by blaming the rationalists themselves for provoking their own murders. We stand in solidarity with the people of Bangladesh in their resistance to various environmentally destructive Indian projects including the Rampal power plant project and related Reliance and Adani power and energy MOUs in the Sunderbans area.
40.     In Pakistan too, General Elections are due in 2018. Here, corruption allegations in the Panama Papers case forced Prime Minister Nawaz Sharif to resign. Pakistan’s blasphemy laws have provided a potent excuse for mob lynchings and murders of religious minorities as well as secular and rational voices. The video-taped lynching of a University student activist Mashal Khan by fellow students who accused him of blasphemy was one of the worst recent incidents. Notably, Pakistan is witnessing huge demonstrations of support for blasphemy laws, emboldening fundamentalists who pass death sentences against activists and commentators who challenge these laws. Pakistan’s ruling class has shown little will to tackle the question of cross-border terrorism. This, along with the Indian Government’s policy of war-mongering, threatens peace in the sub-continent.
41.     In Sri Lanka, Maithripala Sirisena, who had been a Minister in the Mahinda Rajapaksa Government, contested the 2015 elections as the candidate of an opposition coalition, on a plank that attacked Rajapksa for corruption and nepotism. Sirisena, winning votes from the Tamil and Muslim minorities, was elected President. While Sirisena has promised to investigate the war crimes committed against the Tamils and his Government is drafting a new Constitution providing greater autonomy to the Tamil people, he has proved unwilling yet to address key issues of military’s occupation of civilian land, demilitarization, and the detention of Tamil political prisoners. Instead arbitrary arrests and ‘disappearances’ of Tamils has continued. In the recently held elections to the local bodies, candidates of Rajapaksa’s Sri Lanka People’s Front (SLPP) won a resounding victory, signaling a crisis for the Sirisena-led coalition Government. The Modi Government is doing little to engage the Sirisena Government diplomatically to pursue the issue of justice and dignity for the Tamil people. Talks between India and Sri Lanka on the subject of conflicts over fishing rights have resulted in both countries releasing some arrested fishermen of the other country. While Sri Lanka has banned “bottom trawling” (an environmentally destructive mode of fishing), India too has agreed to phase out bottom-trawling, which was a source of conflict. The question of Indian fishermen being arrested or even killed on charges of illegally fishing in Lankan waters continues to be an issue that the Indian Government must pursue to protect the rights of fishermen.
42.     As revolutionary communists, we must strive to develop closer ties with communist parties as well as the whole range of progressive movements and forces all over the world; strengthen international solidarity against war and for freedom and human rights, against racism and Islamophobia, and for the freedom of Palestine; develop closer cooperation and coordination against the offensive of global capital and MNCs violating labour laws and country laws; and achieve closer cooperation among progressive forces in South Asia - for peace and democracy, against war, terrorism and religious extremism, and the politics of hate and bigotry. q