Monday, 17 April 2017

പാർട്ടി രൂപീകരണത്തിന്റെ നാൽപ്പത്തെട്ടാം വാർഷികവേളയിൽ  സി പി ഐ (എം എൽ) കേന്ദ്രകമ്മിറ്റി പുറപ്പെടുവിച്ച ആഹ്വാനം
  ഏറെ വെല്ലുവിളികൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യം ആണ് 2017 ന്റെ ആദ്യപാദത്തിൽ നമ്മൾ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നത്. അമേരിക്കയിൽ ഡൊണാൾഡ് ട്രംപ് പ്രസിഡന്റ് പദത്തിലേയ്ക്ക് അവരോധിക്കപ്പെട്ടതോടെ വംശീയത, സ്വേച്ഛാധിപത്യം , വിദേശ വംശജരോടുള്ള വെറുപ്പ് എന്നിവ  ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഔദ്യോഗികനയങ്ങൾ ആയി സ്ഥാപനവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. നിരവധി രാജ്യങ്ങളിലെ മുസ്ലീങ്ങൾക്ക് അമേരിക്ക സന്ദർശനത്തിന് വിലക്ക് ഏർപ്പെടുത്തിയിരിക്കുമ്പോൾ  അന്യരാജ്യങ്ങളിൽനിന്നു അവിടെ കുടിയേറി ത്താമസിക്കുന്നവർ പൊതുവിൽ  വംശീയമായ ആക്രമണങ്ങൾക്കും ഭീഷണികൾക്കും ഇരകളാവുകയാണ്.   അമേരിക്കൻ ജനതയുടെ തന്നെ വലിയൊരുഭാഗം ഇന്ന് ട്രംപിന്റെ വംശീയതയ്ക്കും സ്ത്രീവിരുദ്ധതയ്ക്കും സ്വേച്ഛാധിപത്യത്തിനും എതിരെ പ്രതിരോധിക്കാൻ ശക്തമായ ശ്രമങ്ങൾ നടത്തുകയാണ് . എന്നാൽ , അമേരിക്കൻ ഭരണലോബിയുടെ ഇംഗിതങ്ങൾക്കൊത്ത് പ്രവർത്തിക്കുന്ന വിശ്വസ്തനായ ഒരു ജൂനിയർ പങ്കാളി എന്ന നിലയ്ക്ക് മോദി സർക്കാർ  ട്രംപിന്റെ സ്വേച്ഛാധിപത്യപരവും ഇസ്ലാമോഫോബിയ പരത്തുന്നതും വംശീയവുമായ നയങ്ങളോട് വിധേയത്വവും ആരാധനയും മാത്രമേ കാട്ടിയിട്ടുള്ളൂ. വംശീയതയുടെയും വിദേശ വംശജരായ കുടിയേറ്റക്കാരോടുള്ള  വെറുപ്പിന്റെയും ഫലമായി  അമേരിക്കയിൽ ഇന്ത്യക്കാർ അരക്ഷിതത്വവും ഭീഷണികളും നേരിടുകയും, ആക്രമിക്കപ്പെടുകയും കൊല്ലപ്പെടുകയും പോലും     ഉണ്ടായിട്ടും ട്രംപ് ഭരണകൂടത്തോടുള്ള  മോദി ഗവൺമെന്റിന്റെ സമീപനത്തെ  ഒരു തരത്തിലും അത് ബാധിച്ചിട്ടില്ല.

തീർച്ചയായും, ട്രംപും മോദിയും ഒരേ ജനുസ്സിൽപ്പെടുന്ന സ്വേച്ഛാധികാര സംവിധാനത്തിന്റെ  നടത്തിപ്പുകാരാണെന്നു ലോകജനത തിരിച്ചറിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.  കോർപ്പറേറ്റ് ആഗോളവൽക്കരണം സൃഷ്ടിച്ച ഗുരുതരമായ സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയും അസ്ഥിരതയും നിമിത്തം ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ പെരുകിവരുന്ന അരക്ഷിതബോധത്തെ ചൂഷണം ചെയ്തു കൊണ്ട് അധികാരത്തിലെത്തിയവരാണ് അവർ. ജനാധിപത്യത്തിന്റെ     എല്ലാ മൂല്യങ്ങൾക്കും സ്ഥാപനങ്ങൾക്കും എതിരായി തുറന്ന രീതിയിലുള്ള  ഫാസ്സിസ്റ്റ് ആക്രമണങ്ങൾ അഴിച്ചുവിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് ഇരുവരും.
  മോഡി ഭരണകൂടത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം എന്തെന്ന് കാട്ടിത്തരുന്ന ഏറ്റവും ഒടുവിലത്തെ ഉദാഹരണങ്ങൾ  കൂടി ആയിരുന്നു ഇയ്യിടെ നടന്ന അസംബ്ലി തെരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ. 2014 ലെ ലോക് സഭാതെരഞ്ഞെടുപ്പ്  വേളയിൽ  ബി ജെ പി പ്രധാനമായും  ചർച്ചാവിഷയം ആക്കിയിരുന്ന  'വികസന' ത്തിനു പകരം ഇക്കഴിഞ്ഞ യു പി നിയമസഭാതെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ഏറെക്കുറെ പ്രത്യക്ഷമായിത്തന്നെ വർഗ്ഗീയ വ്യവഹാരങ്ങളെയാണ് ആശ്രയിച്ചിരുന്നത്. ഇതിന്റെ ഭാഗമായി ഹിന്ദുക്കളുടെയും മുസ്ലീങ്ങളുടെയും ശവ സംസ്കാര രീതികളിലെയും , മതപരമായ ഉത്സവങ്ങൾക്കുവേണ്ടി വിനിയോഗിക്കപ്പെടുന്ന വിദ്യുച്ഛക്തിയുടെ അളവുകളുടെയും വ്യത്യാസങ്ങളും ഗുണദോഷങ്ങളും വരെ താരതമ്യം ചെയ്ത് വർഗ്ഗീയതയെ   പരമാവധി   പോഷിപ്പിച്ചു.

 മുസ്ലിം വിരുദ്ധ ഹിംസയുടെ മുഖ്യ പ്രണേതാവായ യോഗി ആദിത്യനാഥിനെ മുഖ്യമന്ത്രിയാക്കിക്കൊണ്ട് യു പിയിൽ കാവിഭീകരതയുടെ മറ്റൊരദ്ധ്യായത്തിനു തുടക്കം കുറിച്ചിരിക്കുകയാണ് ബി ജെ പി.   നിയമസഭാ തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ   ഭൂരിപക്ഷം കിട്ടാതെ വന്ന ഗോവയിലും,  ജനവിധിയിൽ രണ്ടാം സ്ഥാനത്ത് വന്ന  മണിപ്പൂരിലും രാഷ്ട്രീയ കുതിരക്കച്ചവടത്തിലൂടെ അധികാരത്തിൽ അള്ളിപ്പിടിക്കാൻ ബി ജെ പിയ്ക്ക് സാധിച്ചു. ഇൻഡ്യയെ ഹിന്ദുരാഷ്ട്രമാക്കി മാറ്റുക എന്ന  അജൻഡയുടെ കാതലായ   വശം  സാക്ഷാൽക്കരിക്കാൻ വേണ്ടത്ര ആത്മവിശ്വാസം ബി ജെ പിയ്ക്ക് ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതിന്റെ സൂചനയാണ്  യോഗി ആദിത്യനാഥ് യു പി മുഖ്യമന്ത്രിപദത്തിലേക്ക് നിയുക്തനായത്. നേരത്തെ 'അച്ഛേ ദിൻ' എന്ന പൊള്ളയായ മുദ്രാവാക്യം മുഴക്കിയതു പോലെ ഇപ്പോൾ   'പുതിയ ഇന്ത്യ' യ്ക്ക് അടിത്തറ പാകുന്നതിന്നുള്ള ദൗത്യമാണ് തങ്ങൾ ഏറ്റെടുത്തിരിക്കുന്നതെന്നാണ് തൽക്കാലം ബി ജെ പി പറയുന്നത്.

ഇന്ത്യയിലെ വലതുപക്ഷ ലിബറൽ ചിന്താഗതിക്കാർ കുറേക്കാലമായി ജനങ്ങളോട് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നത് യോഗി ആദിത്യനാഥും സാക്ഷി മഹാരാജുമൊക്കെ ബി ജെ പി രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ മുഖ്യധാരയിൽപ്പെട്ടവരായി പരിഗണിക്കേണ്ട വരല്ലെന്നും , അതിനാൽ അവരുടെ പറച്ചിലുകളും ചെയ്തികളും ഒന്നും ബി ജെ പി നയത്തിന്റെ ഭാഗമായി  കാണേണ്ടതില്ലെന്നും ആയിരുന്നു. കേവലം പാർശ്വതലങ്ങളിൽ വർത്തിക്കുന്ന ഒരു തരം തീവ്ര മത വാദത്തിന്റെ ഈ പ്രവണതയല്ല 'ദേശീയത' യും 'വികസന' വും പരമപ്രധാനമായിക്കാണുന്ന ബി ജെ പിയുടെ മുഖ്യധാര എന്നും  അവർ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.


ബി ജെ പിയുടെ അടിസ്ഥാനപരമായ സങ്കൽപ്പങ്ങളും ,പാർശ്വതലത്തിൽ വർത്തിക്കുന്നതെന്ന്  വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന തീവ്രഹിന്ദുത്വ ആശയങ്ങളും തമ്മിൽ ഉണ്ടെന്നു പലരും പറയുന്ന  വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ വാസ്തവത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നില്ല എന്നാണ്‌ മുഖ്യമന്ത്രി പദത്തിലേക്കുള്ള യോഗി ആദിത്യനാഥിന്റെ വരവ് എടുത്തുകാട്ടുന്നത് . എന്നാൽപ്പോലും നമ്മൾ മറന്നുകൂടാത്ത  ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം യു പി തെരഞ്ഞെടുപ്പു പ്രചാരണത്തിനിടയ്ക്കു   യോഗി ആദിത്യനാഥിന്റെ പേർ മുഖ്യമന്ത്രി എന്നനിലയിൽ ബി ജെ പി നേതൃത്വം ഒരിയ്ക്കലും ഉയർത്തിക്കാട്ടിയിരുന്നില്ല എന്നതാണ്. തുറന്ന രീതിയിൽ വർഗീയതയുടെ ഭീഷണിയുണ്ടാക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ വ്യവഹാരങ്ങളെ തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ബി ജെ പി വേണ്ടുവോളം ഉപയോഗിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും, 'എല്ലാവരെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നതും  ഏവരിലും  എത്തുന്നതും ആയ വികസനം' എന്ന മുദ്രാവാക്യത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ വികസനം സംബന്ധിച്ച പൊള്ളയായ ചില വാചകമടികളും അതോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇതിന്റെ അർഥം , യു പി യിൽ ബി ജെ പി യുടെ മുഖമായി യോഗി ആദിത്യനാഥിനെ എടുത്തുകാട്ടാൻ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണവേളയിലെങ്കിലും  മോദിയും കൂട്ടരും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല എന്നാണ്.

ആദിത്യനാഥിനെ യു പി മുഖ്യമന്ത്രിയെന്ന നിലയിൽ അടിച്ചേൽപ്പിച്ചത് തീർച്ചയായും ജനവിധിയുടെ അന്തസ്സത്ത യെ അവഗണിക്കുന്ന ഒരു കൃത്രിമ നടപടിയാണ്. ആദിത്യനാഥ് പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന തീവ്ര ഹിന്ദുത്വ അജൻഡയ്ക്കനുകൂലമായ ഒന്നായി ബി ജെ പി യ്ക്ക്  വൻ  ഭൂരിപക്ഷം ലഭ്യമാക്കിയ പ്രസ്തുത ജനവിധിയെ  വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ല.  സമാജ്‌വാദി പാർട്ടിയുടെ ഭരണം സാധാരണ വോട്ടർ മാരിൽ സൃഷ്ടിച്ചിരുന്ന കൊടിയ അസംതൃപ്തിയ്ക്ക് പുറമെ,   ജനസ്വാധീനം  നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന കോൺഗ്രസ്സുമായി  വൈകിയ വേളയിൽ അവർ തട്ടിക്കൂട്ടിയ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സഖ്യത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതയെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കകളും സൃഷ്ടിച്ച പ്രത്യേക സാഹചര്യത്തിലാണ്   ഒരു ഭരണമാറ്റത്തിനുള്ള സാർവത്രികമായ അഭിലാഷത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ യു പി യിൽ ബി ജെ പി യ്ക്ക് അനുകൂലമായത്‌.
സമാജ് വാദി പാർട്ടിക്കോ ബി എസ് പി യ്ക്കോ സാധിക്കുമായിരു ന്നതിനേക്കാൾ വ്യാപകമായ അടിത്തറയുള്ള ഒരു സാമൂഹിക കൂട്ടുകെട്ട് ബി ജെ പി ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നുവെന്ന കാര്യം എടുത്തുപറയേണ്ടതുണ്ട്.  അതേ  സമയം ,  മുസ്ലീങ്ങളെ പ്രത്യേകമായി ഒഴിവാക്കുന്നതും അധികാരവും സ്വാധീനവും ഉള്ള  മേൽജാതി ഗ്രൂപ്പുകളുടെ  സാമൂഹ്യ മേധാവിത്വത്തെ പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്നതുമായിരുന്നു  ഈ കൂട്ടുകെട്ട് .

യു പി ജനവിധിയെ നോട്ടു റദ്ദാക്കൽ നടപടിക്കുള്ള ജനപിന്തുണയായും ബി ജെ പി യുടെ പ്രചാരവേല ഏറ്റെടുത്തവർ  ചിത്രീകരിക്കുന്നുണ്ട്. നോട്ടു റദ്ദാക്കൽ നടപടി  ബി ജെ പി യുടെ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയത്തെ പ്രതികൂലമായി ബാധിച്ചില്ല എന്നത് ഉത്തർപ്രദേശിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം  വാസ്തവമെങ്കിലും , പഞ്ചാബിലും ഗോവ യിലും ഉണ്ടായ ജനവിധികളുമായി ചേർത്തുവെച്ചുനോക്കുമ്പോൾ  നോട്ടു റദ്ദാക്കലിനെ ജനങ്ങൾ പിന്താങ്ങുന്ന തരത്തിലുള്ള  തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലമല്ല മൊത്തത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നതെന്ന് കാണാം. എങ്കിലും കള്ളപ്പണം പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്നതിനും അഴിമതി തടയുന്നതിനും വേണ്ടിയുള്ള ഫലപ്രദമായ ഒരു നടപടിയായിരുന്നു അതെന്ന തോന്നൽ  ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ ഇപ്പോഴും ഉണ്ട് എന്നത് നേരാണ്. കള്ളപ്പണ ക്കാരെ ശിക്ഷിക്കുകയും ദരിദ്രരെ രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യാൻ പ്രാപ്തനായ ഒരു പ്രധാനമന്ത്രിയെന്ന പ്രതിച്ഛായ ജനങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ പരസ്യങ്ങളിലൂടെയും മറ്റും ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കുന്നതിൽ  മോദി ഒരു പരിധിവരെ വിജയിച്ചതായും കാണാം. എന്നാൽ , സാമ്പത്തിക ജീവിതത്തിന്റെ അനേകം മേഖലകളിൽ നോട്ടു റദ്ദാക്കലിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഉണ്ടായത് മൂലം   അനൗപചാരിക മേഖലകളിൽ വരുമാനവും കാർഷിക തൊഴിലും ഉപജീവന മാർഗ്ഗങ്ങളും നഷ്ടപ്പെട്ടവരുമായി അനേക ദശലക്ഷങ്ങൾ ഉണ്ട്. സർക്കാർ തലത്തിൽ അനേകം വർഷങ്ങളായി  കെട്ടിപ്പടുത്തു നിലനിർത്തപ്പെട്ടു പോന്നിരുന്ന ക്ഷേമ നടപടികളുടെ ഘടനയാകെ മാറ്റിമറിച്ചിരിക്കുകയാണ്‌. സബ്‌സിഡികൾക്ക് പകരം ഗുണഭോക്താക്കളുടെ ബാങ്ക് അക്കൗണ്ടുകളിലേക്ക് ക്യാഷ് ട്രാൻസ്ഫർ ചെയ്യുന്നതുൾപ്പെടെയുള്ള പരിഷ്‌കാരങ്ങൾ ബിയോമെട്രിക് ആധാർ കാർഡുകളുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചതോടെ ജനങ്ങളുടെ സ്വകാര്യതയ്ക്കുമേൽ അതിക്രമിച്ചുകയറാനുള്ള ഭരണകൂട സംവിധാനങ്ങൾ കൂടുതൽ ശക്തമായി.   അതോടൊപ്പം, സാമ്പത്തിക -ഉൽപ്പാദന രംഗങ്ങളിൽ വ്യക്തികൾ നടത്തുന്ന ഓരോ പ്രവർത്തനവും കുത്തകകൾ നിയന്ത്രിക്കുന്ന മാർക്കറ്റിന്റെ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങൾക്ക് വിധേയപ്പെട്ടു മാത്രമേ സാദ്ധ്യമാവൂ എന്ന സ്ഥിതിയും സംജാതമായി. ഇതുപോലെയുള്ള ഓരോ വിഷയത്തിലും മോദി സർക്കാരി നോട് കണക്കുതീർക്കാൻ  വരും ദിവസങ്ങളിൽ ദരിദ്രജനവിഭാഗങ്ങൾക്ക്  കൂടുതൽ കഠിനമായ സമരങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടേണ്ടിവരും .

ഉത്തർപ്രദേശിൽ  ബി ജെ പി നേടിയ വൻ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയവും തുടർന്ന് യോഗി ആദിത്യനാഥിനെ മുഖ്യമന്ത്രിയാക്കിയതും ഇന്ത്യയിൽ എമ്പാടുമുള്ള ജനാധിപത്യ ശക്തികളെ തീർച്ചയായും ആശങ്കാകുലരാക്കുന്നുണ്ട്. ഇലക്ട്രോണിക് വോട്ടിംഗ് യന്ത്രത്തിന്റെ ഉപയോഗം ധാരാളം തെരഞ്ഞെടുപ്പ് കൃത്രിമങ്ങൾക്ക് സാദ്ധ്യത വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു എന്നതിനാൽ  യു പി യിലും അത്തരം കൃത്രിമങ്ങൾ നടന്നിരിക്കാം എന്ന സംശയം പല കേന്ദ്രങ്ങളിൽ നിന്നും ഉയർന്നുവന്നിട്ടുണ്ട്. ഇത്തരം കൃത്രിമങ്ങൾ നടക്കാനുള്ള സാദ്ധ്യത ഒഴിവാക്കാൻ വോട്ടർമാർ കടലാസ്സിൽ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്ന സഹായക  രേഖകൾ വോട്ടിംഗ് യന്ത്രത്തോടൊപ്പം നിർബന്ധമായി വെക്കാൻ വ്യവസ്ഥ ചെയ്യണമെന്ന് ഈ സന്ദർഭത്തിൽ  ആവശ്യപ്പെടുമ്പോൾത്തന്നെ , കാവിപ്പടയുടെ സാമൂഹ്യ ചാലകശക്തിയെ ദുർബ്ബലപ്പെടുത്താനുള്ള ശ്രമങ്ങൾക്കാണ് നാം കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കേണ്ടത്.
. ബി ജെ പി യ്ക്ക് ലഭിച്ച 40 % ത്തോളം വോട്ടുകൾക്ക് ഫലപ്രദമായ ഒരു ബദൽ എന്ന നിലയിൽ  ശേഷിക്കുന്ന 60 % വോട്ടുകളെ ഏകീകരിപ്പിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി ഒരു വിപുലമായ രാഷ്ട്രീയ മുന്നണിയുണ്ടാക്കുന്നതിൻറെ  ആവശ്യം സംബന്ധിച്ച് ചർച്ചകൾ ഇന്ന് ധാരാളമായി നടക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും , അത്തരം ചർച്ചകൾക്ക്  പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു പരിമിതിയുണ്ട് . കേവലം വോട്ടുകളുടെ ബലത്തിൽ  മാത്രം തടഞ്ഞുനിർത്താൻ കഴിയുന്ന ഒന്നല്ല ഫാസിസത്തിന്റെ ഭീഷണി. 2014 നു ശേഷം നടന്നിട്ടുള്ള മൂന്നു തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളിലെങ്കിലും വോട്ടർ മാരിൽ നിന്നു ബി ജെ പി യ്ക്ക് അതിശക്തമായ തിരിച്ചടികൾ ഡൽഹിയിലും, ബിഹാറിലും പഞ്ചാബിലും നേരിടേണ്ടിവന്നു.   ഇവയിലെല്ലാം ഉള്ള ഒരു പൊതുവായ സന്ദേശം,  ജനവിധി ബിജെ പിയ്ക്ക് എതിരാകുന്നതിൽ നിർണായകപങ്ക്‌ വഹിച്ചത് അതാതു സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ ശക്തമായിരുന്ന ബഹുജനസമരങ്ങൾ ആയിരുന്നുവെന്നതാണ്.  2014 നു ശേഷം മോദി ഭരണത്തിന്നെതിരെ യുള്ള നമ്മുടെ പോരാട്ടങ്ങളുടെ അനുഭവങ്ങൾ നൽകുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പാഠവും  തീർച്ചയായും അതുതന്നെയാണ്.

2014 പാർലമെൻറ് തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ മോദി നേടിയ വൻ വിജയത്തെ ഒട്ടും  കൂസാതെയാണ് ഇന്ത്യയൊട്ടാകെ  മോദി സർക്കാരിന്റെ ജനവിരുദ്ധ ഫാസിസ്ററ്  നയങ്ങൾക്കെതിരെ ഓരോ മേഖലയിലും ജനങ്ങൾ പോരാട്ടം നടത്തിവന്നത്.  വരും നാളുകളിൽ ഈ പ്രതിരോധ സമരങ്ങൾ കൂടുതൽ കരുത്താർജ്ജിച്ചു മുന്നോട്ടു പോകുകതന്നെ ചെയ്യും. സി പി ഐ (എം എൽ ) രൂപീകരണത്തിന്റെ നാൽപ്പത്തെട്ടാം വാർഷികമായ ഈ അവസരത്തിൽ നമ്മുടെ എല്ലാ ശക്തിയും  ജനകീയ പ്പോരാട്ടങ്ങളെ  വിജയത്തിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി സമർപ്പിക്കുക. 
CPI(ML) CC Call on the 48th Anniversary of Party Foundation

  At the end of the first quarter of 2017 we are faced with a very challenging situation. The Trump Administration has taken over the reins of power in America unleashing unbridled despotism, racism and xenophobia. While Muslims from several countries are being debarred from visiting America, immigrants in general are being subjected to escalating racist attacks. Large sections of American people are however up in arms against this misogynist and racist despot. As a loyal junior partner of the American camp, the Modi government is however all praise for the Islamophobic Trump regime even as growing racist anti-immigrant hatred in Trump’s America claims Indian lives and subjects Indians to growing insecurity and humiliation.
Indeed, Trump and Modi are being seen today by the whole world as belonging to the same league of despotic rulers who are cashing in on the growing sense of insecurity among the people and the deepening economic crisis and instability caused by corporate globalization to unleash an all-out fascist offensive on the institutions and principles of democracy. The recent round of Assembly elections provided yet another glaring example of the true nature of the Modi regime. During his extensive election campaign in UP, Modi quite tellingly moved away from his 2014 script of ‘development’ to indulge in a blatant communal discourse pitting cremation grounds against graveyards and even comparing the supply of electricity during Muslim and Hindu festivals.
And now the BJP has gone ahead to unleash Yogi Adityanath, one of the most virulent advocates of anti-Muslim violence and persecution and a veritable kingpin of saffron terror, as the Chief Minister of UP. Also, in spite of being voted out in Goa, and finishing second in Manipur, the BJP has usurped power in both the states through horse-trading. The choice of Yogi Adityanath as the CM of UP clearly shows that the BJP now feels confident to aggressively push for its core agenda of converting India into a Hindu Rashtra. True to Modi’s deceptive ‘Achchhe Din’ demagoguery, the present juncture has however been designated as the foundation of ‘New India’.
We have long been used to being told by rightwing Indian liberals that people like Yogi Adityanath and Sakshi Maharaj constituted only a fanatic fringe of the BJP mainstream and that the latter was all about ‘nationalism’ and ‘development’. With Adityanath as UP CM we now know that this dichotomy of a core and a fringe, of development versus communalism, is sheer political fantasy. It will however still be a folly to miss the crucial fact that even while indulging in some not-so-veiled communal rhetoric, Modi fought the UP elections in his own name invoking ‘SabkaSaath, SabkaVikas’ (inclusion and development of all) as the central theme, carefully avoiding projecting someone like Adityanath as the prospective CM face of the party.
Inflicting Adityanath as the CM of UP is indeed a sinister manipulation of the UP mandate. Instead of interpreting the UP mandate as a vote for the kind of rabid communalism that Adityanath has made his trademark, we must take into account the diverse factors that have combined to produce such a landslide victory for the BJP. There was an understandable clamour for a change of government in UP and the belated seat-sharing arrangement between a discredited and beleaguered SP and a marginalised Congress was in no position to arrest or reverse this compelling mood of the common voter. It must also be acknowledged that the BJP managed to cobble a much wider social coalition than the SP or BSP. But it is a social coalition that conspicuously excludes the Muslim community and attempts to restore the supremacy of upper caste power groups.
Propagandists of the BJP are trying to use the UP mandate as a popular vindication of demonetization. It is true that demonetization has not adversely affected the BJP’s poll prospects in UP, but viewed together with the results from Punjab and Goa, the Assembly elections cannot be said to have vindicated demonetization. The fact is there is still a lot of illusion about the efficacy of demonetization as a measure against black money and corruption, and Modi has also managed to create a buzz with his new-found pro-poor posturing. But as demonetization-induced depression takes a toll of the income and livelihood of the millions working in agriculture and the wider informal economy and the Modi government dismantles whatever welfare framework India had developed over the years, replacing subsidies with cash transfers and subjecting the people to the intrusive surveillance of the biometric Aadhaar card and the vagaries of the market, the poor will definitely have to fight back and settle theirscores with the Modi regime in the coming days.
The stunning scale of the BJP’s victory in UP and the subsequent nomination of Adityanath as the CM of UP have definitely caused deep anxiety among democratic forces across India. Doubts of a possible EVM fraud are being raised from certain quarters. While demanding the mandatory provision of voter verified paper trails to minimize possibilities of EVM fraud, we must however focus on weakening the social mobilization of the saffron brigade. There will obviously be a lot of talk about the need to form the broadest possible electoral coalition to unite the remaining 60%, but we must realise that it is futile to think of overcoming a fascist threat merely on the strength of electoral arithmetic. The experience of the three elections since 2014 in which the BJP has been emphatically defeated – Delhi, Bihar and Punjab – has one common message, all the three states have been marked by sustained powerful struggles of the people.
Indeed, this is the biggest lesson that we must draw from our own experience of combating the Modi Raj since 2014. Undeterred by the massive victory of the BJP under Narendra Modi in the 2014 elections, India has been fighting back on every front. In the wake of the UP elections, the resistance must only be intensified. As we observe the 48th anniversary of the foundation of the CPI(ML) we must summon all our strength to this end.

Thursday, 13 April 2017


Reassert Dr Ambedkar’s Vision For India
As we approach the 126th Birth Anniversary of Dr BR Ambedkar, we can see how Dr Ambedkar’s call to ‘Educate, Agitate, Organise!’ is under an all-round attack by the Modi-led Central Government and other State Governments, which are instead replacing that call with the motto of ‘Exclude, Alienate, Oppress.’ At the same time we repeatedly see attempts by the Prime Minister Narendra Modi to cynically appropriate and distort the legacy of Dr Ambedkar to “synchronize” it with the Hindutva agenda of the RSS.
In the latest instance of the Central Government’s offensive against students, students of Panjab University, Chandigarh who were protesting steep fee hikes have been subjected to a brutal lathicharge by the Chandigarh Police. The Chandigarh Police also slapped sedition charges on 66 students, though it reportedly withdrew those charges subsequently. The Chandigarh Police comes under the Home Ministry, indicating that the assault on students comes with the approval and on the orders of the Modi Government.    
Meanwhile, the attack on other Universities continues unabated, with massive seat cuts in MPhil/PhD research seats in JNU and other Universities; steep cuts in fellowships and scholarship; and the attempted disintegration of the largest Central University, Delhi University to make way for self-financing “autonomous” colleges.
Meanwhile SC/ST students in schools all over India are being subjected to caste, class and gender atrocities. There are moves to forcibly saffronise education in UP, Assam and other BJP-ruled states. Teaching is being contractualised and casualised.  
Dalits all over India are facing attacks for asserting their rights to homestead and agricultural land. Workers are being jailed for unionizing and organizing. Human rights activists who act as conscience keepers of a democracy are being branded as ‘anti-national’ and facing attacks ranging from jail, murder, false cases and organized campaigns of abuse and slander. Dr Ambedkar’s legacy as a fierce defender of the rights of workers and of civil liberties is one that the Government’s eulogies will seek to suppress – but it is one that inspires and empowers trade union and civil liberties activists today.  
In an outrageous insult to Dr Ambedkar, the intrepid fighter against Manuvad who burnt the Manusmriti, Narendra Modi in 2007 wrote a eulogy for RSS founder Golwalkar in which he referred to Ambedkar as the ‘modern Manu.’ Indeed, Modi and the RSS try to empty Ambedkar of his own ideas and vision, and equate him with the RSS’ philosophy of ‘Samajik Samrasta’ (Social Harmony) which is a rationalization of the existing caste and gender hierarchy.  
With Modi as PM and Yogi Adityanath as UP CM, the BJP is trying hard to speed up its attempt to turn India into a Hindu Rashtra (Hindu Nation). Dr Ambedkar had seen this danger long ago and warned in 1945 that “If Hindu Raj does become a fact it will no doubt be the greatest calamity for this country. It is a menace to liberty, equality and fraternity. On that account it is incompatible with democracy. Hindu Raj must be prevented at any cost.”
As the Sangh-supported mobs, protected by BJP Governments go on a spree of lynching Muslims and Dalits on the pretext of ‘protecting the cow’, and the RSS and BJP leaders like Venkaiah Naidu falsely claim Constitutional sanction for a nationwide ban on beef, it is important to reiterate Ambedkar’s historical approach towards the question of the beef taboo. Dr Ambedkar traced the links between untouchablity and the Brahminical taboo on eating beef: “There is no community which is really an Untouchable community which has not something to do with the dead cow. Some eat her flesh, some remove the skin, some manufacture articles out of her skin and bones.”        
Last year, following the assault by a Hindutva mob against Dalits in Una on the pretext of ‘cow protection,’ Modi had belatedly sought to contain Dalit anger against the BJP by making an impassioned appeal, “Shoot me, kill me but don’t attack Dalits.” Contrast this appeal with the resounding silence of the Prime Minister as well as Rajasthan Chief Minister on the Always lynch mob murder of Pehlu Khan, both of whom managed to tweet their shock and sorrow on the far-away terror attack in Stockholm! The message of such selective speech and selective silence is a cynical one: the BJP is keen to attract Dalit votes while it wishes to subtly signal its support for the slaughter of Muslims.      
Dr Ambedkar was no advocate of blind nationalism that brands all criticism and dissent as ‘anti-national.’ He stood for a constant striving to acknowledge, confront and resist the deep social and economic inequalities that undermined India’s democracy. For today’s movements that seek to expand and defend India’s democracy, it is imperative to resist the RSS-BJP’s attempts to appropriate Dr Ambedkar, and to assert the struggles to educate, agitate and organize for a better, more democratic India.     
A CPI(ML) Weekly News Magazine
Vol.  20 | No.16| 11-17 April 2017

Tuesday, 21 March 2017

ML Update
A CPI(ML) Weekly News Magazine
Vol.  20 | No.13| 21- 27 March 2017
Adityanath As UP CM Exposes Communal Core Of Modi’s Pro-Corporate ‘Development’ Agenda
The BJP won decisive victories in the Uttarakhand and Uttar Pradesh Assembly polls. However, in Goa, the mood of the mandate was certainly against the ruling BJP, with six of eight sitting BJP Ministers including the outgoing CM losing the elections and the Congress emerging as the single largest party. The BJP however effected a virtual coup in Goa, patching together a post-poll coalition with the legislators of the Gowa Forward Party that had projected itself as a staunchly secular party, as well as the Maharashtrawadi Gomantak Party (MGP) and several other MLAs who had contested the elections on a specifically anti-BJP plank. In a shocking breach of propriety, the Goa Governor admitted that she consulted the Union Finance Minister and BJP leader Arun Jaitley before choosing to invite the BJP to form Government in Goa. In Manipur also, where there was a hung Assembly with the Congress as the single largest party, the BJP cobbled together an opportunist post-poll alliance with some MLAs to stake claim to form government, with the cooperation of the Governor. In Uttar Pradesh as well, the BJP’s choice of Chief Minister amounts to an attempt to manipulatively interpret the mandate as being for an explicit agenda of aggressive Hindutva. The BJP’s poll campaign sought a mandate based on overt promises of pro-poor ‘development’ and ‘Sabka Saath Sabka Vikas’ (Inclusion and Development For All), accompanied with calculated doses of communal dog-whistles about ‘Romeo squads’ or ‘shamshan vs kabristan.’ The choice of Yogi Adityanath as Chief Minister mocks any notion of inclusiveness or development, since Adityanath’s only USP is naked, blatant communal, casteist, and patriarchal hate-mongering and violence.
The BJP has tried to soften the decision by appointing two Deputy CMs including Keshav Prasad Maurya, whose appointment as BJP State President had helped win the support of many backward castes for the BJP. But it is starkly clear that Adityanath’s appointment as CM, far from signaling a nod to voter fatigue with ‘caste-based politics’ or to inclusion of the hitherto marginalized non-Yadav BCs and non-Jatav Dalits, on the contrary signals a return to upper caste consolidation in Uttar Pradesh politics.  
Yogi Adityanath has earned notoriety as a communal bigot, whose private militia Hindu Yuva Vahini is responsible for fomenting communal violence all over eastern Uttar Pradesh. Adityanath himself has several serious criminal charges pending against him.
In a series of inflammatory speeches over the years, he has threatened to “kill 100 Muslims for every Hindu killed”; “get 100 Muslim girls into the Hindu fold for every Hindu girl who marries a Muslim”; “install statues of Gauri and Ganesh in every mosque”; he has advised those who do not do yoga or worship Lord Shankar to “leave the country”; to organize a boycott of actor Shah Rukh Khan’s films which would reduce him to “wandering on the streets like an ordinary Muslim.” He has publicly recommended curbs on Muslim population so as to avoid riots. In his approving presence his supporters have made public speeches calling for stripping Muslims of the right to vote and raping the corpses of dead Muslim women.
Till recently, prominent defenders and ideologues of the Modi Government were prone to argue that Modi stood for a lofty ideal of ‘development’ while it was only a ‘lunatic fringe’ represented by the likes of Adityanath who indulged in communal hate-speech and violence. Some of Modi’s most ardent supporters had even gone to the extent of demanding publicly that Adityanath be thrown out of the BJP and jailed. BJP’s choice of UP Chief Minister has put paid to all such claims of tensions in the saffron camp between the ‘development’ agenda and the communal one. It underlines the basic unity and continuity in agendas of the Prime Minister, the central government, and the RSS, marked by a simultaneous pursuit of aggressive pro-corporate and communal Hindutva goals. Essentially, the so-called saffron Hindutva ‘fringe’ actually constitutes the core of BJP’s and the Modi Government’s politics, where communal rhetoric coexists with rhetoric of corporate-led development and digitalization.     
Adityanath is on record opposing women’s reservation in political forums on the grounds that this has a bad impact on their primary roles as mothers and wives and adopting ‘masculine roles’ turns women into ‘demons.’ He has argued openly for women to be kept under masculine restrictions and regulation by their father, husbands or sons. He is also on record asking for restrictions on SC/ST and OBC reservations. Such views are a reminder that the ‘New India’ goal that Modi speaks of is nothing more or less than the Hindu Rashtra, where the obscurantist and hierarchical worldview of the RSS constitutes the core of all the BJP’s rhetoric of modern economic ‘empowerment’ and ‘development.’  That worldview, apart from being inimical to the identity and rights of Muslims and various other minority communities as equal citizens, is intensely hostile to bids for equality and dignity of women or oppressed and backward castes.    
Ever since Modi became Prime Minister in May 2014, his agenda of corporate-communal fascism has been met with powerful all-round resistance and democratic assertion, every step of the way. March 2017 will in no way dampen this resistance and assertion, and will instead unleash new waves of people’s struggles. 

സമാജ് വാദി പാർട്ടി  മാതൃക മുന്നോട്ടു വെച്ച
'മതേതരത്വ ' വും ഹിന്ദുത്വവാദ  ചങ്ങാത്തവും  ഒരു ചൂണ്ടുപലകയാണ്: 
ഉത്തർ പ്രദേശ്  2007 / 2017

(ലിബറേഷൻ മാസിക , 2007 മാർച്ച് ലക്കത്തിൽ  പ്രസിദ്ധീകൃതമായ ഒരു റിപ്പോർട്ട് ആസ്പദമാക്കി  സി പി ഐ (എം എൽ) ലിബറേഷൻ 
പോളിറ്റ് ബ്യൂറോ അംഗം സഖാവ് കവിതാ കൃഷ്ണൻ  ഫേസ് ബുക്കിൽ 
21 -03 -2017 ന് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച  കുറിപ്പ് അവലംബം )


ത്തുവർഷങ്ങൾ മുൻപ് യു പി യിൽ  മുലായം സിംഗ് നേതൃത്വം വഹിച്ച സമാജ്‌വാദി പാർട്ടി സർക്കാർ സംഘപരിവാർ ശക്തികളെ എങ്ങിനെയെല്ലാമാണ് സഹായിച്ചിരുന്നത് എന്ന് സി പി ഐ (എം എൽ ) പ്രസിദ്ധീകരണമായ ലിബറേഷൻ മാസിക മാർച്ച് ലക്കം ,2007 പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഒരു റിപ്പോർട്ട് തുറന്നുകാട്ടിയിരുന്നു.
അന്ന് മുസ്ലിംവിരുദ്ധ വർഗ്ഗീയ ആക്രമണങ്ങൾക്ക് നേരിട്ട് നേതൃത്വം നൽകിയ ആദിത്യനാഥിനെ അറസ്ററ് ചെയ്തതിന്റെ പേരിൽ ജില്ലാ മജിസ്‌ട്രേറ്റ് ആയിരുന്ന ഹരി ഓമിനെ യു പി ഗവണ്മെന്റ് സ്ഥലം മാറ്റിക്കൊണ്ട് ശിക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു. സംഘ് പരിവാർ ശക്തികളെ മുലായം സിംഗ് സർക്കാർ  പലതരത്തിലും സഹായിക്കുകയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നുവെന്ന് മാത്രമല്ല,  അവരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കു പൊതു ഖജനാവിൽ നിന്നും പണം അനുവദിക്കുന്നതിന് പോലും ഒരു സങ്കോചവും കാട്ടിയില്ല. 'മിയാ(മുസ്ലീം) മുലായം' എന്നു സംഘികൾ പരിഹാസപൂർവ്വം വിളിക്കുന്ന മുലായമിൽനിന്നു മോദിയെ ഗാഢമായി ആശ്ലേഷിക്കുന്ന മുലായമിലേക്ക്‌ അത്രയൊന്നും ദൂരം ഇല്ല എന്ന വസ്തുത കണക്കിലെടുത്താൽ ,  ഉത്തർ പ്രദേശ്  സമാജ് വാദി പാർട്ടിയുടെ 'മതേതര' ഭരണത്തിൽ ആയിരുന്ന കാലത്തെക്കുറിച്ചു ഗൃഹാതുരയോടെ ചർച്ച ചെയ്യുന്നത് ഒരു വൃഥായത്നമായിരിക്കും .മുലായമിന് ശേഷം വന്ന സമാജ്‌വാദി പാർട്ടി ഗവണ്മെന്റിനെ നയിച്ച അഖിലേഷ് യാദവിന്റെ നയങ്ങളും  മേൽ പറഞ്ഞതുപോലയുള്ള വിഷയങ്ങളിൽ ഒട്ടും വ്യത്യസ്തത പുലർത്തിയില്ല.
2013 ൽ മുസഫർനഗറിൽ കലാപം അഴിച്ചുവിട്ട ഹിന്ദുവർഗ്ഗീയ വാദികളെ തടയാൻ ഒരു ശ്രമവും നടത്താതെ കയ്യും കെട്ടി നോക്കിയിരുന്ന  അഖിലേഷ് യാദവിന്റെ ഗവണ്മെന്റും കാട്ടിത്തന്നത്  എന്തുമാത്രം കാമ്പില്ലാതേയും അവസരവാദപരവും ആയിട്ടാണ് ഇത്തരം ശക്തികൾ 'മതേതര' രാഷ്ട്രീയം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത് എന്നാണ്.

## അടുത്തകാലത്ത് ഗോരഖ്പൂരും സമീപസ്ഥമായ ഒരു ഡസനോളം ജില്ലകളും പാർലമെന്റംഗമായ യോഗി ആദിത്യനാഥും അനുയായികളും ഇളക്കിവിട്ട വർഗ്ഗീയ ലഹളകളുടെ പിടിയിൽ അമർന്നിരിക്കുകയാണ്.  യോഗി ആദിത്യനാഥ്  ഈ മേഖലയിൽ   ഹിന്ദുത്വവാദികളുടെ  കടന്നാക്രമണങ്ങളുടെ പുതിയ പ്രതീകം ആയി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഹിന്ദു യുവാവാഹിനി എന്ന പേരിലുള്ള ഫാസിസ്ററ് പാരാട്രൂപ്പർമാരുടെ സംഘം കഴിഞ്ഞ ഒരു ദശവർഷത്തിലേറെയായി ഈ പ്രദേശത്ത് ജീവിക്കുന്ന ന്യൂനപക്ഷ സമുദായാംഗങ്ങളെ തങ്ങളുടെ ആക്രമണ ലക്ഷ്യമാക്കിവരുന്ന ഒരു സാഹചര്യത്തിൽ   ഗോരഖ്‌പൂർ ജില്ലാ മജിസ്ട്രേട്ടും സഹഉദ്യോഗസ്ഥരും അവരെ അറസ്റ്റ് ചെയ്തുവെങ്കിലും, മുലായം സിംഗ് സർക്കാർ ഈ ഉദ്യോഗസ്ഥരെ  സസ്‌പെൻഡ് ചെയ്തും സ്ഥലം മാറ്റിയും ശിക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു. 
മുഖ്യമന്ത്രി മുലായം സിംഗ് മാറ്റിനിയമിച്ച  ജില്ലാ മജിസ്‌ട്രേറ്റ് ചുമതല ഏറ്റെടുത്ത ഉടൻ യോഗിയുടെ കൂടിക്കാഴ്ച നടത്താൻ ജെയിൽ സന്ദർശിക്കുകയുണ്ടായി.  ഈ നടപടികളെല്ലാം വർഗീയ ശക്തികൾക്ക് പ്രോത്സാഹനം നൽകുന്നതായിരുന്നു. മുസ്ലീങ്ങൾക്കെതിരെ ആദ്യം തുടങ്ങിയ ചെറിയ തോതിലുള്ള ആക്രമണങ്ങൾ ക്രമേണ ബസ്തി, ഖുശി നഗർ, ദിയോരിയ തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിലും മറ്റിടങ്ങളിലും വ്യാപകമായി. 
'ലഹളകൾ' നിയന്ത്രിക്കുന്നതിന്റെ പേര് പറഞ്ഞു മുലായം സർക്കാർ ഈ പ്രദേശങ്ങളിലെല്ലാം നിയോഗിച്ചത് ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾക്കെതിരായ പക്ഷപാതത്തിന് കുപ്രസിദ്ധി നേടിയ പി എ സി യെയായിരുന്നു. ഹിന്ദു യുവാ വാഹിനിയുടെ അക്രമിസംഘങ്ങൾ മുസ്ലീങ്ങളുടെ വീടുകളും ബിസിനസ്സ് സ്ഥാപനങ്ങളും കൊള്ളയടിച്ചതും തീവെച്ചതും പി എ സി യുടെ ഒത്താശയോടെയായിരുന്നു. പി എ സി യെ നിയോഗിച്ചതിനു ശേഷമാണ് ഖുശി നഗർ ജില്ലാ ആസ്ഥാനമായ പദ്രൗനായിൽ ആക്രമണങ്ങൾ  നടന്നതെന്നും, മുസ്ലീങ്ങളുടെ വീടുകളും സ്ഥാപനങ്ങളും കൊള്ളയടിക്കാനും തീവെക്കാനും ആൾക്കൂട്ടത്തെ പി എ സി ഇളക്കിവിടുക പോലും ചെയ്‌തു എന്നും സി പി ഐ (എം എൽ) വസ്തുതാന്വേഷണ സംഘം കണ്ടെത്തി. മറ്റു പല സ്ഥലങ്ങളിലും ഇതേ മാതൃകയിൽ ആക്രമണങ്ങൾ നടന്നിരുന്നതായും പ്രസ്തുത സംഘം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.     
നേരത്തെ മൗ എന്ന സ്ഥലത്ത് നിരപരാധികളായ അര ഡസൻ ആളുകൾ വർഗ്ഗീയ ആക്രമണങ്ങളിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ 72 മണിക്കൂറോളം ഒരു നടപടിയും സ്വീകരിക്കാതെ വെറുതേ നോക്കിനിൽക്കുകയായിരുന്നു മുലായമിന്റെ ഗവണ്മെന്റ്. മൗ വിൽ ഹിന്ദുക്കളെ മുസ്ലീങ്ങൾ കൂട്ടക്കൊല ചെയ്തുവെന്ന് ആർ എസ്സ് എസ്സും ബിജെപിയും തെറ്റായ വാർത്ത പ്രചരിപ്പിച്ചു ആളുകളെ ഇളക്കിവിട്ടപ്പോൾ മുലായം സർക്കാർ ആ വാർത്തയുടെ കള്ളത്തരവും ദുഷ്ടലാക്കും തുറന്നുകാട്ടാൻ ഒന്നും ചെയ്തില്ല. മൗ വർഗീയ ലഹളയിലും പ്രധാന പങ്ക് വഹിച്ചത് ഹിന്ദു യുവാവാഹിനിയായിരുന്നുവെന്ന  സത്യം പുറത്തുവന്നത് പിന്നീടായിരുന്നു.   
 വർഗീയ ശക്തികൾക്കെതിരായ പോരാട്ടത്തിൽ യു പി യിലെ മുസ്ലീങ്ങളുടെ രക്ഷകനായി മുലായമിനെ സങ്കൽപ്പിക്കുന്നവരെ ഒരു പക്ഷെ ഞെട്ടിപ്പിച്ചേക്കാവുന്ന ഒരു സംഗതിയുണ്ട്. 2007 ഫെബ്രുവരി 11-13 തീയ്യതികളിൽ അലഹബാദിൽ സന്തുകളുടെ ഒരു സമ്മേളനം സംഘടിപ്പിക്കാൻ വിശ്വ ഹിന്ദു പരിഷത്തിന് മുലായം സർക്കാർ പൊതുഖജനാവിൽ നിന്ന് എടുത്തുകൊടുത്തത് എട്ടു കോടി രൂപയായിരുന്നു. 'സന്ത്‌ സമ്മേളന'ങ്ങളുടെ മറവിൽ വി എച് പിയുടെ ഫാസ്സിസ്റ്റ് പ്രോപഗാൻഡയ്ക്ക് സഹായകമായ പോസ്റ്ററുകളും കൂറ്റൻ ഹോർഡിങ്ങുകളും നിർമ്മിക്കാൻ സർക്കാർ പൊതു ഖജനാവ്    
ദുരുപയോഗം ചെയ്തതിനെതിരെ അലഹബാദ് ഹൈക്കോടതിയിൽ സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട ഒരു പൊതുതാൽപ്പര്യ ഹരജി ഇപ്പോഴും തീർപ്പ്കാത്ത് കിടക്കുകയാണ്. പ്രസ്തുത ഹരജിയിൽ ആവശ്യപ്പെടുന്നത് യു പി സർക്കാർ പൊതുഖജനാവില്നിന്നും  നൽകിയ തുക വി എച് പി യില്നിന്നും തിരിച്ചു ഈടാക്കാനാൻ കോടതി ഉത്തരവാകണം എന്നാണ്.
     2007 ഫെബ്രുവരിയിൽ ലക്‌നൗ വിൽ ബി ജെ പിയുടെ നാഷണൽ എക്സിക്യൂട്ടീവ് യോഗത്തിനെത്തിയ ബി ജെ പി നേതാക്കൾക്ക് 'ഔദ്യോഗിക അതിഥി' (സ്റ്റേറ്റ് ഗസ്റ്റ്) പദവി നൽകി    സമാജ്‌വാദി പാർട്ടിയുടെ സർക്കാർ ആദരിച്ചു. ആഡംബര ഹോട്ടലുകളിൽ പാർപ്പിച്ചതടക്കം എല്ലാ ചെലവുകളും പൊതുഖജനാവിൽനിന്ന് നിറവേറ്റിക്കൊടുത്തത് ഇതേ 'മതേതര' യു പി ഭരണ കൂടമായിരുന്നു. ഇതിൽനിന്നെല്ലാം ലഭിക്കുന്നത് സമാജ്‌വാദി പാർട്ടിയും ബി ജെ പിയും തമ്മിൽ നിലനിൽക്കുന്ന തന്ത്രപരമായ ബന്ധങ്ങളുടെ വ്യക്തമായ ചില സൂചനകൾ ആണ്. പ്രസ്തുത ലക്‌നൗ നാഷണൽ എക്സിക്യൂട്ടീവ് സമ്മേളനം ബി ജെ പി യെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ആക്രമണോല്സുകമായ  ഹിന്ദുത്വ അജൻഡയിലേക്ക് 'തിരിച്ചു പോകാനുള്ള' സുപ്രധാനമായ ഒരു കാൽവെപ്പായിരുന്നു എന്നതും അവഗണിക്കാനാവില്ല.           
 മുസ്‌ലിം വിരുദ്ധ വർഗ്ഗീയതയും വിദ്വേഷവും ആളിക്കത്തിക്കുക എന്ന  ലക്ഷ്യത്തോടെ രാമക്ഷേത്രം, 'മുസ്‌ലീം പ്രീണനം', ഭീകരവാദം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങൾ  യുക്തിരഹിതമായ വാദങ്ങളോടെ ആവർത്തിച്ചുപയോഗിക്കുന്ന ബി ജെ പി  മുഖ്യമന്ത്രിപദത്തിന് യോഗ്യൻ എന്ന നിലയിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നതു മുസ്‍ലീം സമുദായത്തിന്നെതിരെ  വിദ്വേഷത്തിന്റെ കടുത്ത ഭാഷ ഉപയോഗിക്കുന്ന    കല്യാൺ സിംഗ് ആണ്. ## 

Wednesday, 15 March 2017

Maruti Verdict Is A Vindication Of The Truth
In the trial court judgement on 10 March 2017, 117 workers of the automobile company Maruti Suzuki's factory in Manesar, Gurgaon, India were acquitted of a murder charge. 18 workers were convicted of minor offences while 13 – all leaders of the Maruti union – have been convicted of murder and await the quantum of punishment, to be declared on March 17, 2017.

The trial court verdict is a partial victory and vindication of the truth: the very fact that 117 workers have been acquitted exposes the hollow, vindictive and arbitrary nature of the entire prosecution case. The fact that most of the workers have been proved innocent is a triumph of the Maruti workers' struggle in a very unequal battle against the nexus of the management, the entire capitalist class, the State and the corporate media that had painted them all as a murderous mob.

The 13 workers convicted for 'murder' are all – unsurprisingly – leaders of the Union. Leaders of the Trade Unions in Maruti in Manesar and Pricol in Coimbatore are being punished for sticking their necks out and daring to lead the struggle of workers to form a Union and demand implementation of labour laws.

Laughably, prosecution witnesses in the Maruti case named accused workers in an orderly, alphabetical manner. That is, police arrested workers indiscriminately, listed and grouped them alphabetically, and then assigned each group an 'eyewitness' who claimed to have seen them 'rioting'! The State appointed a very high profile lawyer on exorbitantly high fees - Special Public Prosecutor KTS Tulsi – to head the prosecution team.

The Madras High Court recently overturned the conviction of 6 of 8 workers of the automobile company Pricol's Coimbatore factory. The High Court retained the conviction for two of the Pricol 8, but reduced their sentence to life imprisonment. The Maruti and Pricol workers plan to challenge the convictions of their comrades in higher courts.      

 Not only must the struggle for acquittal of all Maruti and Pricol comrades continue, we must also demand action against police officers who falsely implicated large numbers of innocent workers in murder cases without the slightest iota of proof. 

Lessons of the Assembly Elections:
Resist Communal Polarization and Subversion of Democracy; Challenge the Pro-Poor Posturing of the Modi Regime 
The results of Assembly elections in the five states of Punjab, Goa, Manipur, Uttarakhand and Uttar Pradesh have once again stunned political observers and exit poll pundits. The BJP was widely perceived to be having an edge over its contenders in both Uttar Pradesh and Uttarakhand, but nobody could predict the kind of sweeping victory the party has won in the two states. In Punjab, where the AAP was expected to be an equal claimant to power as the Congress, it was the latter which notched up a decisive victory giving a rude shock to the AAP's ambitious expansion plans. In Goa too, the Congress re-emerged as the single largest party with five of the eight BJP ministers including the CM losing the elections and the BJP tally dropping from 28 to 13, but making a complete mockery of the anti-BJP mandate, the BJP has imposed Manohar Parrikar as the CM. Even in Manipur, where the BJP emerged as the second largest party, the Governor has invited the BJP to form the government.
While Assembly elections usually have their respective state-specific contexts, the UP elections were destined to have a major ramification for the national balance of forces. In 2014, the victorious Modi campaign had won more than a hundred seats from UP, Bihar and Delhi. In the subsequent Assembly elections, the BJP fared badly in both Delhi and Bihar. A poor result in UP would have meant a major setback for the BJP. Moreover, coming in the wake of the dramatic demonetization move of the Modi government, the UP elections virtually also became a mid-term referendum for the Modi dispensation. There can now be no denying the fact that Modi has managed to pull off an astounding win in UP delivering a crushing blow to the Congress as well as powerful regional parties like the SP and BSP ahead of the 2019 elections. It is therefore important for every defender of democracy to make a sober analysis of the UP outcome to understand the dynamic and confront the BJP game plan.
Given the triangular nature of electoral contests in most UP seats, many political observers and most exit polls had predicted a hung Assembly with the BJP coming close to the majority mark. But to put things in perspective, we should remember that after a series of fractured mandates, hung assemblies and unstable coalitions, the pattern in UP has settled in favour of clear majorities since 2007 with the BSP and SP completing full five-year terms. Having swept the polls in 2014, the BJP was already in the most advantageous position as the most likely claimant for power. Moreover, the defeat in Bihar had taught the BJP a major lesson where it could not match the extended social reach of the RJD-JDU-Congress combine. It therefore tried to replicate the social engineering success of the BJP-JDU combination with a clear focus on ‘Mahadalits’ and EBCs (the non-Jatav Dalits and non-Yadav OBCs), both independently in its own party profile and projection and through its alliance with parties like the Apna Dal and the Suheldev Bharatiya Samaj Party.
This so-called ‘inclusive’ social coalition projected by the BJP however glaringly left out the sizable Muslim community. In fact, the coalition was cemented through a shrill communal campaign led from the front by the Prime Minister himself. Those who berate the SP and the BSP for their narrow identity-based politics often conveniently overlook this specific manner in which the BJP plays its caste and community cards camouflaging it as ‘nationalism’ and now increasingly as empowerment of the poor.
The SP election campaign, dogged by a fierce internal feud that almost threatened to split the party, was no match for the high-voltage BJP blitzkrieg and the SP’s claim of ‘development’ sounded like a tired UP edition of the failed ‘India Shining’ propaganda of the Vajpayee era. Showcasing a partially completed metro rail network in Lucknow or a hastily inaugurated Lucknow-Agra expressway as symbols of development and letting the election campaign revolve around a hollow ‘Kaam Bolta Hai’ (the work done by the government speaks for itself) claim struck little chord with the electorate in a state where vast regions reeled under drought, poor infrastructure and lack of basic services and amenities.
The big gains made by the Modi regime in this round of Assembly elections will undoubtedly embolden the Sangh brigade to intensify its fascist offensive by all means at its disposal. For the forces of democracy, this clearly calls for greater mobilization and preparedness to resist. The BJP will of course try and cite the election results as an overwhelming popular endorsement of the demonetization disaster. But then, if the outcome in Uttarakhand and UP is cited as an endorsement for demonetization, by the same token, the results in Punjab and Goa must be seen as an emphatic rejection of the move. If the people in UP and Uttarakhand have voted for the BJP despite demonetization, the only conclusion that can be drawn is that the compelling mood for a change of government in these two states prevailed over the discomfort and pain caused by demonetization.
Indeed, if the people appear to have tolerated the disruption caused by demonetization, it is with the hope that this would indeed curb black money and punish the corrupt rich. Modi’s new-found pro-poor rhetoric, schemes promising an improvement in the appalling living conditions of the poor and the narrative of financial inclusion and digital empowerment have also created an impact. We must now pay serious attention to the task of challenging the new-found pro-poor pretensions of the Modi regime with effective mobilization of the working people for the fulfillment of their rights and aspirations.
ML Update
A CPI(ML) Weekly News Magazine

Vol.  20 | No.12 | 14- 20 March 2017